tag:blogger.com,1999:blog-69428849700702217452012-01-30T23:01:21.031+02:00deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.comBlogger2701100tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-14030898316830500952012-01-30T23:01:00.000+02:002012-01-30T23:01:21.039+02:00<a href="http://www.hasturktv.com/arsiv/3273.htm">OBAMA’NIN “SÜKUT DOKTRİNİ” VE İRAN STRATEJİSİ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-1403089831683050095?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-68653654584937803632012-01-02T09:29:00.000+02:002012-01-02T09:29:50.852+02:00<a href="http://www.hasturktv.com/arsiv/3187.htm">ILIMLI İHVAN DÜŞÜ?</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-6865365458493780363?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-40656398967294620302011-12-13T00:03:00.000+02:002011-12-13T00:03:25.389+02:00Ne zamandan beri, CHP hakkında yazı kaleme almayı tasarlasam da, sürekli erteleme yolunu tercih ediyorum. Zira "taraf" olduğum bir konuda, sübjektif değerlendirmelerin, okumak isteyen kişileri pek fazla ilgilendirmeyeceği, yazdıklarımın "parti içi bir dertleşme"den öteye gidemeyeceği kaygısı ağır basıyor.<br />12 Haziran 2011 genel seçimlerinden sonra, sosyal demokrat/demokratik sol bir parti olmanın cilvesiyle, yapı içinde çeşitli arayışlar dile getirilmeye başlandı.<br />Kimileri hala "eski kadrolar"dan medet umarken, kimileri de partinin ideolojik kurgusuyla oynamanın telaşı içine girdiler.<br />Kişisel olarak Mayıs 2010'da CHP genel başkanlığı için sayın Kemal Kılıçdaroğlu'na verilen "siyasal kredi"nin devam etmesi gereğine inanıyorum. Aksi takdirde, sürekli genel başkanlık sürecinde gündeme gelen kesimlerin, "gel-git" yönteminin "kabak tadı" vermesi, partinin siyasette hak ettiği yerden daha da uzaklaşması söz konusu olacaktır.<br />Kılıçdaroğlu'nun CHP'yi "Sosyalist Enternasyonal"le ve "Avrupa Sosyalist Partileri"yle yakınlaştırması, "ulusaldan evrensele" giden çizgide, olumlu gelişmelerdir. Unutulmasın ki CHP Sosyalist Enternasyonal'a 1976'da Bülent Ecevit'in genel başkanlığı döneminde üye olmuştur. <br />CHP, Türkiye'de entelektüel birikim ve sermayeyi, beyaz yakalıları ele alan, çağdaş demokratik değerler, sosyal devleti içeren ve piyasa koşullarını verili zeminde değerlendiren modern ekonomi başlıklarında, sevgili Aykut Arıkan'ın sıklıkla altını çizdiği "yaratıcı sınıf"ı temsil etmek durumundadır. Bu elbette emek kesiminden vazgeçmek anlamına gelmemekte, tam tersi tabanı genişleten bir açılımı ifade etmektedir. <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/--Vp-8X9GDGE/TuZ6Ffrv6RI/AAAAAAAAAVA/zpnOjNnOuCo/s1600/chp1.jpg" imageanchor="1" style="clear:left; float:left;margin-right:1em; margin-bottom:1em"><img border="0" height="400" width="338" src="http://1.bp.blogspot.com/--Vp-8X9GDGE/TuZ6Ffrv6RI/AAAAAAAAAVA/zpnOjNnOuCo/s400/chp1.jpg" /></a></div><br /> Zira Türkiye'nin geleceği CHP'nin temsil ettiği kesimlerin çerçevesindedir. Katma değer yaratacak, teknolojik değişimi ve gelişimi sürdürecek entelektüel insan potansiyeli, CHP'nin siyasal ve örgütsel yapısında yer almak durumundadır. Parti örgütleri, CHP seçmenini temsil edecek bir biçimde yeniden yapılanmalı, gerçek üyelerle, önseçime dayalı parti organları, feodal bağlılıklardan ziyade, "geleceği öneren" bir altyapıya kavuşturlmalıdır.<br />"Atatürk'ün partisi", değişimi her zaman yakalamış bir tarihsel geçmişe sahiptir. 1946'da "çok partili sisteme" geçiş, 1959 "ilk hedefler beyannamesi", 1965 "ortanın solu", 1976 "demokratik sol" ve sosyal demokrasi başlıkları sadece konu başlıklarıdır.<br />Bugün de Türkiye'yi "yaratıcı değişim"le, emeğin en yüce değer olduğu bir anlayışla, yüksek teknoloji, marka değerlerini ortaya koyan çerçeveyle, CHP Türkiye'yi içinde bulunduğu Batı değerler sistemi içinde, önde gelen bir ülke konumuna getirebilir. <br />Bu noktada unuttuğumuz bir tümceyi yineleyeyim.<br />ÖZGÜR BİREY, ÖRGÜTLÜ TOPLUM, DEMOKRATİK DEVLET...<br />Kılıçdaroğlu, CHP'yi bu yapıya oturtacak bir vizyona sahiptir. Kadrosunu ve örgüt yapısını da bu zeminde ele almalıdır.<br />Demokratik rejimin otoriterleşme eğilimi gösterdiği, finansal ekonominin reel ekonomiyi bastırdığı zeminde, CHP'den beklenen, modern anlamda demokrasiyi ve ekonomiyi inşa etmektir...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-4065639896729462030?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-1506835339403570232011-12-09T11:17:00.000+02:002011-12-09T11:17:26.692+02:00<a href="http://www.hasturktv.com/turkiyede_bugun/3110.htm">HAMAS’IN EKSENİ KAYDI…</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-150683533940357023?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-86878157783295551992011-11-23T23:20:00.000+02:002011-11-23T23:20:01.725+02:00<a href="http://www.solduyu.org/Makaleler.aspx?id=14">Kasım &#39;11 - Yrd. Doç. Dr. M. Deniz Tansi - Rusya Arap Baharına Son Mu Veriyor ? | Makaleler</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-8687815778329555199?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-22950450103760727532011-11-21T15:54:00.000+02:002011-11-21T15:54:33.650+02:00<a href="http://www.hasturktv.com/arsiv/3065.htm">OBAMA BAHARI - İHVAN KIŞI</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-2295045010376072753?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-68943431221124425802011-11-07T09:33:00.000+02:002011-11-07T09:33:45.477+02:00<a href="http://www.hasturktv.com/turkiyede_bugun/3038.htm">İRAN DOSYASI&#39;NDA FİNAL ZAMANI MI?</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-6894343122112442580?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-7100374670552535332011-10-26T23:03:00.000+03:002011-10-26T23:03:29.077+03:00<a href="http://www.salom.com.tr/news/detail/21488-Neden-Turkiye-Israil-barisi.aspx">Şalom Gazetesi - 26.10.2011 - Neden Türkiye-İsrail barışı</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-710037467055253533?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-75264540096240384242011-10-24T22:48:00.000+03:002011-10-24T22:48:42.558+03:00<a href="http://www.hasturktv.com/arsiv/2993.htm">ARAP BAHARI’NIN MAHSULÜ: ILIMLI İSLAM</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-7526454009624038424?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-67968356331239395922011-10-18T22:58:00.000+03:002011-10-18T22:58:56.914+03:00<a href="http://www.solduyu.org/Makaleler.aspx?id=10">Yrd. Doç. Dr. M.Deniz Tansi - Dış politikada Post-Modernizm | Makaleler</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-6796835633123939592?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-74003898593687740412011-10-17T15:15:00.000+03:002011-10-17T15:15:19.752+03:00<a href="http://www.hasturktv.com/arsiv/2955.htm">ŞALİD İKİLEMİ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-7400389859368774041?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-85107755766161470622011-10-06T01:19:00.000+03:002011-10-06T01:19:33.699+03:00<a href="http://www.hasturktv.com/arsiv/2915.htm">OBAMA SONRASI</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-8510775576616147062?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-12375407607785537802011-09-29T22:52:00.000+03:002011-09-29T22:52:41.472+03:00Dışişleri Bakanı Prof.Davutoğlu'nun açıkladığı "Küresel Kontr-Terör Forumu" (Global Counterrorism Forum) bilgilerine, ABD Dışişleri Bakanlığı'nın web sitesinden ulaşılabiliyor. (http://www.state.gov/r/pa/prs/ps/2011/09/172010.htm)<br />9 Eylül 2011'de, ABD Dışişleri Bakanlığı resmi sözcüsünün ifade ettiği bilgilere göre forum, ABD Başkanı Obama'nın Ulusal Kontr-Terör Stratejisi'nde belirttiği, terörle küresel mücadele vaadine dayanıyor. Bu bağlamda mücadelenin uluslararası mimarisinin 21.yüzyılda biçimlendiği savlanıyor. ABD'nin terörle küresel zeminde tek başına mücadele edemeyeceği, bu çerçevede uluslararası toplumun terör tehdidine karşı birlikte efor sarfetmesi gereği ortaya konuyor. Söz konusu yüzeyde, deneyim, uzmanlık, kapasite gereksinimi ve kapasite inşa programlarının paylaşılacağı duyuruluyor. Altı çizilen durumla bağlantılı olarak, sivil kapasite inşasının hukuk devleti, sınır yönetimi ve aşırılıklara karşı mücadelede ön plana alınacağı kaydediliyor. <br />30 kurucu üye ise şöyle: Türkiye, ABD, Cezayir, Avustralya, Kanada, Çin, Kolombiya, Danimarka, Mısır, AB, Fransa, Almanya, Hindistan, Endonezya, İtalya, Japonya, Ürdün, Fas, Hollanda , Yeni Zelanda, Nijerya, Pakistan, Katar, Rusya, Suudi Arabistan, Güney Afrika, İspanya, İsviçre, Birleşik Arap Emirlikleri, İngiltere.<br />Forumun yapısı başlığında ise iki ülke görünüyor. Türkiye ve ABD. İki ülkenin stratejik düzeydeki eşgüdüm komitesinde eş başkanlık yapacakları, tematik ve eksperlik başlığında 5 çalışma grubu ve bir küçük idari birime ABD'nin ilk birkaç yıl ev sahipliğini üstleneceği beyan ediliyor. <br />Çalışma Gruplarının odaklanma konuları<br />1- Ceza adaleti ve hukuk devleti<br />2- Şiddete dayalı aşırılıklarla mücadele <br />3- Sahra'da kapasite inşası<br />4- Afrika Boynuzu'nda kapasite inşası<br />5- Güneydoğu Asya'da kapasite inşası<br />Forumun BM Kontr-Terör Stratejisi'ni evrensel olarak kabul ettiği ve bununla bağlantılı olarak ileride ortak mekanizmalar kurmayı tasarladığı söylenmektedir. <br />Forumun resmen, 21 Eylül'de New York'ta BM Genel Kurulu sırasında, dışişleri bakanı düzeyinde eş başkanlar (Clinton ve Davutoğlu)nun açıklamalarıyla vücut bulacağı (buldu) ABD Dışişleri Bakanlığı'nca duyurulmuştur.<br />Türk medyasına, BM Genel Kurulu sırasında düşen haber, 9 Eylül'den beri, zaten açıklanmış bir bilgidir.<br />Gelelim, Türkiye-ABD eş başkanlığındaki foruma. Terörle küresel anlamda mücadele edilmesi ve bu bağlamda Çin ve Rusya dahil pek çok dünya ülkesinin bir araya gelmesi umut vericidir. Peki bunca devlet varken, neden Türkiye "eş başkan" olmuştur. Durun durun, hemen aklınıza Genişletilmiş Ortadoğu falan gelmesin.<br />Türkiye zaten NATO'nun "mükemmeliyet merkezleri" yapılanmasında, Ankara'da "terörle küresel mücadele" görevini üstlenmiştir. NATO üyesi Türkiye, merkezin kurulma beyanını 2003'te NATO'ya sunmuş ve 2005'te merkez faaliyete geçmiştir. Öte yandan önceliği "terörle mücadele"ye veren NATO, kara unsur komutanlığını İzmir'e taşımıştır. Terörle acil bir çatışma krizi olduğunda, kara birlikleri İzmir'den gönderilecektir. <br />2005 ve 2010'da Milli Güvenlik Kurulu'nda "milli güvenlik" tehditlerinde, öncelikli tehditler küreselleşirken, ele alınan çerçevede, önemli yükümlülükler üstlenilmiştir.<br />Türkiye-ABD işbirliği bir sürpriz değildir. Zaten her iki devlet, 1947'den beri müttefiktir. Doğu Akdeniz'de estirilmeye çalışılan krizde, ABD konunun savaşa dönüşmeyeceğinden o kadar emindir ki, Rum Kesimi'ni kollamak için, 3 Rus denizaltısı ada açıklarına gelmiştir. İsrail'le savaş olasılığı da muhafazkar söylemin "nazarlığı" durumundadır. <br />Konuyu dağıtmadan, günlük telaşeler arasında, Türk-ABD işbirliği daha kritik bir konuma terfi etmiştir. NATO'nun Kasım 2010'da onaylanan "füze savunma kalkanı" radarlarının Türkiye'de konuşlandırılması, Ortadoğu'daki NATO sınırının kayda değer bir göstergesidir.<br />Siyasal İslam falan derken, işin özünü kaçırmayalım...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-1237540760778553780?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-75681926697592671922011-09-25T18:39:00.000+03:002011-09-25T18:39:49.330+03:00Türkiye ilginç bir deneyim geçiriyor. Bir yandan Ortadoğu'ya yön verme, Araplar'ı "sözde Osmanlı" kimliği altında derleyip toparlama gayretleri; öte yandan da PKK terörüyle geçirdiği sorunlar eş zamanlı olarak yürüyor. Aslında PKK terörüyle mücadele demek belki yazının akışı açısından daha uygun olabilirdi ama bu başlığı PKK terörüyle ilişkiler olarak ifade etmek galiba daha uygun olacak. <br />Ülke gündeminde yer alan yargısal süreçler bir başka gündem konusu olurken, terörle mücadele ve müzakerenin eş zamanlı olması, kafaları karıştırıyor. Türk basınının gündemine düşen devlet istihbaratıyla terör örgütü görüşmeleri, mücadelenin motivasyonu açısından sıkıntı doğuran gelişmelerin, somut bir yansıması olmuştur.<br />Müzakere sürerken, gencecik insanların "vatan görevi" uğruna şehit olmaları, bir anlam kaybını beraberinde getirmektedir. <br />Değişen dengeler içerisinde "şehit ailesi" olmak ta neredeyse "şüpheli" konumuna gelmek için bazı medya organları açısından yeterli durumuna gelmektedir. <br />Mücadelenin sona erdiği noktada müzakere gündeme nasıl gelir? Terör bitince mi? Bu da terörün siyasal bir yöntem olduğunun bir kez daha kanıtlanması mealinde yorumlanmaktadır. Öte yandan mücadele sürerken müzakere ele alındığında, o zaman herşey anlamını yitirmektedir.<br />Ateş düştüğü yeri yakmaktadır.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-7568192669759267192?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-88706352870157574242011-09-25T17:58:00.000+03:002011-09-25T17:58:37.909+03:00Türk Dış Politikası'nda son yıllarda uygulanan temel yaklaşımı, Neo Osmanlı, Ilımlı İslam ya da Büyük Ortadoğu Projesi'nin uygulaması gibi yakıştırmalarla anmak çok moda. <br />Popüler anlamda bu tip değerlendirmeler, bir kolaylık getirebilir. Ancak yapısal bir eksiklik te hemen göze çarpmaktadır. Düşünelim bir kere. Son New York temasları ve sayın başbakanın BM konuşması ele alındığında, kafa karışıklığı yaşamamak mümkün değildir.<br />Muhafazakar Türk seçmeni gururu okşandıkça sevinse de, İran'la yaşanan gerilim, gün geçtikçe içten içe artmakta, Suriye ile neredeyse "sıcak çatışma" olasılığı somutlaşmaya başlamaktadır.<br />Suriye-İran ekseniyle 2010'da yaşanan "bahar havası", Suriye ile ortak askeri tatbikat yapma ve karşılıklı olarak vizelerin kaldırılması; İran'ın "uranyum zenginleştirme programı" çerçevesinde, bu ülkeye yaptırımlar uygulanmasına, BM Güvenlik Konseyi'ndeki geçici üyeliği zemininde Brezilya'yla birlikte "hayır" oyu kullanarak, Batılı müttefiklere ters düşmeyi göze alan bir performans sergilenmişti.<br />Bugün, Suriye'de yaşanan olayların ardından, Esad rejimi ile ipler kopma noktasına geldi; ABD'deki Obama-Erdoğan zirvesinde ise Suriye'ye "ortak yaptırımlar" uygulama kararı verildi. İran ise, gerek Suriye'ye olası bir Batılı müdahale karşısında, bölgede Türkiye dahil NATO üyeleri ve tesislerini hedef gösterirken, Kasım 2010'da kararlaştırılan NATO füze kalkanının radarlarının Türkiye'ye konuşlandırılması üzerine; Türkiye'ye karşı daha ağır bir kullanmayı tercih etmektedir. Ancak aynı İran; PKK terörüne karşı Türkiye'ye destek vermektedir.<br />Türkiye-İsrail krizi konusu, giderek bir Doğu Akdeniz krizine dönüşmekte, Türkiye'nin bu bölgedeki "münhasır ekonomik alan" ve "kıta sahanlığı" talepleri, Rum Kesimi'nden İsrail'e uzanan bir "çatışma riski"ni beslemektedir. Bununla beraber, ABD kaynaklı NATO radar sisteminin, İsrail'le istihbarat paylaşımına Türkiye'nin engel olma şansının olmadığı, ABD'li yetkililerin isim vermeden yaptığı açıklamalarda tesbit edilmektedir. Tam da bu sırada, ABD Predator'lerinin NATO kapsamında İncirlik'e geleceği, Türkiye'nin hedef yok edebilme özelliğine sahip, insansız uçakları, ABD Kongre engelinden dolayı, ABD personelinin kullanımında ev sahipliği yapacağı görülmektedir. Bu da Predator'lerin ABD kullanımında nasıl bir uygulama içinde olacağını "kestirilemez" bir yüzeyde götermektedir. "Predator alacağız" diyerek, ABD'nin ülkemize Predator konuşlamasına izin vermekle kalmayıp, parlamento kararından yoksun bir çerçevede yeni bir mantığa oturtacağımız görülmektedir. <br />AB hedefi unutulurken, 2004 Annan Planı'nda Rum Kesimi "hayır" demese, artık konu bile olmayacak "münhasır ekonomik alan" konusunu gündeme getirirken, Rum Kesimi, Lübnan ve Mısır'la "kıta sahanlığı" anlaşması yaparken sessiz kalıp, İsrail söz konusu olunca "donanma" ve "hava filosu" konusunu ortaya koyuyoruz. Üstelik Gazze'ye uygulanan "deniz ablukası" "kıta sahanlığı" konusuyla karıştırılmakta, BM Genel Kurul konuşmasında, Somali ve Filistin konularına verilen ağırlık; Kuzey Irak ve PKK sorunlarına verilememektedir. <br />Batı'yla gerilim denen noktada "füze kalkanı", ilişkilerin kurumsallaşmasında stratejik adım olarak nitelendirilirken, Türk-İsrail savaşı gibi gülünç iddialar ortada bir "ciddiyet sorunu" yaratmaktadır.<br />Post modernizmin tüm zemini bu çerçevede uygulama alanı bulmakta, "Batı'yla kolkola" ve "Batı'ya meydan okuyan" bir vizyon, dış politikanın "iki yüz"ü haline gelmektedir. <br />Batı'da demode olan post modernizm dış politikamızın adı olarak kaydedilme durumundadır...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-8870635287015757424?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-40775689683405605922011-09-14T11:08:00.000+03:002011-09-14T11:08:22.399+03:00<a href="http://www.hasturktv.com/arsiv/2793.htm">(SÖZDE) ARAP BAHARI’YLA KUCAKLAŞMAK</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-4077568968340560592?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-27938713606410158972011-09-09T20:55:00.000+03:002011-09-09T20:55:28.125+03:00<a href="http://www.facebook.com/home.php#!/notes/deniz-tansi/chp/272428212786978">CHP</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-2793871360641015897?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-33007013074227956472011-09-08T00:50:00.000+03:002011-09-08T00:50:14.347+03:00<a href="http://www.facebook.com/note.php?created&amp;&amp;note_id=271563689540097#!/notes/deniz-tansi/i%C3%A7-politikada-israil-kar%C5%9Fitli%C4%9Fi/271563689540097">İÇ POLİTİKADA &quot;İSRAİL KARŞITLIĞI&quot;...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-3300701307422795647?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-4312198590016815542011-09-05T21:52:00.000+03:002011-09-05T21:52:01.361+03:00<a href="http://www.hasturktv.com/arsiv/2706.htm">ORTADOĞU LİDERLİĞİ VE İSRAİL</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-431219859001681554?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-77122065478395577302011-09-01T14:10:00.000+03:002011-09-01T14:10:59.936+03:00<a href="http://www.facebook.com/home.php#!/notes/deniz-tansi/bir-daha-asla/268156876547445">BİR DAHA ASLA…</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-7712206547839557730?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-6424755707872176072011-08-23T00:23:00.000+03:002011-08-23T00:23:55.245+03:00<a href="http://www.facebook.com/note.php?created&amp;&amp;note_id=263243143705485#!/notes/deniz-tansi/arap-baharinda-hedef-ikinci-cumhuriyet/263243143705485">ARAP BAHARI’NDA HEDEF: İKİNCİ CUMHURİYET</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-642475570787217607?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-81214410536625547662011-08-20T17:22:00.000+03:002011-08-20T17:22:41.160+03:00<a href="http://www.hasturktv.com/yahudilik/2621.htm">İSRAİL TECRİT Mİ OLUYOR?</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-8121441053662554766?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-524315455566741862011-08-19T23:40:00.000+03:002011-08-19T23:40:11.524+03:00<a href="http://www.facebook.com/note.php?created&amp;&amp;note_id=261699603859839">TAHAMMÜL...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-52431545556674186?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-75780696998431181642011-08-17T18:03:00.000+03:002011-08-17T18:03:11.947+03:00<a href="http://www.facebook.com/note.php?saved&amp;&amp;note_id=260511090645357#!/notes/deniz-tansi/ter%C3%B6r-gelgitleri/260511090645357">TERÖR GELGİTLERİ</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-7578069699843118164?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-29047929770929754212011-08-14T17:18:00.000+03:002011-08-14T17:18:57.448+03:00<a href="http://www.facebook.com/note.php?created&amp;&amp;note_id=258938237469309#!/notes/deniz-tansi/suriye-a%C3%A7mazlari/258938237469309">SURİYE AÇMAZLARI…</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-2904792977092975421?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-36415992954192818662011-08-05T00:34:00.000+03:002011-08-05T00:34:59.182+03:00<a href="http://www.hasturktv.com/turkiyede_bugun/2548.htm">SURİYE&#39;DE İRAN PARMAĞI</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-3641599295419281866?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-49714500759467450462011-07-29T20:00:00.000+03:002011-07-29T20:00:27.553+03:00<a href="http://www.facebook.com/home.php#!/notes/deniz-tansi/yeni-karargah/250970061599460">YENİ KARARGAH...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-4971450075946745046?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-40597290279208794422011-07-25T20:46:00.000+03:002011-07-25T20:46:00.988+03:00<a href="http://www.facebook.com/note.php?created&amp;&amp;note_id=248971355132664#!/notes/deniz-tansi/asmalimescit-entelleri/248971355132664">ASMALIMESCİT ENTELLERİ...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-4059729027920879442?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-49624704573781180312011-07-23T17:31:00.000+03:002011-07-23T17:31:37.559+03:00<a href="http://www.hasturktv.com/arsiv/2509.htm">DIŞ POLİTİKADA MİLLİYETÇİ RÜZGAR?</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-4962470457378118031?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-78992351695012575122011-07-23T00:38:00.000+03:002011-07-23T00:38:44.707+03:00<a href="http://www.facebook.com/note.php?created&amp;&amp;note_id=247646358598497#!/notes/deniz-tansi/silvan-zeytinburnu-hatti/247646358598497">SİLVAN-ZEYTİNBURNU HATTI...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-7899235169501257512?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-27501370547372832122011-06-28T16:50:00.000+03:002011-06-28T16:50:29.320+03:00<a href="http://www.facebook.com/home.php#!/notes/deniz-tansi/yeminsizlik/235726876457112">YEMİNSİZLİK...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-2750137054737283212?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-12158231159093319042011-06-27T20:42:00.000+03:002011-06-27T20:42:45.433+03:00<a href="http://www.hasturktv.com/arsiv/2364.htm">DIŞ POLİTİKADA “ELVEDA OSMANLI”</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-1215823115909331904?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-47686495673236778552011-06-24T16:12:00.000+03:002011-06-24T16:12:53.679+03:00<a href="http://www.facebook.com/note.php?created&amp;&amp;note_id=234627796567020">SURİYE VE SEÇİMLER...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-4768649567323677855?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-44549747488365172042011-06-23T16:35:00.000+03:002011-06-23T16:35:09.119+03:00<a href="http://www.facebook.com/home.php#!/notes/deniz-tansi/siyasal-kriz/234349023261564">SİYASAL KRİZ...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-4454974748836517204?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-65095470799898144062011-06-14T15:19:00.000+03:002011-06-14T15:19:52.645+03:00<a href="http://www.facebook.com/home.php#!/notes/deniz-tansi/siyaset-bitmedi-chpye-vurmayin/225362467493553">SİYASET BİTMEDİ, &quot;CHP&#39;YE VURMAYIN&quot;...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-6509547079989814406?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-26525096295003836602011-06-14T12:01:00.000+03:002011-06-14T12:01:57.857+03:00<a href="http://www.hasturktv.com/yahudilik/2276.htm">Dış Politikada III AKP dönemi</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-2652509629500383660?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-33801365093445574032011-06-13T21:49:00.000+03:002011-06-13T21:49:01.784+03:00<a href="http://www.facebook.com/home.php#!/notes/deniz-tansi/13-haziran-sabahi/225082700854863">13 HAZİRAN SABAHI...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-3380136509344557403?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-33960481920567044592011-06-10T11:57:00.000+03:002011-06-10T11:57:45.905+03:00<a href="http://www.facebook.com/home.php#!/notes/deniz-tansi/suriye-13-hazirani-beklemiyor/224260330937100">SURİYE, &quot;13 HAZİRAN&quot;I BEKLEMİYOR...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-3396048192056704459?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-25696566807434419712011-06-06T23:30:00.000+03:002011-06-06T23:30:29.625+03:00<a href="http://www.facebook.com/note.php?created&amp;&amp;note_id=223328094363657#!/notes/deniz-tansi/batici-olmak-batili-olmak/223328094363657">BATICI OLMAK, BATILI OLMAK...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-2569656680743441971?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-58527864691997158642011-06-05T17:53:00.000+03:002011-06-05T17:53:13.385+03:00<a href="http://www.facebook.com/home.php#!/notes/deniz-tansi/se%C3%A7im-%C3%B6ncesi-otoriterlik-tarti%C5%9Fmasi/222981131065020">SEÇİM ÖNCESİ OTORİTERLİK TARTIŞMASI...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-5852786469199715864?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-91974903811710551702011-05-30T22:59:00.000+03:002011-05-30T22:59:59.187+03:00<a href="http://www.hasturktv.com/arsiv/2190.htm">ABLUKA SONRASI...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-9197490381171055170?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-10964122376383516872011-05-27T00:14:00.000+03:002011-05-27T00:14:09.839+03:00<a href="http://www.hasturktv.com/arsiv/2160.htm">ORTADOĞU’DA 1967 DENKLEMİ…</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-1096412237638351687?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-15078624852632709112011-05-14T13:38:00.000+03:002011-05-14T13:38:52.916+03:00<a href="http://www.hasturktv.com/arsiv/2077.htm">ABD ORTADOĞU POLİTİKASINI SIFIRLIYOR</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-1507862485263270911?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-31850412162808221062011-05-05T14:14:00.000+03:002011-05-05T14:14:54.497+03:00<a href="http://www.hasturktv.com/homepage_articles/1823.htm">Ladin Sonrası...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-3185041216280822106?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-7754769698139111892011-04-29T19:17:00.000+03:002011-04-29T19:17:58.335+03:00<a href="http://www.hasturktv.com/arsiv/1979.htm">HAMAS-FETİH BARIŞI....</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-775476969813911189?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-9161869338204867922011-04-23T20:42:00.000+03:002011-04-23T20:42:17.187+03:00<a href="http://www.hasturktv.com/arsiv/1969.htm">SURİYE SALLANIYOR...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-916186933820486792?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-40342190544246458662011-04-21T20:25:00.000+03:002011-04-21T20:25:42.197+03:00<a href="http://www.facebook.com/home.php#!/notes/deniz-tansi/g%C3%BCndemi-de%C4%9Fi%C5%9Fen-se%C3%A7im/211461332217000">GÜNDEMİ DEĞİŞEN SEÇİM...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-4034219054424645866?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-19753873002793132782011-04-19T14:00:00.000+03:002011-04-19T14:00:24.070+03:00<a href="http://www.facebook.com/home.php#!/notes/deniz-tansi/iki-18-nisan/210867395609727">İKİ 18 NİSAN...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-1975387300279313278?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-21261048510651566192011-02-27T18:35:00.000+02:002011-02-27T18:35:21.991+02:00<a href="http://www.facebook.com/home.php#!/notes/deniz-tansi/erbakandan-arta-kalan/197718056924661">ERBAKAN&#39;DAN ARTA KALAN...</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-2126104851065156619?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-37133557863577315652011-02-11T11:13:00.000+02:002011-02-11T11:13:56.385+02:00Türk siyasal yaşamında gelenekselleşmiş bir tümce vardır. "Türkiye en kritik seçimine giriyor". 12 Haziran 2011'de yapılacağı iddia edilen genel seçimler için de bu tür değerlendirmeler yapılıyor. Hatta bunun bir "ölüm-kalım" mücadelesi olduğu, Cumhuriyet'in sandıkta oylanacağı gibi iddialı yaklaşımlar da ortaya konuyor.<br /><br />Peki 12 Haziran 2011 seçimleri bir milat mı? Türkiye'nin "12"lerle ilgili ciddi bir derdi var. 12 Eylül 1980'de Türk-İslam sentezine dayalı bir anayasayla Cumhuriyet'in içeriği değiştirildi. Askeri yönetimin başındaki general Evren'in kendi beyanlarından, kafasında bir başkanlık sistemi olduğu, MGK'yı bu konuda ikna edemediği, son bir hamleyle "yarı başkanlık"ı denediği ama başaramadığını biiyoruz. Ancak pazarlıkta cumhurbaşkanının "yarı başkanlık"taki yetkileri kaldı. Dolayısıyla, senatonun olmadığı, yürütmenin güçlendirildiği, cumhurbaşkanının devletin başı olmanın yanısıra, yürütmenin de başında olduğu bir sistem getirildi. Cumhurbaşkanına yasaları bir kereliğine "veto" yetkisi verilmesi ve geniş atama yetkileri, bugünkü taleplerin de önünü açtı. Yine general Evren'in "eyalet" sistemine yakınlığını ve MGK'yı bu konuda da inandıramadığını biliyoruz.<br /><br />Turgut Özal, başbakanlığında fazla dillendirmese de, cumhurbaşkanlığında, "başkanlık sistemi"nin ısrarlı bir savunucusu oldu. Aynı zamanda, general Evren'den aldığı siyasal mirası, eyaletlerden yola çıkarak, "federasyon" tartışmasıyla ifade etti. 12 Eylül'ün Türk-İslam sentezine dayalı yeni Cumhuriyet''inde, Nakşibendi dergahının önemli isimlerinden bay Özal, görev başındayken, devlet bütçesinden gittiği Hac farizasıyla, gösterişli Hac görüntüleriyle, anayasal kuruluşlara yaptığı tarikat atamalarıyla günümüzün zeminine önemli harçlar kattı.<br /><br />12 Eylül-Özal çizgisinin en yapısal sürükleyicisi AKP iktidarı oldu. Erdoğan da, cumhurbaşkanlığına yaklaştığı siyasal takvimde, sistemi başkanlık sistemi olarak dönüştürmeyi planlıyor. AKP-BDP arasındaki siyasal temaslarda "adı konmamış" bir federasyon provası var. BDP'nin ileri sürdüğü "etnik özerklik" bu yüzeyde değerlendirilmelidir. 12 Haziran 2011'de seçimlere giderken, 12 Eylül 2010 referandumunda, yürütmenin yargı üzerindeki vesayetinin arttığı, yüksek yargının konsolide edildiği bir düzenlemeler bütünü onaylattırıldı. Böylece "kuvvetler birliği"ne dayalı, otoriter bir başkanlık sisteminin kilometre taşları döşenmeye başlandı. ABD'nin 1991 ve 2003'te gerçekleştirdiği iki körfez savaşı sonucunda, Irak'ta merkezi otorite zayıflarken, Irak anayasasına göre Kürdistan Bölgesel Yönetimi ivme kazandı ve 5 Kasım 2007'deki Bush-Erdoğan görüşmesinden beri, Türkiye'yle kurumsallaşmış ilişkileri var.<br /><br />ABD'nin 2012'deki yol haritasında, kendi askeri varlığının sonlandığı bir ortamda, Türkiye-Barzani ilişkisi yaşamsal bir yer kaplıyor. PKK'nın 2010 yazında arttırdığı terörü sayesinde! PKK da bu tabloda, "etnik özerklik"le fiilen yer almayı planlıyor. <br /><br />İktidar partisi "otoriter İslamcı bir başkanlık" rejimini tasarlarken, başarıyı "salt çoğunluk"ta değil, "anayasal çoğunluk"ta arıyor. Tek başına bu gücü yakalarsa, general Evren'in açtığı yoldaki değişikliği tamamlayacak. 2007'deki "cumhurbaşkanlığı krizi"ni fırsat olarak kullanan AKP, cumhurbaşkanının halk tarafından seçilmesini içeren anayasa değişikliğiyle, başkanlık sistemi hedefine bir adım daha yaklaşmıştı. 2012 ya da 2014'teki seçimde Erdoğan, Çankaya'ya parlamenter sistemin değil, başkanlık sisteminin başkanı olarak çıkmayı tercih ediyor. Başka bir deyimle Çankaya'da Özal ve Demirel'in yaşadığı "yalnızlık" yazgısını paylaşmak istemiyor.<br /><br />Ancak AKP'nin önerdiği başkanlığın ABD'deki modeliyle ismi dışında bir benzerliği yok. Parlamentonun çift kanatlı olmasından söz edilmiyor. Gerçi Erdoğan geçenlerde değindi ama üstünde durmadı. TBMM Anayasa komisyonu başkanı Prof. Kuzu argo bir deyimle, içinde milletvekilinin olmadığı bir kabineye "güven oyu" vermeyeceğini "nah oy veririm" sözüyle belirtti. Oysa başkanlık sisteminde parlamenterler aynı zamanda bakan olamaz. Kuvvetler ayrılığı gereği, yasama organı üyesi, eş zamanlı olarak yürütme organı üyesi olamaz. Çift kanatlı parlamentonun üyeleri, parti üyesi olsalar da, "kadro partisi" konumundaki, gevşek yapılı siyasal partilerde, fon toplama ve ön seçim delegesi kaydetme becerisiyle önce partilerinden aday olup, sonra da seçmenin karşısına çıkarlar. Ön seçim deyince, öyle "delege ağaları" falan akla gelmesin. En çok iki dönem seçilen başkan, üyesi olduğu partide müdahale yetkisine ASLA SAHİP DEĞİLDİR. Üyesi olduğu partinin lideri de değildir. Hatta kendi parti grubuyla ters düştüğü konular çoktur. Başkanın kabinesi de Kongre tabir edilen çift kanatlı ABD parlamentosundan topluca güven oyu almaz. Bakanlar tek tek oylanır. Eyaletlerin yasama-yürütme-yargı yetkileri vardır. Yargı üzerinde vesayet söz konusu değildir. Yasama üyeleri, partideki "seçilme" mekanizması dışında, "lobiler"den destek almaları gerekir.<br /><br />Kuvvetler birliğine dayalı ve etnik özerklik adı altında federasyonu barındıran "otoriter İslamcı rejim" arayışı, demokrasi talebiyle açıklanamaz. 12 Haziran'da oylanacak olan 12 Eylül 1980-7 Kasım 1982-21 Ekim 2007-12 Eylül 2010'da atılan adımların tamamlanacağı bir seçim olmaya adaydır.<br /><br />Bu kadar anlam taşıyan bir seçimde muhalefetin hali nedir? Bir sonraki yazıda ele alacağız.<br /><br />Ancak süreçte GENERAL EVREN'in hayali gerçekleşmeye yakın gözükmekte, alaturka başkanlık gündemeye gelmek üzeredir. Satranç ta bunun üzerine oynanmaktadır<br />[BU YAZI EŞ ZAMANLI OLARAK <br />http://dtansikemalizm.blogcu.com/12-haziran-satranci/9650427 adresinde aynı adla yayınlanmıştır.] D.T.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-3713355786357731565?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-17950547365947981662010-12-31T16:49:00.000+02:002010-12-31T16:49:13.246+02:002010 yılının siyasal çerçevesini kısa bir biçimde değerlendireceğim.<br />Ülkemizin içinde belli başlı olayları şu çerçevede ele alabiliriz.<br />1- 12 Eylül 2010 referandumu<br />2- CHP'deki lider değişimi (Mayıs 2010)<br />3- Mavi Marmara olayı (31 Mayıs 2010)<br />4- Türkiye'nin 9 Haziran 2010'da, BM Güvenlik Konseyi'nde İran'ın "uranyum zenginleştirme programı" ile ilgili "ek yaptırımlar"a karşı oy kullanması.. <br />5- BDP-PKK'nin "etnik özerklik" haırlıkları<br />6- Kasım 2010 NATO zirvesinde "füze kalkanı"nın onaylanması<br />7- CHP'de yönetim değişimi (Aralık 2010)<br /><br />Aslında bu başlıklar çoğaltılabilir. Kısaca değinirsek, 12 Eylül referandumuyla, Türkiye'de "kuvvetler birliği"ne doğru mesafe alınmış, yargı üzerinde yürütme vesayet kurmuş, 2012 ya da 2014'teki "cumhurbaşkanlığı seçimi" öncesi, başkanlık sisteminin yolu açılmıştır. Siyasal iktidar, 2011 genel seçimlerinde, salt çoğunluğa değil, anayasal çoğunluğa oynamaktadır. Kuvvetler birliğine dayalı bir başkanlık sisteminin, otoriterlikten totaliterliğe uzanan bir maceralar bütünü olduğunu kaydetmek gerekir.<br />BDP-PKK çizgisi, 2010 yazında terörün yoğunluğunu arttıran bir strateji izlemişlerdir. 2012'de ABD Irak'tan çekilmeden, Türkiye-Barzani işbirliğinde 3. ortaklığa soyunan PKK, referandum öncesi sözde ateşkesle birlikte, seçim boykotunda mesafe almış, 2010 sonbaharında ise "etnik özerklik" konusunda fiili adımlar atmışlardır. İki dillilik ve yerel kolluk bunun ilk aşamaları olmuştur. <br />CHP'de Deniz Baykal'ın "kaset komplosu"na uğramasından sonra, Kemal Kılıçdaroğlu, Önder Sav'ın da örgütsel desteğiyle genel başkan olmuş, Kasım 2010'da yeni tüzüğü uygulayarak, Sav'ı önce MYK'dan, sonra da Aralık 2010 olağanüstü kurultay'da PM'den tasfiye etmiştir. Kılıçdaroğlu'nun yeni CHP'sine DSP'nin kurucu genel başkanı Rahşan Ecevit'ten, Kürt siyasetinin flaş ismi Sezgin Tanrıkulu'na, Sağ'ın birtakım gruplarına kadar destek verilmiştir. Yeni CHP, AKP'nin "hibrit rejimi"ne karşı bir demokratik alternatif olarak algılanmaktadır. <br />AKP, dış politikada, İran ve diğer Ortadoğu rejimleriyle yakınlaşma, İsrail'le gerilim politikasında, vurguyu arttırmış, 31 Mayıs 2010'da İHH'nin Mavi Marmara gemisine verdiği "Gazze'yi Fetih" desteği, 9 Türk yurttaşının uluslararası sularda, İsrail askerlerince öldürülmesiyle sonuçlanmıştır. İsrail'le Ocak 2009-Mayıs 2010 arasında süren "kontrollü gerilim" siyasetinde, kontrolden çıkma sinyali, aynı zamanda İran'la, uluslararası topluma karşın yakınlaşma "eksen kayma" tartışmalarını beraberinde getirmiştir. Kasım 2010'da, fiilen İran'ı hedefleyen NATO füze kalkanına AKP iktidarının kerhen oy vermek durumunda kalması ve İsrail'in Hayfa kenti yakınlarındaki Karmel dağlarındaki yangın sonrasında, İsrail'le başlayan "yangın diplomasisi", AKP'nin "stratejik derinliği"nin içini boşaltmıştır. <br />2011 Haziran'ında iktidar değişmezse, Türkiye'deki siyasal ve toplumsal bunalım derinleşerek artmaya adaydır. Sayın Kılıçdaroğlu ve CHP'ye çok iş düşüyor..<br />Hepinize mutlu yıllar...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-1795054736594798166?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-86605916345198706442010-12-20T17:27:00.000+02:002010-12-20T17:27:52.448+02:00Siyasal iktidar, 3. dönem seçimi "anayasal çoğunlukla" alıp, 2012'de, "kuvvetler birliği" esasına göre oluşturacağı başkanlık sisteminin hazırlıklarını yaparken, BDP-PKK çizgisinde, programlı bir çabayla "fiili etnik özerklik" oluşturulmaya çalışılıyor. <br />DTP kapatıldıktan sonra, daha esnek bir örgütlenme modeli çerçevesinde kapatılan DTP'nin genel başkanı Ahmet Türk'ün liderliğinde Demokratik Toplum Kongresi (DTK), mevcut anayasal düzene rağmen, "sivil itaatsizliği" barındıran önemli kararlar alıyor. <br /><br /><a href="http://www.hurriyet.com.tr/gundem/16579967.asp?gid=373"></a> <br /><br />Bu bağlamda DTK, BDP'den daha kapsamlı bir ittifakla ve yatay bir yüzeyde "serbest manevra alanı"nı genişletirken, BDP, siyasal parti olarak parlamentoda bu talepleri dillendiriyor, PKK ise Kandil'de, var olan etnikçi yapılanmanın silahlı kanadını ve yaptırım gücünü ifade ediyor. Başlarında ise, İmralı'da "cezasını çeken", PKK terör örgütünün lideri Öcalan yer alıyor. <br />İmralı'da Öcalan, Kandil'de Karayılan, Diyarbakır'da Türk ve Ankara'da Demirtaş'ın oluşturduğu hareket, 2010'un sonuna doğru, fiili adımları hızlandırdı. Neden?<br />Aslında sorunun yanıtı basit. 2011'in sonunda ABD, Irak'tan çekilecek. ABD'nin telkiniyle, Türkiye ile Irak anayasasına göre Kürdistan Bölgesel Yönetimi (KBY) arasında bir "kalıcı işbirliği" altyapısı hazırlandı. Zira, 2011 sonrası, Irak'ta Batı ekseninde kalacak tek bölge, Barzani bölgesi olacak. Türkiye-KBY işbirliği için tek engel PKK kaldı. Aslında, 5 Kasım 2007'de Beyaz Saray'daki Erdoğan-Bush görüşmesinde, Türkiye KBY'yi tanıma ve işbirliğini kabul etmişti. <br />2009 Nisan'ında Obama'nın Türkiye ziyaretinde ifade edilen "Kürt açılımı", Türkiye-KBY ilişkilerinin, ABD işgali sonrasında kurumsallaştırılmasını içeriyordu. Bu yüzden PKK militanlarını dağdan indirecek "genel af" ve "siyasi çözüm" adı altında, özerk olmasa da, özerkliğe yakın haklarla PKK eritilecekti. <br />PKK, 2010 yazı başında, terör eylemlerini neden arttırdı? Zira PKK silah bırakmadan politik kanadını sürdürmeyi tercih etti. Bir nevi Lübnan'daki Hizbullah modelini ortaya koydu. <br />Silahlı kanadı olan ve "demokratik reformlar" zemininde siyasal kanadını koruyan örgüt, "iki dilli" yaşama geçme, parlamentoda "iki dillilik" gibi çıkışlarla "fiili durum" yaratıyor. Bayrak ve yerel parlamento talepleri de daha da kuvvetli ifadelerle gündeme getiriliyor. Ayrıca "yerel kolluk" kuvvetleri, itirazlara rağmen yaşama geçiriliyor. İleride, bunu geri almaya çalışan herhangi bir hükümet, PKK terörüyle cezalandırılma tehdidi altında. <br />Siyasal iktidar, başkanlık hayallerine dalarken, başkanlığın tamamlayıcısı "federasyon" talebi sıraya giriyor. <br />Böylece PKK, Türkiye-KBY işbirliğinde, "üçüncü ortak" olmaya soyunuyor. <br />Üniter yapının eleştirildiği bir ortamda, her ne kadar Barzani'ye öncelik veren ABD tarafından çok fazla benimsenmese de, PKK'nın "etnik özerklik" modeli, fiilen yaşama geçmeye başlıyor. <br />Ve Türkiye bunları görmezden geliyor, siyaset bunlara üstün körü dokunuyor. Yarın ise geç bir tarih olmaya aday gözüküyor...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-8660591634519870644?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-37499077637783243112010-11-03T21:29:00.000+02:002010-11-03T21:29:12.411+02:003 Kasım günü, AKP’nin iktidara gelişinin 8. yıldönümü. Bugün ana muhalefet partisinden beklenen, siyasal İslam çerçevesinde yaşanan, politik, ekonomik, kültürel, toplumsal bağlamda, hegemonik ilişkiler ağını sergilemekti. 12 Eylül 2010 referandumundan sonra, AKP’nin yüksek yargıyı denetimine alması, “kuvvetler birliği” ile takviye edilmiş bir başkanlık sistemi olasılığının, artık otoriter bir İslamcı rejime dönüşme riskini ele almaktı…<br /> Bunlar yerine, sayın Sav’ın, parti içi gücünü maksimize etmesi, eğer kendi sistemine uymuyorsa, genel başkanı dahi rotasyona uğratması gündeme geldi. <br />İnanılır gibi değil…. CHP genel sekreteri Önder Sav, Türkiye ve CHP’yi değil, kendi ekibinin dar çıkarlarını tercih etti. Ekibi, bir “tüzük kurultayı istedi”, bir “istemedi.”<br /> Mayıs 2010’da Kemal Kılıçdaroğlu CHP genel başkanı seçilirken, Önder Sav’ın lider değişimine destek vermesinin nedeni şimdi anlaşıldı. Sayın Sav, Komünist Partiler’deki “genel sekreterlik” makamına benzer biçimde, “değişmez bir tek seçici” olarak kendisini konumlandırmış. <br /> Partiye 26 Ekim 2010’da, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından uyarı gelmiş; “yeni tüzüğü uygulayın” diyor. Hazret, “böyle bir yetkiniz yok” diyor. Yani başsavcılığa görevini öğretiyor. Genel başkan 3 Kasım 2010’da tüzüğü uygulayıp, yeni MYK’yı seçiyor. Sav “geçersiz” diyor. Bir tek kendisi ve ekibi haklı…<br /> 1 Kasım 2010’da eski genel başkan Deniz Baykal Habertürk’te “tüzük kurultayı” şart diyor. Aynı akşam CHP MYK’da görüş ayrılığı netleşiyor. Sav ekibi, 17 MYK üyesiyle “tüzük kurultayı” talep ediyor. Kılıçdaroğlu, kendisi dahil 4 MYK üyesi ile birlikte, “seçimli kurultay” olsun diyor. Ancak azınlıkta kalıyor. 2 Kasım gecesi Sav-Kılıçdaroğlu görüşmesinden “uzlaşma” çıktığı anons ediliyor. Tüzük kurultayının, Erdoğan tarafından açıklanan 12 Haziran 2011 genel seçimlerinden sonraya ertelendiği bildiriliyor. Kılıçdaroğlu’nun yeni oluşturduğu MYK listesini beğenmeyen Sav, tekrar fikir değiştirip, tüzüğe rağmen genel başkan olmadan PM’yi topluyor. Tam bir “darbe girişimi”…<br /> Bakın kafanızı parti içi usül tartışmalarıyla meşgul etmeyeceğim. Sav, direnişine ideolojik kılıf arıyor. Ne diyor? Kılıçdaroğlu’nun “yeni CHP”sine karşıymış…Eski CHP, neyi temsil ediyor? Hiç Atatürk’ün gölgesine sığınmasınlar. Parti içi “dar ekip”lerini, yapısal bir neoklemantura (dışa kapalı, içe yönelik) olarak sürdürmek istiyorlar. Başka bir deyimle, partide oligarşik bir sultayı Atatürkçülük adına! devam ettirmeyi hedefliyorlar. Bu arkadaşlar, parti dışındaki sözde Kemalist geçinenlerin de pohpohuyla “ideolojik bir direnç” gösterdiklerini ilan edecekler. <br /> Geçmişi temsil ettiklerini ifade edecekler. Bu ekibin adı Ali Topuz ekibidir. Bir zamanlar, parti içindeki tasfiye çalışmalarına, ne yazık ki, ben de alet olmuştum. <br /> Saplantılı zihniyetler açısından “bu kavga bitmez”… <br /> Ancak Türkiye’yi derinden sarsan bir “dönüşüm” yaşanıyor. Öyle Topuz ekibinin insafına bırakamayız Türkiye’yi…<br /> Yani ne olacak… Erdoğan üçüncü zaferini yaşayacak… Sav da, tek seçici bir belirleyici olarak, CHP’yi, kendi atadığı yetkili kurullar ve genel başkanlarla yönetecek…Yağma Hasan’ın böreği…<br /> Kılıçdaroğlu’nun “Partideki korku imparatorluğunu yıktık” sözü, bu sultacı anlayışı ifşa eden vurucu bir ifadedir. Bence tarihe de geçmiştir. Kemal bey, “kral çıplak” demiştir. <br /> Sav eğer baskın çıkarsa, parti diskalifiye edilecek, AKP asimetrik bir ortamda, “rakipsiz” konuma gelecektir. <br /> Sonra, Türkiye nereye gidecek?<br /> Kılıçdaroğlu’nun Türkiye’de toplumsal-siyasal bir karşılığı var. Değişim talebini ifade ediyor. Sav’ın Türkiye’de karşılığı yok…<br /> Sosyal politikalara ağırlık verme, AB ile yakınlaşma, ABD’yle ilişkileri dengeleme yanlış değil. Yeni ile eskinin savaşında, yeni kazanmak durumunda. Yoksa Sav’ın kafasıyla, Erdoğan’ın başkanlığı, “çantada keklik”…Bunu da ulusalcılık adına sağlarlar. Yeter ki, koltuklar aşınmasın…<br /> CHP’de Kılıçdaroğlu’nun liderliği, krizle birlikte büyük bir fırsat kazanmıştır. Sav, “halkı yok sayarak” arkaik bir zihniyetle partiyi ve Türkiye’yi felakete sürüklemektedir. Kılıçdaroğlu bu krizi aşarsa, hem liderliğini kanıtlayacak, hem de AKP’ye karşı, eskisinden de daha güçlü bir seçenek yaratma olanağı yakalayacaktır.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-3749907763778324311?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-31740090510920167312010-09-16T00:07:00.000+03:002010-09-16T00:07:46.456+03:00Referandumdan önce, CHP eski genel başkanı Deniz Baykal'ın "olası bir yenilgi"den sonra harekete geçeceği ve yeniden bir "liderlik mücadelesi" başlatacağı yorumları yapılıyordu.<br />Oylamadan 5 gün önce Baykal'ın, CHP'nin yeni lideri Kılıçdaroğlu'yla "seçim otobüsü"ne birlikte çıkmaları, halkı selamlamaları ve Deniz beyin Kılıçdaroğlu'nun talebiyle kısa bir konuşma yapması, hem bu yorumları geride bırakmış, hem de parti içinde "birlik-bütünlük" havasının doğması açısından bir umut yaratmıştı. <br />Aslında Deniz Baykal'ın Ağustos ayında, İzmir'deki açıklamalarında, hem parti genel merkezine "kendisinin genel başkan tarafından aranmadığı" hakkında bir sitemi vardı, hem de genel başkanın çalışmalarını takdir etmekle birlikte, parti örgütünün iyi işlemediği ve broşür bastırılmadığı, kampanya sloganının oluşturulmadığı gibi eleştirileri bulunmaktaydı. <br />Referandumdan üç gün sonra, Taraf gazetesine manşet olan değerlendirmelerinde, "kurultay talebi" baş köşeye oturdu. Üstelik Rasim Ozan Kütahyalı gibi "azılı bir CHP düşmanı"na bu tür yorumların yapıldığı izlenimi, doğal olarak parti tabanında da rahatsızlık yarattı.<br />Deniz Baykal'ın sözlerinin çarpıtıldığı itirazlarına da kulak kabartmak lazım. Zira söz konusu olan gazete Taraf. <br />Burada en dikkat çeken çelişki, Baykal'ın talep ettiği kurultayda, genel başkanlık talebinin olmaması. Hatta CHP eski lideri, 2011 genel seçimlerine "mevcut genel başkan"la girilmesi gerektiğini söylüyor. <br />Burada satır arasındaki mesaj, tüzük değişikliklerinin yaşama geçmesi ve parti yönetiminin değişmesi. Her iki talep, ancak "olağanüstü bir kurultay"la gerçekleşebilir.<br />Tüzük değişiliklerinden kasıt, Baykal'ın genel başkanlığı döneminde yapılan ancak uygulanması ertelenen maddeler. Buna göre, parti genel sekreteri "sekreterya" konumuna indirgeniyor, MYK PM tarafından değil, bizzat genel başkan tarafından belirleniyor. Mevcut uygulamada, MYK PM tarafından seçiliyor, genel başkan MYK üyeleri arasından genel başkan yardımcılarını atıyor. Öte yandan PM tarafından seçilen genel sekreter de, genel başkanın onayıyla, kendi yardımcılarını atıyor. Bu "lider sultası"nı pekiştiren değişiklik talebinde, genel başkanın belirlediği tüm MYK üyeleri "genel başkan yardımcısı" olarak atanmış oluyor, genel sekreter yardımcılığı da ortadan kaldırılmış bir makam haline geliyor. <br />İşin Türkçesi, CHP'deki "güçlü genel sekreterlik" geleneğini ortadan kaldırmak. Daha da Türkçesi, Önder Sav'ın siyasal etkinliğini kırmak. Eğer imzalarla "olağanüstü kurultay" toplanırsa, tüzük değişikliğiyle birlikte,yeni PM'yi oluşturarak, "örgütlü bir tutumla", Sav'ı safdışı etmek, belki de Kemal Kılıçdaroğlu'nun yönetiminden Sav'ı uzaklaştırdıktan sonra, Baykal'ın desteklediği bir ekibin yeni genel başkanla çalışmasını sağlamak. Yani Kılıçdaroğlu'nu , malum "arkadaş grubu"yla çevrelemek. <br />Türkiye'nin otoriter bir İslamcı rejime sürüklendiği bu günlerde, eğer böyle hesaplar varsa, bu Bizans'ın fethi sırasında, papazların meleklerin cinsiyetini tartışmasına benzer. <br />Kemal Kılıçdaroğlu, malum kaset olayından sonra, belki kendisinin de hiç beklemediği bir zamanda genel başkan oldu. Göreve hazırlıksız gelse de, referandum öncesi 70 küsur miting yaptı. 22 Ağustos'ta Çağlayan ve 11 Eylül Kartal mitinglerine katıldım. Kurultay'da Rahşan Ecevit'i bile heyecanlandıran "sinerji"nin, mitinglerde Kılıçdaroğlu etrafında bir "hayran kitlesi" oluşturduğunu gördüm.<br />Halkın içinden bir insan olarak, "profesyonel siyaset taktikleri"nin dışında kalan Kemal Kılıçdaroğlu'nu, "hareket edemeyecek" hale getirecek,parti içi taktiklerden kaçınmak gerekir. <br />İnsanlar yıllar sonra CHP'ye inanmak istiyor. %42'lik hayır oyunun büyük bir çoğunluğu CHP oyları olarak değerlendiriliyor. Referandum sonuçları üstünde estirilen "sahte rüzgar" bile, bu yükselişi gölgeleyemedi.<br />Ancak, partinin yükselişini es geçip, sonuçları yenilgi olarak kabul etmek ve çetrefilli bir kurultay sürecini başlatmak, Deniz bey kusura bakmasın ama CHP'ye haksızlık olur. <br />Bırakın Sav'la olan kırgınlığınızı, başka bahara bırakın.<br />SÖZ KONUSU VATANSA, GERİSİ TEFERRUATTIR. <br />CHP, DEMOKRASİ CEPHESİ'nin öncüsü olmak konumundadır. Günlük kaygılar, kimse alınmasın ama pek fazla değer taşımıyor. <br />Son kale olan CHP, "demokrasiyi paylaştıkça" büyütecek ve bu "maceralı iktidara" demokratik yollarla son verecektir. <br />Baltaları gömme değil, yok etme zamanıdır.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-3174009051092016731?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-86534001212958200232010-09-12T20:19:00.000+03:002010-09-12T20:19:46.912+03:00Aslında, herhangi bir oylama üzerinden, belli bir zaman geçtikten sonra birşeyler yazmayı tercih ederim. Zira, sonucun yarattığı duygusal tepkiler, gerçeği görme konusunda sorun yaratabilir. <br />Ama gelin, soğukkanlı kalmaya çalışarak, sonucu çözümlemeye çalışalım. 12 Eylül 2010, aslında Türkiye'de son yıllarda yapılan seçim ve referandumların bir "tekrarı"dır. <br />Mart 2009 yerel seçimlerinde AKP'nin oy oranı %38'lere gerilemiş, CHP %25'lere tırmanmaya başlamıştı. MHP %13'lerin üstünde, mevcut oy oranını korumuştu. BDP oyları, %5'ler civarında gerçekleşmişti. <br />Ne AKP'nin oyları, %58'lere yükseldi, ne de CHP %42'lere ulaştı. Eğer bu hesap doğru varsayılırsa, her iki partinin %100'e yakın bir artış sağladı demektir. Ve elbette diğer siyasal partiler de "namevcut".. Yani YOK..<br />Her neyse, aslında Türkiye'deki SAĞ-SOL dengesi, referanduma da yansıdı. Tıpkı, 2007 Ekim referandumunda olduğu gibi. Yoksa, 2007 değişikliklerindeki %60 dolayındaki "evet" oylarının, 2009 Mart'ındaki %38 AKP oyuyla karşılaştırılması gibi bir durum ortaya çıkardı. Bir başka karşılaştırma da, 2007 Temmuz'undaki %47'nin, Ekim'de %60 çıkması gibi bir denklemde ifade edilirdi. <br />Sonuçta, Türkiye'de 1960'lardan beri süren (meraklısı istatistiklere baksın), SAĞ-SOL dengesi, bir kez daha tecelli etti. <br />Muhafazakar bir toplum olduğumuz, oy verme davranışında ekonomik-sosyal verilerden ziyade, "kültürel öğeler"in başat olduğu bir kez daha anlaşıldı. AKP'nin "Sağda temel adres" olarak, AP-DYP-ANAP gibi, kendisini tescil ettirdiği anlaşılıyor. Sağ'ın büyük partisi AKP, Sol'un ise CHP..<br />Hayır oylarında ağırlık CHP'nin. MHP yönetimi "hayır" dediyse de, MHP tabanı AKP'nin propagandasının etkisi altına girdi. <br />BDP ise, Güneydoğu'daki "boykot"u, terörize yöntemlerle "boykot" ettirerek, buradan da bir siyasal nemalanma sağladı. <br />Seçmen anayasa değişikliklerine değil, SAĞ-SOL klasik şemasına odaklandı. O yüzden, "alarm veren" parti, MHP olarak gözükmektedir.<br />Öte yandan CHP'nin geleceğe dönük daha da iyi çalışması halinde, %40'ları hedeflemesi "kaçnılmaz"dır. MHP'nin çöktüğü bir siyaset zemininde, CHP'nin işi zorlaşmıştır. <br />Ancak asıl kaygı verici nokta, yargının yürütmenin tahakkümü içine girmesi, siyasal iktidarın bir "güç obezitesi" içine girmesidir. İktidarın, muhalif kesimleri sindirmek için, yargıyı -siyasal muhalefeti de içine alarak- kullanması olasılığı, ürküntü vermektedir. <br />Hele referandum öncesi Erdoğan'ın "başkanlık sistemi"ni içeren bir yeni "anayasa değişikliği"ni gündeme getirmesi, "federasyon"dan "halifelik"e kadar varan maceraları zihinlere getirmektedir. <br />Anlaşılan, "muhafazakarlık"ın da "ekseni kaydı". İslamcı ton, milliyetçi tonu yuttu. <br />Hızla muhafazakarlaşan Türkiye de, "otoriter bir rejim"e gidildiği gözükmektedir. <br />CHP'ye düşen, "demokrasi mücadelesi"nin aynı 1970'lerde olduğu gibi, önüne geçmektir. Hepimizi zor günler bekliyor...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-8653400121295820023?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-86738458333422725602010-08-05T15:15:00.000+03:002010-08-05T15:15:48.934+03:00Yüksek Askeri Şura (YAŞ)'ın, 2010 Ağustos ayındaki, "olağan şurası", olağanüstü gelişmelere sahne oldu. <br />Aslında, hükümetlerin YAŞ'a müdahaleleri ilk değil. 1977'de Demirel'in, 1987'de Özal'ın inisiyatif almalarıyla, askeri teamüller bozulmuştu. Ancak ilginçtir, Demirel'in Kara Kuvvetleri Komutanı Org. Namık Kemal Ersun'u, "darbe hazırlığı" yaptığı gerekçesiyle, Genelkurmay Başkanlığı'na terfi ettirmemesi, 3. Ordu komutanı Ali Fethi Esener'i, Genelkurmay Başkanlığı'na atamak istemesi, cumhurbaşkanı Korutürk'ün Org. Adnan Ersöz'ü, aynı göreve getirmek istemesi, o dönem de "imza krizi" yarattı. 30 Ağustos 1977'ye kadar, "imzalar" atılmayınca, Ege Ordu komutanı Org. Kenan Evren'in önü açıldı. <br /><br />Muharrem Sarıkaya, "Üçüncü Sivil Müdahale", Habertürk, 5 Ağustos 2010. <br />http://www.haberturk.com/yazarlar/539228-ucuncu-sivil-mudahale<br /><br />Evren de, 12 Eylül 1980'de "darbe" yaptı. Yani Demirel'in hesapları tutmadı. <br />1987'de ise, Özal, dönemin Genelkurmay Başkanı, Org. Necdet Üruğ'un, Org. Necdet Öztorun'un genelkurmay başkanlığına, kendisinden sonra gelmesi için "erken emekliliği"ni istemesi üzerine, Üruğ'u emekli etti ancak Öztorun'u da genelkurmay başkanlığına atamadı. Göreve sürpriz bir biçimde, Org. Necip Torumtay geldi. Torumtay, 1990'da Körfez Krizi'nde, Özal'ın parlamento kararı olmaksızın, Musul ve Kerkük'e girme talebini geri çevirerek, genelkurmay başkanlığından istifa etti. Böylece, Türkiye'nin, Irak'ın kuzeyinde yaşayacağı macera engellenmiş oldu. <br />Evren ve Torumtay örneklerinde görüldüğü gibi, askeri yapı içindeki atama sürecine, siyasilerin müdahalesi, aynı siyasilerin beklentileriyle örtüşecek bir komuta sürecini beraberinde getirmiyor. Evren örneğinde olduğu gibi, kendi başbakanını deviren genelkurmay başkanı bile çıkabiliyor. Ya da, Torumtay örneğindeki zeminde, önemli siyasal kararları etkileyecek, "istifa" gündeme gelebiliyor. <br />Buradan şöyle bir sonuç çıkmasın. Atanmayanların yerine gelenler, illa ki, siyasal otoriteye başkaldıracak ya da anlaşmazlık içine girecek diye bir kural, elbette yok. Sonuçta, siyasal erk, yetkisini kullanıyor..<br />AMA NASIL?<br />Sorun da, tam burada düğümleniyor. AKP iktidara geldiğinde, Org. Hilmi Özkök, genelkurmay başkanı idi. Aslında, Özkök göreve gelirken, dönemin genelkurmay başkanı Org. Hüseyin Kıvrıkoğlu, kendisinin göreve gelmesini engelleyemediyse de, Org. Edip Başer yerine, Org.Atilla Ateş'in Kara Kuvvetleri Komutanı olmasını sağladı. Böylece, Özkök, bir önceki genelkurmay başkanının belirlediği bir komuta kademesiyle çalışmak durumunda kaldı. Ve malum, Özkök'le "kuvvet komutanları" arasındaki gerilim, bugünkü soruşturmalara konu olacak nitelikte idi. <br />2006'da Büyükanıt, 2008'de ise Başbuğ, teamüller sonucu, görevlerine geldiler. Her iki komutan da göreve gelmeden önce, "yandaş medya"nın komplolarına maruz kaldılar ancak süreç engellenemedi...<br />2010'DA SÜREÇ İSTENEN DÜZEYE GELDİ...<br />2010'a kadar, YAŞ'taki, "sadece ihraç kararları"na şerh koyan AKP, bu sefer, komuta kademesini belirleme gücüne ulaştı. Bunda elbette, 5 Mayıs 2007'deki "Dolmabahçe" buluşmasının katkısı epey büyüktü. Zira, 27 Nisan 2007'deki "e-muhtıra" AKP tarafından sert bir dille reddedilince, "bilmediğimiz pazarlıklar", Dolmabahçe'de yeni bir sürecin doğmasına yol açtı. <br />2007 genel seçimlerini %47 oyla kazanan iktidar partisi, 2007 Haziran'ındaki Ergenekon soruşturması, 2008'deki "kapatılmama" kararının ardından, kendi özgüvenini iyice arttırdı. <br />2009'daki yerel seçimlerde oy kaybını gören AKP, "giderayak", yüksek yargı ve ordunun üst düzey kademesini, "bizzat kendi elleriyle" belirleyecek hamlelere girişti. 12 Eylül 2010 referandumuyla, Anayasa Mahkemesi ve HSYK'yı, "partizanlaştırma" arayışına giren siyasal iktidar, YAŞ'a 2010'da yaptığı müdahalelerle, ordunun düşünce yapısını, "şimdilik bozamasa" da, ilerideki ataklarının altyapısını hazırladı. 12 Eylül 2010'da "evet" oyu kazanır ve Temmuz 2011'de genel seçimler AKP zaferiyle sonuçlanırsa, "ilerideki ataklar"ın ne olacağını göreceğiz. 12 Eylül referandumu öncesi, şimdilik, "ordu benim vesayetimde" mesajı verilmiştir. <br />SONUÇ: HEGEMONİK SİYASET HEDEFİ...<br />Medya'yı kendi kontrolü altına alan, yüksek yargıyı partizanlaştirmış, orduyu Tapu Kadastro dairesine çeviren bir anlayış, "mahalle baskısı"nın da yardımıyla, sosyal yaşamın tüm ağlarını "çepeçevre" sarmaktadır. YAŞ öncesinde "Balyoz" ve YAŞ sırasında "internet andıcı" gibi yargısal süreçlerin, ilginç bir zamanlamayla gündeme geldiği görülmektedir. Davaların içeriği hakkında birşey söylemek yasal açıdan mümkün değildir. Ama kamuoyundaki yargı, YAŞ'taki atamalara "yargı yoluyla" müdahale edildiğidir. <br />CHP eski genel başkanı Deniz Baykal hakkında, "referandum öncesi yargıyı etkilemek" savıyla, Ergenekon davasını yürüten savcı tarafından, "inceleme" başlatıldığının duyurulması, yargının "seçimlere" karıştığı gibi bir hava doğurmaktadır. Ancak İstanbul cumhuriyet başsavcısı Aykut Engin, savcıya "yetki uyarısı"nda bulunmuştur. <br />Bugün olmasa bile, yakın gelecekte sıra CHP'ye ve diğer muhalif partilere mutlaka gelecektir. Liberal faşist yazarların, 2002'den beri yürüttükleri kampanya sonucu, CHP "güdümlü muhalefet" haline getirilmeye çalışılmaktadır. <br />YAŞ, uygulanan senaryonun tamamı değil ama önemli bir parçasıdır. Yoksa, sivil müdahalenin YAŞ'a olması doğaldır. Hatta CHP lideri Kılıçdaroğlu'nun söylediği gibi genelkurmay başkanlığı, Milli Savunma Bakanlığı'na bağlanmalı, asker siyasete karışmamalıdır. Ancak siyaset te, orduyu siyasallaştıracak bir politika izlememelidir. <br />Hegemonlaşan siyasette, her bir parti ya da kurum, oluşturulmaya çalışılan siyasal İslam paradigmasının "figüranı" ya da destekçisi konumuna indirgenmeye çalışılmaktadır. <br />Bunu önlemenin yolu daha çok siyaset yapmak, demokrasiye her zamankinden daha fazla sahip çıkmaktır. <br />12 Eylül'de "hayır" demek te, bunun ilk önemli adımı olacaktır.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-8673845833342272560?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-4794451220508211552010-08-02T00:40:00.000+03:002010-08-02T00:40:52.552+03:00Akşam gazetesinden Şenay Yıldız'a 1 Ağustos 2010'da mülakat veren bay Mehmet Altan, "Türkiye hızla ikinci Cumhuriyete doğru ilerliyor" demiş. <br />Bay Altan, Kemalizm'i "1.Cumhuriyet" olarak değerlendirirken, kendince "İ-kinci Cumhuriyet"i, "demokrasi" olarak değerlendiriyor. <br />Bu mülakatta yer almasa da, diğer yazılarında, Kemalizm'le özdeşleştirdiği 1.Cumhuriyet'i, "sivil ve askeri bürokrasi"nin kurduğunu dolayısıyla, Kemalist rejimde sivil ve askeri bürokratik vesayetin olduğunu iddia eder. Son zamanlarda, Altan'ın "askeri" takıntısı daha da fazlalaştı. <br />Bay Altan'a anlatacak çok şey var ama bu başka bir yazının konusu. Ancak şuradan başlayalım. Türkiye gibi geç modernleşen yapılarda, siyasal modernleşmenin öncüsü sivil ve askeri bürokrasidir. Ve yukarıdan aşağya yapılan reformların temelinde, "ulusal bir burjuva" yaratma hedefi yatmaktadır. Sanayi devriminde geç kalmış bir ülkeyi, "burjuvan yoktu" ya da "bu reformları burjuva yapmalıydı" diye suçlayamazsınız. Zira bu abesle iştigaldir. <br />Öte yandan Türkiye'deki askeri darbeleri Kemalizm'le açıklamaya kalkmak, apaçık bir oportünistlik olur. Cumhuriyet tarihinde dikkat edilecek olursa, askeri darbeler Soğuk Savaş'la başlamıştır. NATO konseptlerinde, iç ve dış konjonktürün dayatmasıyla olgunlaşmışlardır. <br />1960, şimdiye kadar, getirdiği anayasal düzen açısından, hep daha farklı bir konumda değerlendirilmeye çalışılmıştır. Ancak "dış politika"da "eksene oturma" ve Rusya'yla ilişkilerde frenleme savları, bugün de canlılığını korumaktadır. Ama unutulmamasu gereken 1958 tarihli devalüasyondur. 27 Mayıs'ın ardından gelen anayasal düzen Batı'yla uyumlu olarak, "sosyal devlet" ve "anayasal yargı" kavramlarını getirmiştir. Ancak aynı Batı, 1971'de, Türkiye'nin Ortadoğu'da "eksen kayması"ndan kuşkulanmıştır. <br />24 Ocak 1980'de, Türkiye, "ithal ikameci" ekonomik modelden, "serbest piyasa" modeline geçişi başlatmıştır. Ancak dönemin ana muhalefet lideri Ecevit'in söylediği gibi, "Latin Amerika modeli" olan 24 Ocak, 12 Eylül'de uygulama alanı bulabilmiştir. AP azınlık hükümetinde, DPT müsteşarı olan Özal, askeri dönemde ekonomiden sorumlu devlet bakanı ve başbakan yardımcısı, sivil dönemde ANAP genel başkanı ve başbakan olmuştur. Bilindiği üzere, daha sonra da cumhurbaşkanı olmuştur. Batı'da 1971'de Bretton-Woods sistemi çökerken, serbest piyasa modeline geçiş başlamıştı. Bizde, sisteme uyum ancak bir askeri müdahaleyle yine gerçekleşti. <br />NATO konseptleri ve IMF reçeteleri çerçevesinde yapılan askeri darbelerin, Kemalizm'le bir ilgisi yoktu. <br />12 Eylül, siyaseti yeniden tanzim ederken, Kemalizm'i tasfiye ederek, Türk-İslam Sentezi'ni resmi ideoloji yaptı. Bay Altan ve arkadaşları, "İ-kinci Cumhuriyet" derken, 12 Eylül'ün açtığı yolda, Kemalizm'e kinlerini kustular. Gerçek liberaller bir kenara itilirken, Marksizm'den devşirme, "liberal faşistler" moda oldu. <br />28 Şubat 1997 de, 12 Eylül gibi Atatürk görünümlüydü. Ancak sürecin sonunda Erbakan tasfiye edilirken, Erdoğan efsanesi yaratıldı. <br />5 Mayıs 2007'de, Silahlı Kuvvetler'deki tasfiye de, Dolmabahçe görüşmesinde planlandı. <br />Neden Altan ve kinci Cumhuriyetçiler, ısrarla nemalandıkları darbeleri, aynen darbecilerin yaptığı gibi Kemalizm'e yamıyorlar? Zira darbeye hem muhalif olup, hem de olanaklarından yararlanmak, "kendi muhalefetini içinde barındıran" bir liberal faşizm uygulaması oluyor. <br />Etnik federasyon ve İslami altyapı, kinci Cumhuriyet'n vardığı zemin. Sisteme uymaktan kasıt, Irak'laşma veya Yugoslavyalaşma gibi gözüküyor. Senaryo tıkır tıkır işliyor. <br />Yeni dönemin tarihsel büyükleri, Vahdeddin, Şeyh Said, Damat Ferit, Seyit Rıza.<br />Bu acı tablonun adı da İ-KİNCİ CUMHURİYET...<br />Alın tepe tepe kullanın...<br />Koço'da rakı içerken, meze yaparsınız....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-479445122050821155?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-48345877900808857272010-07-27T14:33:00.001+03:002010-07-27T14:37:15.607+03:00İsmet İnönü'nün en veciz sözlerinden biridir bu...<br />Siyaset, içinde yaşadığınız topluma bir hizmet aracıdır. Dolayısıyla, insanlığa sunulan bir emektir. Bununla birlikte, siyaset, temelinde bir "çıkar çatışması"dır. Toplumsal temelde çatışan sınıfsal, ekonomik, kültürel çıkarların, siyasal alanda kendilerini ifade etmesidir. <br />Kapitalist Batı toplumlarında, 19. yüzyılın "kanlı çatışmaları"nın ardından, belli bir yüzeyde, çelişen siyasetlerin, uzlaşma kültürünü de öğrenerek rekabet etmeyi öğrenmeleri, demokratik siyasal kültürün de temeli haline gelmiştir. <br />Türkiye gibi, geç modernleşen yapılarda, güçlü bir burjuva sınıfının, değişimin motoru olamaması, sivil ve askeri bürokratik kesimlerin, siyasal modernleşmede üst yapı kurumlarını kurmaları, siyasal erki de ele geçirmelerine neden olmuştur. Bu doğal bir süreçtir. Sivil ve askeri bürokratik vesayet deyip, işin içinden çıkamazsınız. <br />Geç modernleşen yapıların, ortak karakteristiği, devlet olanaklarıyla, burjuva sınıfının oluşturulma gayretidir. <br />Bu çerçevede, gerek İttihat Terakki'nin "milli iktisat" politikası, gerekse de Cumhuriyet döneminde CHP'nin "devletçilik politikaları", devlet öncülüğünde burjuva yetiştirme çabalarının somut siyasalarıdır. <br />İkinci dünya savaşının ardından geçilen çok partili sistemde 3 askeri müdahale yaşanmıştır. Burada en temel etken, palazlanmakta olan burjuvazinin, siyasal-ekonomik bağlamda, küresel ilişkiler ağıyla, adeta müdahalelere davetiye çıkarmasıdır. Bu zeminde, iç siyasal dinamiklerin de elbette etkisi vardır. <br />2002'den beri, AKP iktidarıyla birlikte, Silahlı Kuvvetler'den, "müdahale" beklentisi içine girenler oldu. Halbuki, söz konusu kesimler, "darbelerin ekonomi-politiği"ni bilselerdi, bu tür boş hayaller içine girmezlerdi. <br />Son darbenin üzerinden geçen 30 yıl, adım adım, siyasal İslam'ın iktidarına yol açan, anayasal, ekonomik ve siyasal düzenlemelere tanıklık etti. <br />Unutulan şu oldu. Türkiye'de askeri darbeler, ABD'den icazet almadan gerçekleşemez. Zira, ertesi ay, memura maaş veremezler...<br />Ve NATO konseptlerinde, NATO'ya rağmen iç ya da dış müdahale usulü yoktur...<br />2007'den beri süren soruşturma ve davalar, acaba siyasal iktidarın, tek başına giriştiği hamleler midir?<br />Kurumsal işbirliği, davalara söz konusu olan kurumun içinden de gelmekte midir? Burada yargı sürecini kastetmiyorum. Onu da etkileyen bir "tasfiye operasyonu" var mıdır?<br />Kurtlar Vadisi Gladyo'da, keman çalan ve darbeyi engelleyen paşa, iddianamelerdeki öngörüyle, Aytaç Yalman mıdır? Kurtlar Vadisi ekibi, bu kehanetleri nasıl yapmakta ya da kendisine nereden servis edilmektedir? <br />2007'de Dolmabahçe'de gerçekleşen, Erdoğan-Büyükanıt görüşmesi, AKP'yi tekrar iktidara getirmenin yanısıra, tasfiye sürecini başlatan bir uzlaşma mıdır?<br />Tüm bunların ötesinde, "dikensiz gül bahçesi" kimin için yaratılmaktadır?<br />Siyasal iktidar, 12 Eylül 2010'da, Türkiye'yi kendisi için "dikensiz gül bahçesi" haline getirecek değişiklikleri, seçmene onaylatmaya ve üstelik bunu "demokratlık ve darbe karşıtlığı" üzerinden tezgahlamaya çalışırken, Büyükanıt'la başlayan politikaları, seçmene izah etmek durumundadır..<br />Bakın, İnegöl, Hatay derken Türkiye'nin kimyası bozuluyor...<br />Bunu da Ergenekon tetikliyor deyip, işin içinden sıyrılmak kolay...<br />Ancak Türkiye'nin kökünü sarsacak etnik kavganın düğmesine basılırken, hala "komplolar"dan medet ummak, büyük bir aymazlıktır. <br /><br />"Vatan pahasına siyaset yapılmaz".....<br />DOLMABAHÇE GÖRÜŞMESİ'Nİ AÇIKLAYIN....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-4834587790080885727?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-48039011188730171052010-07-26T15:28:00.000+03:002010-07-26T15:28:59.876+03:00Şu sıralar ülkemizde, ne yazık ki işler, PKK'nın istediği gibi ilerliyor. Bir yandan, "uzaktan kumandalı" mayınlarla, askerlerimiz şehit ediliyor ya da yaralanıyor. Öte yandan, mevzi gibi gözükse de, Batı illerinde, "etnik husumet"i arttıracak, provokatif eylemler tezgahlanıyor. <br />Bunun son örneği, Bursa'nın İnegöl ilçesinde yaşandı. İnegöl'de çalışan bir minibüs şoförünün yolunun kesilmesi ve "bir daha bu hatta çalışma" tehdidinin yapılması, şoförün kendi akrabalarını, karşı tarafın İnegöl'ün yerli halkını kavgaya karıştırmasıyla, İnegöl'de kitlesel bir kaos yaşandı. Allah'tan ölen kimse yok...<br />31 Mayıs 2010'dan sonra, daha önce de yazdım. Defalarca İHH filosunu ve Gazze'yi konuştuk. Kamusal otorite 18 gün, siyasetiyle, bürokrasisiyle durdu. Güncel Ortadoğu tartışmasının heyecanı tüm bir kamuoyunu, -bu arada devleti de- sarıverdi. <br />18 Haziran'da Genelkurmay'ın uyarısı ve 19 Haziran'da boyut değiştirerek tekrar başlayan terör eylemlerinin bugün 37. günü. 18 gün Gazze'yi tartışan Türkiye, 1984'ten beri mücadele ettiği PKK'nın, 37. gününü dolduran ve dur durak bilmeyen, provokatif saldırılarını bastırmakla meşgul...<br />İnegöl, tek başına bir milat değil. Zira önceleri de benzer sansasyonel olaylar yaşandı. Ancak, İnegöl'deki olaylarda, neredeyse tüm bir İnegöl karıştı. Bu bağlamda, kitleselleşme gün geçtikçe artıyor. Bunu besleyen de, yeni gelen "şehitler"...<br />Kürt kökenli yurttaşların, "doğal PKK tabanı" olarak görülmeleri, Kürt yurttaşlara yönelik, "artık biz de istemiyoruz, devletlerini kurup başımızdan gitsinler" demek, içine düşülecek en büyük tuzak. <br />Bugünlerde, Türkiye'deki görev süresi dolmak üzere olan, ABD büyükelçisi Jeffrey'nin, BDP milletvekili Sırrı Sakık'a, "ayrılırsanız 3. sınıf bir Ortadoğu ülkesi olursunuz, Türkiye ise Batılı bir ülke olarak yoluna devam eder" sözü de, Sakık'ın siyasetinden ziyade, Batı bölgelerindeki duyarlılıkları okşayan, "birlikte yaşama"nın, "yumuşak bir geçiş"le tasfiyesini öngören bir mantaliteyi işaret ediyor. Ya da, "gevşek bir federasyon" mu desek bilemiyorum. <br />Batı ülkelerinin, "ulus inşa projesi"nde, Kürtler'i bir laboratuvar olarak kullandıkları aşikar. <br />Artık Türk dışişleri bakanının da "Kürdistan" demekten sakınmadığı, Irak anayasasına göre Kürdistan Bölgesel Yönetimi olarak adlandırılan, Barzani yönetimi, adeta diğer ülkelerdeki Kürtler için, "bir model olma" yolunda...<br />Bu kafa karışıklığının arttığı süreçte, Türk kamuoyunun her zamankinden, daha uyanık olmaya ve "tuzak"lara düşmemeye ihtiyacı var. <br />Birlik ve beraberlikten uzaklaşıldıkça, parçalanan bir Anadolu coğrafyasının ne anlama geldiğini, 1918'den sonra gördük. <br />O zaman bir Mustafa Kemal'imiz vardı. <br />Bugün O yok ama yetiştirdiği Türk ulusu ve Türkiye Cumhuriyeti var. <br />İnegöl umarız son olur...<br />Yoksa, ibret olarak Yugoslavya ve Irak, önümüzde duruyor.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-4803901118873017105?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-83321058973159341592010-07-21T16:24:00.000+03:002010-07-21T16:24:19.497+03:00İktidar partisi AKP, siyasal var oluşunu hep "mağduriyet" üzerine yapılandırdığından, son 8 yılda iktidar olmanın ağırlığını, şimdi bozulan Türkçe'deki ifadesiyle, "çakma mağduriyet"le dengelemeye çalışmaya başladı.<br />Bunun son örneği, 12 Eylül 2010'da anayasa değişikliğine ilişkin referandumda görülebilir. <br />2001 yılında, Milli Görüş'ten ayrılarak, Batı odaklarının desteğiyle kurulan AKP, bir anda "12 Eylül 1980 askeri müdahalesinin" mağduru oluverdi. <br />Başbakan yardımcısı Arınç, "12 Eylül'de ben de gözaltına alındım" derken, başbakan 12 Eylül'de Sağ'dan ve Sol'dan asılan gençler için, "çakma gözyaşları" dökmeye başladı. <br />2002'de, "milletvekili seçilememe", 2007'de, "Müslüman cumhurbaşkanı seçtirilmeme" ve "e-muhtıra"yla, mağduriyetten siyasal açıdan nemalanan AKP, 2010 referandumunda sermayesi tükenmiş bir hırsla, kendilerinin de inanmadığı "çakma mağduriyet"ten medet umuyor. <br />Bay Arınç, zannediyorum tarihleri karıştırdı. RP'nin kuruluşunu 1991 olarak açıkladı. Ben anımsatayım. RP, 1983'te kuruldu. ANAP, HP ve MDP seçime sokulurken, RP, DYP ve SODEP'le birlikte seçimlerde, 12 Eylül cuntasından veto yedi. <br />Arınç, CHP'nin 12 Eylül'den etkilenmediğini ifade ediyor. Anlayacakları dilden yanıtlayayım. El insaf.... <br />CHP'nin 12 Eylül'de diğer siyasal partiler gibi siyasal faaliyetleri durduruldu. 1981'de, içinde MSP'nin de bulunduğu, tüm partilerle birlikte KA-PA-TIL-DI....<br />CHP milletvekillerinin milletvekilliği, diğer partilerle birlikte düşürülürken, lider ve yöneticilerine 10 yıllık siyaset yasağı, -diğer partilerle birlikte- konuldu. Bu yasak, 1987 referandumunda kalktı. <br />CHP'nin yerine, SODEP ve HP kuruldu. Ecevit, eşi Rahşan Ecevit'e DSP'yi kurdurttu. <br />SODEP ve HP, SHP adı altında, HP'nin tüzel kişiliğinde birleşti. İsmet Paşa'nın oğlu, 1983'te SODEP lideri olarak paşalardan veto yedi....<br />SHP-DSP bölünmesi, CHP mirasını siyaseten iktidardan uzak tuttu. <br />Kaybedilen SHP kongrelerinin ardından, Baykal liderliğinde CHP, ilgili yasa çerçevesinde yeniden kuruldu. <br />SHP-CHP, 1995'te CHP çatısı altında birleşti. <br />CHP, 1999'da baraj altında kaldı....<br />2002 ve 2007'de AKP iktidarına karşı, "ana muhalefet" oldu. <br />Bu arada Bay Arınç, DİSK ve TÖB-DER kapatıldı. <br />Ne ilgisi var diyebilirsiniz...<br />DİSK, 1977 genel seçimlerinde CHP'yi desteklemişti. <br />Kemal Türkler'den sonraki genel başkanı Abdullah Baştürk, CHP'den milletvekili seçilmişti. <br />Sol'daki pek çok genç, işkence tezgahlarından geçirildi....<br />Kemalizm yerine Türk-İslam Sentezi devletin resmi ideolojisi oldu. <br />Erbakan'ın "arka bahçemiz" dediği, İmam-Hatipler'in sayısı, 12 Eylül döneminde hızla arttırıldı.<br />12 Eylül'ün başı general Evren, 12 Eylül anayasası için halkoylaması yapılmadan önce, propaganda döneminde, tıpkı sizin gibi, "dini siyasete alet etti." "Evet" oyları, sizin gibi beyazdı. Hayır ise renkliyidi. Yani "mavi"ydi. Oylar, belli olsun diye....<br />Din dersleri zorunlu hale getirildi, Kuran kurslarının hızla açılmasına göz yumuldu. Tarikatlarla referandum pazarlığı yapıldı.... <br />AKP mağdurmuş...<br />Ne diyor İsmet Paşa....<br />HADİ CANIM SEN DE....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-8332105897315934159?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-35597045941144676362010-07-20T12:00:00.000+03:002010-07-20T12:00:16.111+03:0036. yılını kutladığımız Kıbrıs Barış Harekatı, geçirilen süreç içinde daha fazla bir anlam kazandı. <br />KTFD ve KKTC süreçlerinin ardından, özellikle 2004 Annan Planı'yla "devletsiz bir halk"a dönüştürülmeye çalışılan Kıbrıs Türkleri, 2003-2010 arasında uluslararası baskıların ve AKP iktidarının dayatmalarıyla, "yes be annem" noktasına getirildiyse de, 2009'daki siyasal iktidar değişikliğiyle UBP'nin işbaşına gelmesi, 2010'da ise UBP lideri Eroğlu'nun cumhurbaşkanı olmasıyla, KKTC'de "AKP'siz formüllerin" gündeme gelmesine neden oldu. <br />2005-2010 döneminde, AKP-MAT işbirliği, "çözüm" adı altında, Kıbrıs Türkü'nün "halk" olmaktan "topluma", "devletlilik"ten, "devletsizliğe", eş anlamıyla "hymatlos"luğa gerilemesini sağlayamadı!!!!!<br />AKP'nin lideri o kadar hiddetli ki, şimdiye kadar, hiçbir Türk başbakanının cesaret edemediği biçimde, Türkiye'den KKTC'ye giden paraları, üstelik KKTC başbakanının yanında söz etti. Oysa yanındakim başbakan Kıbrıs Türkleri'nin efsanevi lideri Dr.Fazıl Küçük'ün oğlu İrsen Küçük idi. Çok ayıp etti diyeceğim ama, Erdoğan ancak Arap liderlerini övmeyi bilir. Türkler'i "etrak-ı bi idrak" gören bir siyasetin, günümüzdeki uzantısı, ancak bu kadar olabiliyor. <br />Neyse, Eroğlu-Küçük yönetimleri, MAT'ın oldu bitti siyasetinden uzak, sağduyulu bir politika gütmek durumundalar. <br />Üstelik AB baskısının da, çok fazla bir geçerliliği kalmadı. <br />Almanya'da Merkel, Fransa'da Sarkozy yolcu gibi. ABD'de Obama'nın durumu pek parlak gözükmüyor. <br />Türkiye'de oluşacak yeni bir iktidar dengesi, KKTC'yi de rahatlatacaktır. <br />Bu arada CHP lideri Kılıçdaroğlu, birileri 20 Temmuz törenlerinden, "vekilleri"yle kaçarken, ilk yurtdışı gezisini, 20 Temmuz vesilesiyle, KKTC'ye yapıyor. Ne de olsa, lideri olduğu parti, 1974'te genel başkan ve başbakan Bülent Ecevit önderliğinde harekatı gerçekleştirmişti. <br />Bu vesileyle, Bülent Ecevit'i minnet ve rahmetle anarken, tüm şehitlerimizi rahmet ve şükranla anıyoruz. <br />Ruhları şad olsun....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-3559704594114467636?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-27541107792553100082010-06-27T00:01:00.001+03:002010-06-27T00:18:58.829+03:00Fethullah Gülen cemaatinin ev sahipliği yaptığı Abant toplantıları vesilesiyle, yeni bir "ilginçlik taslama" olayı meydana geldi. Kırklareli valisi olan zat, ideolojik bilinç altını dışa vurarak, aslında devletin valisi olmaktan ziyade, AKP'nin valisi olduğunu ortaya koydu. <br />Valinin, "1950'de CHP kapatılmalıydı" sözü, sadece partizan bir devlet görevlisi durumunu ifade etmiyor. Aynı zamanda, ilgili valinin, demokrasi anlayışını da sergiliyor. <br />Devletin valisinin, AKP il başkanı edasıyla davranması, "Abant toplantıları"ndaki ruh halini de yansıtıyor. Şöyle ki, "vesayet" başlıklı oturumlarda, Anayasa Mahkemesi, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu (HSYK) gibi anayasal organların varlığından duyulan rahatsızlık, ilgili kurumların "milli irade"nin önünde engel olduğu savları, basbayağı "yoz popülizm" kokuyor. Üstelik bu görüşler yeni değil.<br />J.J. Rousseau'nun, "milli irade" anlayışı, milli iradenin sadece parlamentoda tecelli edeceği ve hiçbir organla paylaşılamayacağı üzerineydi. Oysa bu görüş, parlamento çoğunluğunu, "çoğunluk diktatörlüğü" haline getirmekten fazla bir anlam taşımıyor. <br />Parlamento çoğunluğunu elinde tutan parti, yürütmeyi de teşkil ettiğinden, yasama ve yürütme tek elde toplanıyor. Yasaların anayasaya uygunluğunu denetleyen bir Anayasa Mahkemesi olmayınca da, yasal çoğunlukla, anayasa delik deşik edilebiliyor. Menderes'in, "siz isterseniz, hilafeti bile geri getirebilirsiniz" sözü, belki de meramımızı daha iyi dillendiriyor. <br />Bu senaryonun gerçekleşebilmesi için, öndeki en büyük engel, "anayasal yargı organları" oluyor. Ve, malum zihniyet, "tek parti diktatörlüğü"ni ete kemiğe büründürmek için, yargıyı, "milli irade önünde engel " diye jurnalliyor. <br />Medyanın nasıl ele geçirildiği ve sindirildiği de anımsanırsa, aslında, Abant'ta ifade edilen demokrasinin, gerçekte bir "vesayet demokrasisi" hatta "tek parti diktatörlüğü" olduğunu gösteriyor. <br />Düşünün, bir yanda ana muhalefet partisinin kapatılmasını isteyen valiler, bir yanda anayasal yargı organlarının kaldırılmasını isteyen "hacı-hoca takımı". CHP lideri sayın Kılıçdaroğlu, valinin davranışını "yalakalık"la değerlendiriyor. Diğerleri hakkında yorum yapmak istemiyorum. Hatta, gerçekten akademik kimlikle orada bulunanlara da haksızlık etmek istemem. Ancak valinin görüşleri hakkında ne yorumlar yapıldı, doğrusu merak ediyorum. <br />Tüm bunlardan öte, aslında siyasal iktidar ve koalisyon ortağı Gülen cemaatinin (her ne kadar İsrail konusunda araları açıldıysa da) anayasal kurumlarla teknik anlamda sorunu yok. Ele geçirdikleri YÖK ve diğer kurumlarla çok "uyumlu" çalışıyorlar.<br />Dolayısıyla, AKP'den yana bir Anayasa Mahkemesi ve HSYK oluşunca, "vesayet" sorunu ortadan kalkabilir. Bir de Türk Silahlı Kuvvetleri var. <br />Ya CHP... CHP'ye de "liberal sol" adı altında, cemaatçi elitler akıllar verdiler, liberal etiketli yazarlar tehdit ettiler. Ancak nafile. Ne CHP'yi, ne de Cumhuriyet gazetesini ele geçirebildiler.<br />Madem demokratik usüller olmuyor, baskı, tehdit, şantaj, tertipler gırla gidiyor. <br />Son çareleri de CHP'yi kapatmak.. Tabii güçleri yeterse...<br />Bu bağlamda, "Abant demokrasisi kriterleri" şöyle sıralanabilir: <br />1- Atatürkçülük eş anlamıyla Kemalizmin yasaklanması. Bu çerçevede, eski TCK'nın 141-142. madde kapsamına alınması. Kemalistliğin "federasyona ihanet" sayılması...<br />2- CHP'nin ve Cumhuriyet gazetesinin kapatılması.<br />3- Valilerin AKP il başkanı olması.<br />4- Anayasa Mahkemesi ve HSYK üyelerinin, AKP tarafından seçilmesi. (12 Eylül 2010 referandumuna götürülen anayasa değişikliğinde bu gaye, meclis ve cumhurbaşkanlığı kılıfıyla ifade edildi.)<br />5- TSK'nın lağvedilmesi. (Yerine federatif hilafet ordusu kurulması.)<br />6- Federasyona geçilmesi.<br />7- Vahdeddin'e iade-i itibar .<br />8- Arap alfabesine geçilmesi. <br />Daha pek çok "deli saçması" sıralanabilir. Kimse karnından konuşmasın. Bu zihniyeti eleştirmenin faşizm, savunmanın demokratlık sayılması da, "demokrasi" adına başka çarpıtma...<br />CHP'ye düşen, bu "programı" deşifre etmek ve sayın Kılıçdaroğlu'nun yaptığı gibi, "halkla bütünleşmek". <br />Zira Atatürk cumhuriyeti, sandıkta kurtarılacak...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-2754110779255310008?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-14048500807376808032010-06-22T19:08:00.000+03:002010-06-22T19:08:21.019+03:0019 Haziran 2010'dan beri, PKK terörü, dehşet verici biçimde artmakta, şehit haberleri, gündemin birinci maddeleri arasından eksilmemektedir. <br />İşi öncelikle doğru analiz etmek gerekmektedir. Anımsarsanız, 31 Mayıs 2010'da, iki saldırı haberi, Türkiye'de konuşuldu. Bir tanesi Gazze'ye giden İHH gemilerine, İsrail komandolarının operasyonu, diğeri ise, İskenderun'daki deniz üssümüze saldırıydı. <br />Sadece Gazze'ye giden ve Türk bayrağı taşımayan İHH filosu, gündemden düşmezken, sayın başbakan "Gazze fatihi" olma obsesyonuyla, "Ortadoğu liderliği" iddialarıyla, meydanlara toplanan İslamcı kitlelerle, kamuoyunda "İsrail'le savaş halini" işlemeye başladı. <br />Israrla ama ısrarla İS-KEN-DE-RUN YOK SA-YIL-DI....<br />İskenderun patlaması, PKK saldırılarında bir dönüm noktasıydı. Terör örgütünün patronu, İmralı'daki rezidansından, 31 Mayıs'tan sonra, Türkiye ve PKK arasındaki süreçten çekileceğini açıkladı. <br />Böyle bir süreç mi vardı? Türkiye, Öcalan aracılığıyla PKK'yla, diyalog halinde miydi? Bilinmez..<br />Ancak gerçek olan şu ki, PKK, "açılım"a karşı, zaten 2009 yazından beri, şiddetini arttırmıştı. Zira, bir önceki yazıda ele aldığımız biçimde, örgüt kesinlikle "silah bırakmadan" siyasallaşmak istiyor, Türkiye-Barzani yönetimindeki Kürdistan Bölgesel Yönetimi muhatabiyetinde, "üçüncü ortak" olmayı talep ediyordu. <br />Gelinen noktada, PKK, İran'daki PJAK'la birlikte 250 kişilik, neredeyse biraz daha zorlasa, tabura yaklaşacak bir güçle, askeri karakollarımıza saldırıyor, İstanbul Halkalı'da bugün olduğu gibi, askeri servis aracına saldırıyor, İskenderun'daki askeri üs ve diğer saldırıları eklediğinizde, Türkiye'ye "topyekün savaş" ilan ediyor. <br />Türkiye'de, siyasal iktidar, PKK saldırılarını AKP'nin değişimine karşı gerçekleştirilen kanlı olaylar diye nitelendiriyor. <br />Tam bir şaşılık. Savaş durumundan söz ettiğinizde, "darbe yapacaklar, sıkıyönetimin zemini hazırlanıyor" diyorlar. Siyasal iktidar, kendi ordusuna güvenmiyor. Tekrar yazayım. <br />SİYASAL İKTİDAR, ORDUSUNA GÜVENMİYOR. <br />Peki ne yapacağız? Mümtaz'er (nedense apostrof var) Türköne'nin dediği gibi, Türk Silahlı Kuvvetleri'ni "ortadan mı kaldıracağız"?<br />Sayın Türköne ve arkadaşları mı PKK'yla savaşacak?<br />Konuyu uzatmayayım. ABD, 2010 Ulusal Güvenlik Stratejisi'nde, El Kaide'yi "düşman" olarak ilan etti. Ve Bush doktrinlerinden kalma alışkanlıkla, Obama yönetimi de ABD'nin "terörle savaş"ta olduğunu yineledi. <br />TERÖRLE SAVAŞ konsepti içinde, ABD'de sıkıyönetim ya da olağanüstü hal ilan edilmedi. <br />Türkiye, demokratik rejimden ödün vermeden, TERÖRLE MÜCADELE anlayışını bırakarak, TERÖRLE SAVAŞ anlayışına varmak zorundadır. <br />ULUSAL GÜÇ UNSURLARI, hükümet, parlamento, siyasal partiler, yargı, ekonomik kuruluşlar, demokratik kitle örgütleri, TERÖRLE SAVAŞ içinde olduğumuzu ifade edecek bir duyarlılık içinde olmalıdırlar. <br />Siyasal iktidar, kendi bürokratik kurumlarından, ordusundan kuşkulanmadan, önceliklerini belirlemelidir. PKK terörüne karşı, güvenlik önlemleri yanında, ekonomik, toplumsal, kültürel bir mücadele konsepti geliştirilmelidir.<br />Türkiye, dış dünyaya, PKK'ya karşı TERÖRLE SAVAŞTA, "ya bendensiniz, ya da onlardan" diyebilmelidir. <br />Çelimsiz ataklarla, ORTADOĞU LİDERLİĞİ hayalleri bırakılarak, Türkiye başta müttefiki ABD olmak üzere, NATO'yu, NATO'nun 21. yüzyıl stratejilerine uygun olarak, PKK TERÖRÜ'YLE SAVAŞTA harekete geçirmelidir. <br />AB nezdinde, kararlılıkla hareket edilerek, PKK'nın ekonomik tüm kaynakları kurutulmalı, PKK'nın sadece bir terör örgütü değil, aynı zamanda, "çıkar amaçlı suç örgütü" olduğu, ortaya konulmalı. Yani mafya yöntemlerini kullandığı, uluslararası platformda tescil ettirilmelidir. <br />PKK saldırılarının artacağı, Genelkurmay'ın 18 Haziran 2010 tarihli basın brifinginde açıklanmıştı. 19 Haziran'da, "düğmeye basıldı." <br />BU BİR SAVAŞ HALİDİR. <br />Türkiye'deki demokratik yapıyla oynanmadan, "içe dönük dayanışma", "dışa dönük kararlılıkla" bu sıkıntılı ortamın aşılması gerekmektedir.<br />Siyasal iktidar, devletin "devlet olma iddiası"nı ortaya koymak zorundadır. <br />Bu dediklerim kimilerine sevimsiz, kimilerine "savaş çığırtkanlığı" olarak gelebilir.<br />Ancak Türkiye, zaten fiilen TERÖRLE SAVAŞ'tadır. <br />Ve PKK, bu savaşı ilan etmiştir. <br />Türkiye olarak, bu durumu görmezden gelirsek, darbe falan olmaz, sadece Lübnan'laşmaya doğru gideriz.<br />O zaman da, herşey için çok geç olur...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-1404850080737680803?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-32437100061452702952010-06-20T02:24:00.000+03:002010-06-20T02:24:11.977+03:00Sayın başbakan ve bakanların sık sık yineledikleri bir tümce vardır. "Şehitlerin üzerinden politika yapmayın"..<br />Oysa, Türkiye, kendi politik hedefleri doğrultusunda, terörle mücadele ediyor. Bu hedef te, kendi toprak bütünlüğünü korumak ve kamu düzenini sağlamaktır.<br />Bu yüzden, teröre karşı, asker ve polisiyle, Türkiye karşı koymakta, şehitler vermektedir. <br />"Devlet olma iddiası" budur. Hükümetler, nasıl ekonomiden sorumluysa, terörle mücadeleden de sorumludur. <br />Tam da bu aşamada TBMM başkanı ve AKP milletvekili sayın Mehmet Ali Şahin, verilen şehitlerle ilgili TSK'dan "tatminkar açıklama" beklemiştir. <br />Devletin şirazesinden çıkmasına ramak kalmıştır. TSK'nın başkomutanı sayın cumhurbaşkanıdır. Genelkurmay başkanlığı başbakanlığa bağlı bir kurumdur. Perşembe günleri, genelkurmay başkanı başbakanla görüşür, başbakan da cumhurbaşkanıyla görüşür. <br />TBMM başkanı bu çerçevede, genelkurmay başkanından belki bir randevu talep etse ya da herhangi bir ortamda yüz yüze görüşse, kendi görev alanını kapsamayan konularda, meclis başkanı sıfatıyla bilgi alabilir.<br />Neden medya aracı kılınıyor? Yanıt politikayı işaret ediyor. Sayın Şahin politika yapıyor..<br />Yandaş medya, uzun zamandan beri, "PKK'yı aklama" çabası içinde idi. Çeşitli değerlendirmelerde, terörle mücadele eden ve terörist damgasıyla içeri tıkılan komutanların, kendi askerlerini ortadan kaldırdıkları, suçu da PKK'nın üstüne attıkları imaları ortaya atıldı. <br />Hazretler, nihayet PKK'nın eylem yaptığını kabul ettiler ancak bir koşulla.. "İsrail'in taşeronu" savı, İskenderun saldırısı dahil, iddia edilmeye başlandı. Neden? "Gazze fatihi" olma propagadası sürsün diye..<br />Halbuki, siyasal iktidarın "Kürt açılımı" siyaseti, tam da bu sürecin belirleyicisi oldu. Aslında "Kürt açılımı", tam da net olarak, "Amerikan yapımı" bir senaryo olarak ortada duruyordu. AKP iktidarı, bunu sahiplenmek durumunda kaldı. <br />5 Kasım 2007'de, Erdoğan-Bush görüşmesi, her ne kadar, Büyükanıt'ın BBG EVLİ, sınır ötesi operasyonlarında, "elektronik istihbarat" paylaşımlarını kapsamış olsa da, asıl gelişme, Türkiye'nin Irak dışında, 2005'te kabul edilen Irak anayasasına göre, Kürdistan Bölgesel Yönetimi (KBY)yi de tanımasını ifade ediyordu. <br />2008 Kasım'ında ABD, Irak hükümetiyle, Kuvvetlerin Statüsü Anlaşması (SOFA)yı imzaladı. Çekilme takvimine göre, en son ABD askeri, 2011 Aralık ayında, Irak'tan çekilecek. 2012'den itibaren "sahipsiz" kalacak KBY'yi kim himaye edecek?<br />ABD müttefiki ve NATO üyesi Türkiye...<br />Kasım 2008'den beri, ABD think-tank'lerinde, dillendirilmeye başlanan Kürt açılımı, Nisan 2009'da Türkiye'yi ziyaret eden, ABD'nin "çiçeği burnundaki" başkanı Obama tarafından, "Ermeni açılımı" ile birlikte talep edildi. <br />2009 yazında, "Kürt açılımı"nı sahiplenmeye başlayan AKP, bir süre açılımı ortaya atmasına karşın, suskun kaldı. <br />ABD, 2012'de çekildikten sonra, Türkiye-KBY arasındaki yakınlaşmayı kurumsallaştırmaya çalışıyordu. O yüzden "PKK'ya silah bıraktırma" ve "devreden çıkarma" stratejisi yürürlüğe kondu. Türkiye'den de "PKK'ya yönelik genel af" ve "PKK'nın siyasallaşması" beklentisi doğdu. <br />"Kürt açılımı" adı altındaki "PKK açılımı", özellikle Ekim 2009'da Habur'dan Türkiye'ye giriş yapan 34 PKK'lının "seyyar mahkemelerde", "pişman olmadıklarını" beyan etmelerine rağmen "pişmanlık yasası"ndan faydalandırılmaları ve "kahramanlar gibi" karşılandıkları siyasal gösterilerle duvara tosladı. Türk kamuoyu ayağa kalktı.<br />"Ermeni açılımı" gibi "Kürt açılımı" da iflas etti.<br />Ne var ki, PKK, "açılım" sözcüğü ortaya atıldıktan sonra, daha kanlı saldırılar yapmaya başladı. Çünkü, "silahlı gücü"nü bir koz olarak görüyor ve bırakmak istemiyordu. <br />Lübnan'da Hizbullah, Filistin'de Hamas, siyasal güçlerinin yanısıra, silahlı güçlerini koruyarak, nasıl avantaj elde ediyorlarsa, PKK da, "mecliste BDP, kentte KCK" ve Kandil'deki PKK karargahı ile, kendince bir güç bileşkesi ortaya koydu. <br />Aklını Araplar'a ağabeylik yapma ya da "Gazze fatihi" olmakla bozan zihniyet, PKK'yla mücadelede, hem askeri suçlayarak, hem de kendine düşman gördüğü ülkeleri işin içine katarak, sorumluluktan sıyrılmaya çalışıyor. <br />Oysa Türkiye, tarihinin en kanlı "başı bozuk" hareketi ile yani PKK'yla cebelleşiyor. <br />Açılım deneme-yanılmasında yaşamını kaybeden ve sayıları gittikçe artan şehitler de, uygulanan politikaların göbeğinde, yaşamlarının baharında, hayata veda etmek zorunda kalyorlar. <br />Bu ortamda, tüm şehitlerimize rahmet, yaralı askerlerimize şifa dilemekten başka söyleyecek birşeyimiz kalmıyor.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-3243710006145270295?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-27967991140127002472010-06-05T17:48:00.000+03:002010-06-05T17:48:44.149+03:00Şimdi, rahat bir biçimde arkanıza yaslanıp oturun. Salim kafayla ne oluyor, şöyle bir gözden geçirin...<br />31 Mayıs 2010, Türkiye'nin dış politikasında bir dönüm noktası mıydı? Aslında hayır... <br />Türkiye'nin, iç ve dış boyutuyla, siyasal paradigmasında, 2007'den beri, çok önemli, sarsıcı gelişmeler oldu. 31 Mayıs, "gemi krizi", bunun, belki de en "şiddetli" yanıyla kendisini ortaya koymasıydı. <br />2002-2007 arasında, "AB reformları" ve "IMF reçeteleri" çerçevesinde, iki önemli çıpayı, siyasetinin önüne koyan AKP iktidarı, 2006 Kasım ayından itibaren, öncelikle AB perspektifini önemsememeye başladı. 2004 Annan Planı'ndaki tavrına rağmen, AB Ek Protokol'den kaynaklanan talepleri doğrultusunda, 8 müzakere başlığını askıya aldı. <br />2007'de, "Cumhuriyet mitingleri", "27 Nisan e-muhtırası" ve 5 Mayıs "Dolmabahçe görüşmesi", AKP'yi, istemeden de olsa, daha büyük çoğunlukla iktidar yaptı. Zira AKP'nin tek vurucu sloganı vardı. "Müslüman cumhurbaşkanı" seçtirmek. Yani Atatürk dahil, geriye kalanlar, "dinsiz" addediliyordu.<br />Böylece "dindar" değil ama "dinci" yeni (İkinci) cumhuriyetin orijin noktası da yakalanmış oluyordu. <br />Vahdettin'in kahraman, Atatürk'ün , "Osmanlı paşası maceracı bir Mustafa Kemal"e dönüştürülmesiyle, zaten "liberal" kimlikli entelektüellerin de büyük iştahıyla, resmen olmasa da, fiilen bir "ikinci cumhuriyet" havası yaratıldı. <br />Silahlı kuvvetlerin ardından yüksek yargının da tasfiye edilmesi, "referandum" sürecini beklerken, başbakanın 29 Ocak 2009'daki "one minute"i ile, İsrail'le gerilim politikası başladı.<br />...Ve gerilim, 31 Mayıs 2010'da İHH öncülüğündeki yardım filosunun uluslararası sularda, İsrail komandolarınca basılması ve 9 yurttaşımızın öldürülmesiyle, "sıcak çatışma"ya dönüştü. <br />İki önemli konuşma, Türkiye açısından, aynı güne rast geldi. Birincisi, başbakanın Konya konuşmasıydı. Erdoğan, "Hamas terörist örgüt değildir" diyerek, Batı'ya, özellikle de ABD'ye meydan okudu. 1993 Oslo sürecine göre, Filistin Otoritesi'ne bağlı olan, ancak 2007'deki darbeyle, tanımsız bir Hamasistan'a dönüşen Gazze Şeridi'ndeki idareyi, fiilen tanıdı. Ancak önemli olan nokta, "Nasırlaşma"ya başlayan popülaritesine güvenen Erdoğan'ın "Gazze politikası"na tepki, CHP ya da merkez medyadan değil, yine ABD'den ama farklı bir adresten geldi. Bu adres, "video skandalı"ndan sonra 10 Mayıs'ta istifa etmek zorunda kalan CHP'nin eski lideri Deniz Baykal'ın gösterdiği adresti. Bu kişi, Pensilvanya'daki adresiyle kodlanan Fethullah Gülen'den başkası değildi. <br />Özellikle 2007 genel seçimlerinde, AKP'yle "kader birliği" yapan Gülen ve hareketi açısından da, önemli bir "kırılma noktası" ortaya çıkarıyordu. Fethullah Gülen, yardımların "sessiz sedasız" ve "İsrail makamları"ndan izin alınarak yapılması gerektiğini -ki Eyüp Can, 5 Haziran tarihli Hürrit'teki köşesinde Gülen hareketinin Gazze'ye bu yöntemle yardım yaptığını ifade etti-, "görüntülerin çirkin olduğu"nu ve İHH'yı bilmediğini belirtti. <br />Erdoğan, 4 Haziran Konya konuşmasıyla, "söylem bazında da olsa" sistemle ipleri kopartırken, Gülen, "sistemin içinde kalınması" uyarısında bulundu. Bu bir noktada, AKP'nin "iç siyasal formülasyonu"nda bir "iç eksen kırılması"dır. Şimdiye kadar, işi "Ortadoğu liderliği" hayallerine vardıran ve İsrail'le ipleri kopartıp,"yeni Nasır"lığa soyunan AKP liderliği, aslında ciddi anlamda bir "Fethullah Gülen muhtırası" yedi.<br />4 Haziran'ı bir yere kaydetmekte yarar var. Hızlandırılmaya çalışılan bu rüzgarla, referandum ve seçimi "götürmeye" hazırlanan AKP'de, Baudrilliard'ın deyimiyle "içe doğru infilak"ın emareleri gözükmektedir. ,<br />Batı ekseninde değilmişçesine coşan siyasal iktidar, "dış çıpa"ların ardından, "iç çıpaları" da kaybetmeye başlamıştır.<br />Önümüzdeki aylarda, "referandum (olursa) ve seçim" sarmalı, "uluslararası sistem"in parametreleriyle içte ve dışta, kendi cenahıda da dahil olmak üzere, yüzleşmek durumundadır.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-2796799114012700247?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-79031672611168459332010-05-31T14:18:00.001+03:002010-06-01T08:20:25.959+03:0031 Mayıs 2010 tarihi, Türkiye için pek te hayırlı bir tarih olmadı. Bir yandan, terör örgütü PKK, artık donanmamıza saldırmaya başladı. Roketle vurulan deniz üssümüzde, 7 askerimiz şehit oldu. <br />Öte yandan, Türkiye'den İnsani Yardım Vakfı (İHH) öncülüğünde yola çıkan, "yardım gemileri"ne, İsrail deniz komandolarının müdahalesi sonucunda, -şimdilik 10 civarında yurttaşımızın- toplamda ise 20'ye yakın yardım eylemcisinin yaşamını kaybettiği haberleri geldi. <br />Şehit olan tüm askerlerimize ve yaşamlarını kaybeden yurttaşlarımıza Tanrı'dan rahmet, ailelerine sabırlar diliyorum.<br />Aslında iki konuyu, şu açıdan ele almak gerekiyor. Bir kere PKK, ilk kez "deniz" hedeflerine saldırı yapma noktasına geldi. Karşımızda, artık "boyut değiştiren" bir terör yöntemi var. Bu boyut, sadece, Güneydoğu Anadolu'da değil, denizde, büyük şehirlerde, asker-sivil hedefleri vuran bir PKK terörü bulunmakta. Bu deyim yerindeyse, PKK tarafından Türkiye'ye bir "meydan okuma"dır. 2012 itibarıyla, Türkiye ile Irak anayasasına göre Kürdistan Bölgesel Yönetimi (KBY) arasında, ABD'nin yol göstericiliğindeki işbirliğine karşı, "ben de varım" demektir. "Kürt açılımı" siyasalarıyla, bir ara gündemi tayin edenler, yeni "komplo teorileri"ni ısıtmaya başladılar bile. Ancak bu nafile hafiyelikler, "can kaybını" engellemiyor, siyasal iktidara da beklenen "suni teneffüs"ü de eskisi gibi sağlamıyor. <br />Öte yandan, Türkiye-İsrail arasında, özellikle 29 Ocak 2009'daki "one minute" polemiğinden beri, adım adım dozu artan gerilim, sonunda bir "silahlı çatışma"ya dönüştü ve ikili ilişkilerin 60 küsur yıllık tarihinde, ilk kez "kan aktı". <br />Türkiye'nin, başbakan Erdoğan aracılığıyla, İsrail'e yönelik eleştirel söylemi, "Rotamız Filistin, Yükümüz İnsani Yardım" sloganı eşliğinde, İHH'nın öncülüğünde bir "insani yardım" sivil filosunun Gazze'ye varmayı hedeflediği eylemle, artık "savaş durumu"na yakın bir ortamın öncüsü oldu.<br />Ocak 2009'da Davos'la başlatılan "Gazze Fatihi" olma arayışı, Mayıs 2010'da "fiziksel temasa" dönüştü. <br />Gazze'ye yönelik İsrail ablukasını eleştirmek, burada yaşayan masum Filistinliler'e yardım ulaştırmaya çalışmak, elbette kayda değer, insani yanı büyük olan eylemliliklerdir. <br />Ancak, geçenlerde Mısır üzerinden Gazze'ye kara yoluyla ulaşmak isteyen, İHH ekibi, o dönem Mısır polisiyle çatışmıştı. Bugün de ne yazık ki, sivil kayıplarına neden olan, İsrail askeriyle çatışma yaşandı. <br />Türkiye, ilk kez Filistin konusunda, "açık taraf" olmanın ötesinde, Filistin'in içinde de, El Fetih'e karşı, Hamas'ın tarafı oldu. Hamas'ın, İran-Suriye ekseni tarafından desteklendiği, Hamas lideri Meşal'in Suriye'de yaşadığı unutulmamalıdır. Türkiye'nin Brezilya'yla birlikte, İran'a yönelik yaptırımları engellemeye çalışan "uranyum takası" anlaşması ve "üçlü deklarasyon" da , Türkiye'nin, Arap ülkelerini de dışlayarak, İran'la, farklı bir görüntü verme konumunu ortaya koymuştur. <br />İsrail'in, "orantısız güç kullanması", Hamas'la yaşanan çatışmalar, diğer ülkeler tarafından da kınanmıştır. Fakat, AKP iktidar olarak, bu konuya farklı bir hassasiyetle yaklaşmakta ve kendisini "doğrudan angaje" eden bir yaklaşım içinde hareket etmektedir. Bu tutum, Arap rejimleri açısından da, farklı bir rahatsızlığı ifade etmektedir.<br />Türkiye-Suriye-İran ekseni savlarına gülüp geçerken, artık İsrail'le neredeyse "savaş haline" hızla yaklaşan bir Türk Dış Politikası ile karşı karşıyayız. <br />Üstelik, Taksim'de alel acele toplanan kalabalıklarla, "İsrail'i protesto" görüntüsü altında, "şeriat propagandası" toplumsal bazda meşrulaştırılmaktadır. Bir müddet sonra, artık siyasal iktidarı eleştirmek, savaş halinden kaynaklanan bir "sıkıyönetim" ya da "olağanüstü hal" egzersizleriyle, büsbütün olanaksız duruma gelebilir. <br />Batı ekseninde Türkiye'nin konumu kağıt üstünde varlığını sürdürüyorsa da, ABD müttefiki bir Türkiye'nin İsrail'le "savaş boyutu"na gelmesi, varılan son noktadır. <br />İsrail'in, kendi uyguladığı politikalar ve Türk gemilerinde ölümlere neden olan politikaları, Türkiye'yi mağdur durumuna getirmektedir. İç politikada, başka nedenlerden sürdürülemeyen "mağduriyet", seçim öncesi, bu tür bir "mağduriyet"e dönüştürülmesi, çok tehlikeli bir kumardır. <br />Üstelik kumar masasında, ülkemiz yer almaktadır. <br />Yaşanan kriz sonrası, Türk donanması, Gazze açıklarına gönderilir mi bilinmez. Ama bunu düşünmek bile, gelinen krizin derinliğini sergiliyor..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-7903167261116845933?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-45671751903749115062010-05-24T00:15:00.000+03:002010-05-24T00:15:42.539+03:00CHP'nin 33. Olağan Kurultayı'nda, 22 Mayıs 2010 tarihinde, İstanbul milletvekili sayın Kemal Kılıçdaroğlu, oy kullanan delegelerin tamamının oyunu alarak genel başkanlığa seçildi.<br />Siyasette 24 saat uzundur derler, ancak herhalde Türkiye'de bu uzunluk daha fazla hissediliyor. <br />CHP eski genel başkanı Deniz Baykal'ın, "kaset komplosu"nun patlatıldığı 6 Mayıs 2010 geceyarısının, gündüzünde yani 6 Mayıs sabahı, "Deniz Baykal CHP genel başkanlığından kendi isteğiyle istifa edecek, kurultaya katılmayacak, Kemal Kılıçdaroğlu hem kamuoyunun, hem de partili delegelerin ittifakıyla genel başkan seçilecek" dense, herhalde bu sözleri söyleyen kişiye "deli" muamelesi yapılırdı.<br />Ancak bu söylenenlerin hepsi gerçekleşti. "Kırılma noktası" ne idi? Kaset komplosu..<br />Aslında, siyasal iktidar, bu komplonun neresinde olursa olsun, "isterse hiçbir yerinde olmasın", sayın Kılıçdaroğlu'nun deyimiyle, Recep Bey, bu konudan, siyaseten nemalanmaya baktı. <br />Bunu son yazımızda değerlendirmiştik. Recep Bey, fırsattan istifade, "eşine ihanet eden mağdur olamaz" diyerek, "belden aşağı vurmaya" başlamış, hatta daha da ileri giderek, "biz anayasa oylamalarıyla uğraşırken, beyefendi nerelerdeydi" diyerek, işi "kahve ağzına" vardıracak bir söylemle sulandırmaya başlamıştı. <br />Başbakanın bu retoriğinin tarihi 14 Mayıs 2010'da mayalandı.<br />17 Mayıs 2010'da ise, kendisinin de beklemediği bir gelişme yaşandı. Sayın Kılıçdaroğlu CHP genel başkanlığına adaylığını açıkladı. Üstelik Baykal aday olsa da, "adaylık"tan çekilmeyeceğini ilan etti. <br />Böylece "Baykal'ın icazeti"ni beklediği iddia edilen, basının tabiriyle Gandi Kemal, çok önemli bir yanıt vermiş oldu. <br />Baykal'ın katılmayacağını açıkladığı ve katılmadığı kurultayda, yeni bir lider doğdu: KEMAL KILIÇDAROĞLU<br />Kılıçdaroğlu'na, DSP'nin kurucu genel başkanı, Bülent Ecevit'in can yoldaşı, DSHP genel başkanı Rahşan Ecevit'in verdiği moral destek, coşkuyu arttırdı. Binlerce insan, kurultay salonuna giremedi. <br />Kemal Kılıçdaroğlu'na yönelik bu ilginin temelinde, bir "keramet" aramaktan çok, AKP'nin 8 yıldır, siyasal baskı, ekonomik sıkıntı ve sosyal çöküntü ortamındaki "rakipsizliği"ne bir meydan okuma vardı. Toplumun birikmiş enerjisi Kılıçdaroğlu'nun siyasal kişiliğinde simgeleşti. <br />CHP, 1977'den beri, ilk kez "tek başına iktidar"dan söz etmeye başladı. (1977'de 13 eksikle, bu fırsat kaçırılmıştı.)<br />Kitleler, Kılıçdaroğlu'nun liderliğinde, "yeni Ecevit"i aradılar. Bu enerji birikimi, "umutları" da beraberinde getirdi.<br />Yandaş medya, hemen korktu. 23 Mayıs tarihli Star gazetesine bakın.. Telaşla, "CHP değişmedi" diyor? Neden, zira böylesine dişli bir muhalefet işlerine gelmiyor. "Liste pazarlıkları"nı eleştiriyorlar. Zira, CHP bir kurum. İki günlük, "lider partileri"ne benzemiyor..Parti içi demokrasiyi, zafiyet gören anlayışın, "demokrasi karnesi" bu işte..<br />CHP, ne anayasal kurumlara, ne de başka kurumlara benziyor... CHP'ye "ayar verilemiyor"... <br />Bu kurultayda, Kılıçdaroğlu, sempatizanlarının yakıştırmasıyla ifade edilen, "Tayyip" efsanesini de sarstı. "Recep Bey", mağduriyetten mağruiyete, mazlumluktan baskıcılığa geçişin "küçük bir özeti"ydi.<br />Halkın dilinde, "aç yatanlar"ın "Gandi Kemal"i, "yeni zenginler"in "Recep Bey"ine ilk çıkışını yaptı.<br />Bu teşhirin devamı, yeni dönemin, siyasal parametrelerini de belirleyecek.<br />Erdoğan-Baykal soyadlarında klasikleşen iktidar-muhalefet tahterevallisi çöktü. Deniz Baykal, istemeden de olsa, siyasette geri çekildi. Erdoğan'ın siyaseti ise "asimetrik" kaldı. <br />Bu değişim, herhalde bayağı kapsamlı olacak. "Darbeden medet uman" siyasal iktidar, SANDIKTA gitmenin telaşı içine girdi. <br />12 Mart'ın aşıldığı 1973 ve CHP'nin oylarının patladığı 1977'nin karışımı bir siyasal atmosfer değişiminin arefesindeyiz. İleride tarih, bu süreci, daha da ayrıntısıyla yazacak.<br />Ne yandaş medya, ne de özel yetkili yargı organları kalacak.<br />Demokrasi, bu kez, kalıcı olarak kurumsallaşarak, yaşam tarzına dönüşecek..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-4567175190374911506?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-90329482089672767122010-05-14T15:18:00.000+03:002010-05-14T15:18:35.499+03:00Başbakan Erdoğan'ın "eşine ihanet eden mağdur olamaz" sözüyle, eski danışmanlarından Ahmet Tezcan'ın Baykal için "siyasi hayatı 4 yıl önce bitecekti. O günkü görüntüleri bizzat başbakan engelledi" mealindeki yorumlarıyla, "birileri" suç üstü yakalandı.<br />Anımsayacak olursanız, bir önceki yazımda, "kasetin içeriğine" odaklananların, adeta konuyla ilgili bir turnusol kağıdı işlevi gördüklerini ve gerçek niyetlerini açığa vuracaklarını ifade etmiştim.<br />Bir kere Erdoğan, "mağduriyet" konusunda hassas gözüküyor. 2002 seçimlerinde, "yasaklı" olmanın, 2007'de ise "müslüman cumhurbaşkanı seçtirilmemesi"nin rantıyla, partisi iki kez tek başına, hem de oyları artırarak iktidar oldu.<br />Baykal'a "siyasal linç" kampanyası yaratarak, referandum öncesi, "baskın" bir ortam yaratmak isteyenlerin hesapları alt üst oldu. Referandum, "seçimlere 1 yıldan az kala yapılacak değişikliklerin, bir sonraki seçime yansıması"ndan yola çıkılarak, YSK tarafından, 60 gün kuralı yürürlüğe sokulmadı, 2010 referandumunda 120 gün kuralı sürdürülmeye devam edildi.<br />Tarihin garip bir cilvesiyle 12 Eylül'de yapılacak referandumda, artık Anayasa Mahkemesi'nin de yeteri kadar konuyu inceleme süresi var. Baykal'ın da "linç edilmeyip", "mağdur" konumunda olması siyasal iktidarda bir "telaş" başlattı.<br />Kimi "yandaş" gazeteci-yazarlar, hedef saptırarak, Baykal'a yönelik "kaset skandalı"nı "uluslararası komplo"nun parçası gibi sunarak, bazı AKP'liler için de, "kaset skandalları" olasılığından söz ettiler.<br />Ancak 14 Mayıs'tan itibaren, siyasal iktidar, "yeni stratejisi"ni en yetkili ağzı aracılığıyla duyurdu. "Kasetin içeriği"ne odaklanılarak, aile kurumu, "aldatma", "ihanet" kavramları ön plana çıkarılacak, ilk günlerde "estirilemeyen" linç, orta vadede bir "ahlak zafiyeti" başlığına dönüştürülecek.<br />Böylece, referandumda, anayasa açısınan "AB standartları", "demokratikleşme" gibi sloganları diline dolayan siyasal iktidar, "belden aşağı" "kirli bir propaganda"yı, bu süreçte, muhafazakar seçmenle paylaşabilecek.<br />Dedik ya...<br />Siyaset mühendislik kaldırmaz. CHP'nin bir "kurultay hesaplaşması" içine girmemesi, Deniz Baykal'ın siyasal ağırlığını koyması, farklılıklara karşın parti içinde "konsensüs arayışı"nın kuvvetli biçimde kalması, "kirli propaganda"yı kullananları, elemine edecektir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-9032948208967276712?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-77020069964973778372010-05-11T22:22:00.000+03:002010-05-11T22:22:51.219+03:00Siyasette, özellikle dış politika konusunda, kendi alanım gereği ahkam keserken, siyasal rezervlerimi korumakla birlikte, hep objektif bir sahayı korumaya çalıştım.<br />Konu CHP olunca, öyle soğukkanlı birşey yazmak, benim açımdan, çok da kolay değil. Zira CHP konusunda tarafım. <br />Ancak, Türkiye'de "kıyamet koparken" Deniz Tansi'nin CHP konusunda, "suskun" kalması beklenemezdi.<br />Bu fasıldan sonra, geçen haftadan beri, CHP genel başkanı Deniz Baykal'ın, Ankara milletvekili ve eski özel kalem müdürü Nesrin Baytok'la müstehcen görüntülerinin yer aldığı iddia edildiği, internete düşen, video görüntüleri, ana muhalefet partisinde, siyasal bir dalgalanma başlattı. Bu dalgalanma, parti içine yönelik olmaktan ziyade, sayın Baykal'ın, siyasal iktidara suçlamalarını içeren bir konuşmayla istifa etmesini içeren bir gelişmeyle sonuçlandı. <br />Soru şuydu? Bu görüntüler, 7 yıl önce çekilmişti. Kim tarafından çekildi? Neden bugüne kadar bekletildi? Ve hedef ne idi?<br />Bu konuda kim, görüntülerin (ki gerçek olup olmadığı belli değil)içeriğine atıfta bulunuyorsa, anlayın ki, hedef şaşırtıyor. "İki bacak arasına" sıkıştırılan, "soyut bir ahlak bekçiliği" ile, siyasetin "yeniden dizaynı" savlarına, bilip bilmeden hizmet ediyor. <br />Peki bu "sabotaj"ın amacı ne? Bu arada, sayın Baykal'a suikast iddiasıyla, 11 Mayıs'ta, (10 Mayıs'taki istifasından 1 gün sonra) emniyet tarafından 13 kişinin gözaltına alınmasını da bir yere not edelim.<br />Suikast konusunun ardından, kuşkusuz başka dosyalar da gündeme gelecek. Ancak içeriği netleşmeyen konuyu başka bir yazıya transfer edebiliriz.<br />Bu çerçevede, "görüntüler" vasıtasıyla, neden Baykalsız bir siyaset tanzim edilmeye çalışılıyor? <br />Konuyu daha da ileri götürelim. 2002'den beri, ultra liberallerin de desteğiyle, daha farklı bir CHP yapılandırılmaya çalışılıyor. <br />Aslında talep edilen, ulusal konulardaki duyarlılıkları törpülenmiş, etnik farklılıkları kaşıyan, Atatürk Cumhuriyeti'yle sorunlu, bazı dinsel cemaatlerle flört eden bir CHP olarak gözüküyor. <br />CHP'nin 1 Mart 2003 tezkeresine direnmesi, türbanla ilgili anayasa değişikliği konusunda engelleyici bir tavır alması, özelleştirmelerle ilgili eleştirel tavrı, 2007'den beri palazlandırılan Ergenekon davasındaki keyfi davranışları tenkit etmesi, partinin "kaleminin kırılması" açısından, kabarık bir klasörler demetini ortaya koydu. <br />2002-2010 arasında, "birileri" açısından, "performans değerlendirmesi" beğenilmeyen CHP'yle ilgili, bir "siyaset mühendisliği" süreci başlatıldı. <br />2012'de, ABD'nin Irak'tan çekilme siyaseti tamamlandığında, Irak anayasasına göre Kürdistan Bölgesel Yönetimi olarak anılan bölgeye "hamiliği" öngörülen Türkiye'nin, "yol haritası" önem taşımaktadır. ABD, 2012 itibarıyla, Kürdistan Bölgesel Yönetimi'ne "göz kulak" olacak bir Türkiye'yi tercih etmektedir. <br />Türkiye'de siyasal iktidarı elinde tutanların, zırt pırt "başkanlık sistemi"ne öykünmeleri boşuna değildir. Hatta bunun tamamlayıcısı "federasyon sistemi"ni çağrıştırmaktadır. Özal da, her iki kavram üzerinde duruyordu.<br />Sanmayın ki, herşeyi ABD'ye bağlayacağım. Zira, ABD basınında, son zamanlarda, AKP iktidarına yönelik kullanılan dil sertleşmeye başladı. Bu belki de, AKP'den beklenenlerin yerine getirilmemesi zemininde bir değerlendirmeyi yansıtıyor. <br />İran konusunda AKP'nin "ikircikli" tutumu, İsrail'e yönelik "sertleşen bir söylemin giderek artması", Ermenistan protokollerinin parlamentodan geçirilmemesi, Kıbrıs'ta Batı'nın dayattığı "çözüm"ün sağlanamaması (Talat'ın emekli olması), AKP-ABD ilişkilerinde "derinleşen" bir krizin habercisidir. Öte yandan, AB-Türkiye arasındaki sürecin tıkanması da başka bir üst başlığı ifade etmektedir. <br />Böylesine çatallaşan, sık sık "Batı ekseninden kaydığı", Batı medyasında dillendirilen Türkiye'de, "yıpranan" AKP iktidarına karşı, muhalefette ön plana çıkan parti CHP olarak gözükmektedir. "CHP'yi tasfiye" planlarının tutmadığı bir ortamda, "CHP'siz" bir siyasetin tasarlanması, tam bir mühendislik örneğidir. <br />Gittikçe ideolojik bir kadrolaşmaya evrilen, emniyet ve istihbarat yapılanması, AKP'nin "özel yapılanması"na dönüşmektedir. Batı'yla ve muhalefetle kavgalı hale gelen AKP'nin, söz konusu sabotajda "parmağı olma" olasılığı bile ürküntü vermektedir. <br />Flört ettiği "büyük güçler"in, gün gelip üfürdükleri "gücü" geri almaları olasılığı, siyasal iktidarı zıvanadan çıkartmaktadır. Meclisteki son anayasa oylamasında da görüldüğü gibi, anayasayı bile, kendilerine özel bir dokümana dönüştürmeye çalışmaktadırlar. <br />İşte bu ortamda, CHP genel başkanının bu "özel örgüte" değinmesi ve sözlerinin arkasında olması dikkat çekicidir. <br />2002 Kasım seçimleri öncesinde, "Ecevit'siz ve MHP'siz" hükümet formülleri ortaya atılıyordu. Aynı çevreler, ilginçtir, iktidarı değil ama muhalefeti biçimlendirmeye çalışarak, "CHP'siz bir siyaset" tanzimini ete kemiğe büründürmeye gayret etmektedirler. <br />Siyaset mühendislik kaldırmaz. Ve sandıkta bu hesaplar, "bumerang" gibi geri döner. Gün "demokrasi"ye sahip çıkma günüdür. Totaliterleşen siyaset ortamı, tekrar çoğulcu hale gelmelidir. Bunun yolu da, CHP muhalefetinin (partiyi tutun ya da tutmayın) ayakta kalmasını sağlamak ve güçlü bir iktidar seçeneği olmasına katkıda bulunmakla olur.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-7702006996497377837?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-27745328303120437032010-05-08T13:46:00.000+03:002010-05-08T13:46:07.128+03:00Kime sordumsa seni, doğru cevap vermediler;<br />Kimi hırsız, kimi alçak, kimi deyyus! dediler...<br />Künyeni almak için, partiye ettim telefon,<br />"Bizdeki kayda göre, şimdi o meb'us!" dediler...<br /><br />Kim demiştir kanun alınmıştır ayak altına, <br />Böyle bir halin vukuunda hamiyyet çiğnenir. <br />Devleti yolsuz görenler halt eder bir beldede, <br />Kaldırım olmazsa kanun-ı hükûmet çiğnenir. <br /><br />Kim demiştir kanun alınmıştır ayak altına,<br />Böyle bir halin vukuunda hamiyyet çiğnenir.<br />Devleti yolsuz görenler halt eder bir beldede,<br />Kaldırım olmazsa kanun-ı hükûmet çiğnenir.<br /><br />Felsefemdir kitab-ı imânım,<br />Taparım kendi rûhumun sesine.<br />Secde eyler hâkikatim her ân,<br />Kalbimin âteş-i mukaddesine.<br /><br />Gözünü aç daha meydan var iken,<br />Dizginin canbaz elinde Neyzen!<br />Girmedim ya kapısından baktım,<br />Cennet'i at pazarı sandım ben.<br /><br />Bî-namaz deyip beni Hak'dan uzak gören,<br />Sığmaz senin hayâline mihrâb ü mübrem.<br />Sen sade beş vakitte ararsın Allahını,<br />Ben her zaman onunla emîn ol beraberim.<br /><br /><br />Asrın yeni bir umdesi var, hak kapanındır.<br />Söz haykıranın, mantık ise şarlatanındır.<br />Geçmez ele bir pâye, kavuk sallamayınca,<br />Kürsî-i liyakat pezevenk, puşt olanandır!<br /><br /> <br /><br />Hayliden hayli kalınlaştı yobazlık yeniden,<br />Softalık zorlu anırtı ile aldı yürüdü.<br />Kara bir kinle taassub pusudan çıktı yine,<br />Yurdu şâhâne cehâlet yeni baştan bürüdü.<br /><br /><br />KAYNAK: http://www.neyzentevfik.org/siirleri.html<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-2774532830312043703?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-41850686770763523352010-04-25T00:00:00.000+03:002010-04-25T00:00:40.867+03:00Son zamanlarda alışmaya başladığımız! davranışların bir örneği, 24 Nisan 2010'da uygulamaya girdi. Yerküre üzerinde, pek çok ülke parlamentolarında kabul edilen, "soykırım" savı, bir biçimde Türkiye'deki bir kısım entelektüel kesimde de karşılık buldu. <br />24 Nisan 2010 tarihinde, İstanbul'da İnsan Hakları Derneği (İHD) 13:30'da Haydarpaşa Garı önünde, Irkçılığa Dur De Girişimi ise Taksim meydanında, 19:00'da eylem yaptı. <br />Gardaki açıklamaya, emekli orgeneral ve eski büyükelçiler karşı bir gösteri düzenlerken, Taksim'deki oturma eylemine, -basın açıklaması yapıldığı an haricinde- bir müdahalede bulunulmadı. Dolayısıyla, büyük bir kargaşa yaşanmadan, 24 Nisan "anmaları" gerçekleşti. <br />Eş zamanlı olarak, ABD başkanı Obama, 1915 olaylarını, "Medz Yeghern" yani Türkçesiyle "Büyük Felaket" olarak nitelendirirken, Ermenistan'daki olaylarda, "Türk bayrağı" yakıldı. Yaşanan sürece paralel olarak, Ekim 2009'da Türkiye'yle birlikte imzalanan ve Türkiye-Ermenistan arasındaki ilişkileri doğallaştırılmasını öngören protokoller, Ermeni yönetimince donduruldu. <br />2010'a kadar, "anma" öngörülmeyen 1915 olayları üzerinde, Obama'nın kullandığı "Büyük Felaket" terimi üzerinden yapılan ve Türkiye'de icra edilen törensel gösteriler, ilginç bir kafa karışıklığını ortaya koyuyor. <br />Son zamanlarda, Kürt ve Ermeni açılımları üzerinde ifade edilen "yeni politikalar", "ısmarlama bir uygulamalar" bütününü ete kemiğe büründürüyor. Ermeni açılımında, ABD'nin Güney Kafkasya siyasalarının ne kadar belirleyici olduğunu belirtmiştik. Kürt açılımında Irak'ın kuzeyine yönelik ABD stratejileriyle , Erdoğan'ın başkanlık-federasyon özlemlerinin örtüştüğünü de yer vermiştik.<br />Ama tüm bunları bir an için geçelim. Türkiye'de Kürt sorunu yok mu? Elbetteki var. Ermenistan'la tarihi sorunlar masa üzerinde duruyor mu? Muhakkak. <br />Ancak bu işler, ısmarlama ve uyarlama heveslerle dillendirilirse, işin içinden çıkmak mümkün olmuyor.<br />ASALA-PKK ekseninde, "silahlı propaganda" sayesinde, artık 1915 olayları "soykırım", Kürt sorunu ise "ayrılıkçılık" olarak nitelendiriliyor. Silahlı propagandanın, demokratik yöntemlerin yerini aldığı, "silahların gölgesinde" bir siyasetin, zaman içinde kendini kabul ettirdiği bir zemin, "demokrasi"nin bizatihi kendisini tehdit ediyor. <br />Bu sütunda, Ortadoğu'daki diğer militan örgütleri (Hamas-Hizbullah gibi) eleştirdiğimde, ABD eksenli siyasetlere kolaylık sağladığımızı düşünenler, ASALA-PKK ekseninde "dut yemiş bülbüle" dönmektedirler. Ortadoğu'da söz konusu örgütleri, Batı ekseni adına kınayanlar, ASALA-PKK konusunda, çelişkiye düşmektedirler.<br />Bekaa vadisinde, "koyun koyuna" palazlanmış olan tüm bu örgütler, Batı uygarlığının kendisini neredeyse yadsıdığı, "görmezden geldiği" bir aymazlığı somut hale getirmektedir. <br />Türkiye'deki siyasal iktidarın, Hamas-Hizbullah konusundaki "ideolojik sempatisi" diğer konulardaki politikalarını da etkisiz hale getirmektedir. <br />Silahlı propagandanın modası 1970'lerde kaldı derken, ülkemiz dahil Ortadoğu bölgesi ve Balkanlar'da -ne yazık ki- ses getirmektedir. <br />Bir zamanlar -sadece PKK'nın değil, ASALA'nın da ev sahipliğini- Bekaa'daki işgaliyle sağlayan Suriye'yle yaşanan yakınlaşma, hala Hizbullah'a her türlü desteği, İran'la birlikte veren oğul Esad'ın ülkesi için manidardır. <br />Anmalar çoğaldıkça, Ortadoğu'daki çeşitli fraksiyonel hareketler de yaşam alanı buluyor. Ermeni açılımında, ABD'nin Güney Kafkasya stratejisi çökmüştür.<br />İki komşu ülkenin ilişkileri, Obama yöntemiyle değil ancak Rusya'nın inisiyatifiyle çözülürse, "soykırım" dayatmalarını kullananların elinde patlayacaktır. Bu da, Obama'nın iç politika hesaplarının ne kadar sığlaştığını, Rusya'ya "rol kaptırdığı"nı gösterecektir. Obama aynı ihmalkar anlayışını , Ortadoğu'daki militan örgütler konusundaki pasifliği ve İran karşısındaki, fiili "yatıştırma" politikasında da göstermektedir. <br />Kürt açılımı konusu ise, Kürt kökenli yurttaşlarımızdan ziyade Irak'ın kuzeyi ve PKK'nın siyasallaşmasıyla bağlantılı bir sağlıksız zeminde ilerlemektedir. <br />"Anma"lar ise seçkinlerin tercüme bir gayretkeşliğini betimlemektedir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-4185068677076352335?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-24134577194976678802010-04-24T20:04:00.000+03:002010-04-24T20:04:00.405+03:0024 NİSAN 2009'DA ABD BAŞKANI OBAMA'NIN YAPTIĞI KONUŞMAYI, "OBAMA MEDZ YERGHEN DEDİ" BAŞLIĞINDA DEĞERLENDİRMİŞTİM. AYNI YAZIYI TEKRAR DİKKATLERİNİZE SUNUYORUM..<br /> <br />Nihayet, 24 Nisan tarihi geldi ve ABD'nin "çiçeği burnunda" başkanı, Barak Hüseyin Obama, 1915 olaylarıyla ilgili "soykırım" sözcüğünü kullanmadı. Türkiye'deki, Gramsci'nin deyimiyle "organik aydınlar"ı ise, bunu siyasal ve toplumsal açıdan pazarlama rekabetine girdiler.<br />ABD başkanı, başkan olduktan sonraki, ilk 24 Nisan konuşmasında "soykırım" demedi ama, bu olayları nasıl değerlendirdiği hakkındaki görüşlerinin bilindiğini belirtti. Öte yandan, Ermenice "medz yerghen" olarak telaffuz edilen, "büyük felaket"in karşılığı anlamında "great atrocity"i kullandı. İngilizce-Türkçe sözlükte atrocity, sadece felaket sözcüğünün karşılığı olarak değil, aynı zamanda "acımasızlık, canavarlık, gaddarlık, iğrençlik, mezalim, vahşet, canavarlık, berbatlık" sözcüklerinin karşılığı olarak da kullanılmaktadır. Hüseyin Obama, 1915 olaylarını, 20. yüzyılın en büyük katliamlarından biri olarak adlandırmakta ve 1.5 milyon Ermeni'nin "tehcir kararnamesi"nin uygulanmasıyla yaşamını kaybettiğini ileri sürmektedir. <br />ABD başkanı, öte yandan, Türkiye-Ermenistan arasında, son yıllarda gelişen diyalog sürecine atıf yaparak, ilişkilerin gelişmesini övmektedir. ABD başkan yardımcısı Joe Biden, 24 Nisan 2009 öncesi, Türkiye-Ermenistan tarafından ayrı ayrı da olsa ilan edilen ortak diyalog açıklamasına binaen, Ermenistan cumhurbaşkanı Sarkisyan'ı telefonla arayarak kutladığı süreç, yeni bir "açılım"ı ortaya koyuyor. <br /><br />DESMOND BUTLER and BEN FELLER, The Associated Press, Obama brands Armenian killings `great atrocities', The Washington Post, April 24, 2009. <br />http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2009/04/24/AR2009042400573.html<br /><br /><br />Buna göre, Karabağ'daki Ermeni işgali, 5-6 köy boşaltılarak konsolide edilecek, soykırım savlarından vazgeçilmeyecek, Ermenistan Türkiye'nin toprak bütünlüğünü, Birleşmiş Milletler örgütü üyeliği zemininde "de facto" tanıdığını anımsayacak. Bu sayede de, Türkiye'nin 1993'ten beri kapalı tuttuğu Ermenistan sınır kapısı açılacak. Böylece, ABD, sanıldığı gibi Ermeni lobisini tatmin etmekten çok, Ermenistan'ı Rusya'nın etkisinden sıyıracak, Batı sistemine yaklaştıracak bir hamle yapacak. Ermeni lobisi de, aynı taşla vurulan ikinci kuş olacak. Bu arada Türkiye'ye soykırım sözcüğü kabul ettirilmese de, "katliam yaptığı" süreç içinde kabul ettirilecek. <br />Bu durumda, temel "sorun" Azerbaycan olarak gözükmektedir. Karabağ konusundaki tepkisini, Rusya'ya yanaşarak ve Türkiye'ye meydan okuyarak ortaya koyan Azerbaycan'ın tepkisi, Türkiye ve ABD tarafından yatıştırılmaya çalışılmaktadır. Azerbaycan'ın petrol üreticisi olması, Bakü-Ceyhan petrol boru hattı, ABD-Türkiye eksenini zorlamaktadır. Azerbaycan, Rusya'yla var olan Bakü-Novorosisk boru hattına daha fazla petrol pompalayacağını ima ederken (Karadeniz), Karadeniz geçişli "Beyaz Akım" boru hattıyla, Romanya geçişli bir alternatif hattı gündeme getirmektedir. Bir başka boyutta ise, Türkmen doğalgazını da içeren, Türkiye üzerinden Batı piyasalarına ulaşması öngörülen Nabucco doğal gaz boru hattına da, destek vermeyeceğini dillendirmektedir.<br />Neye yanacaksınız? Bir zamanların, "tek millet, iki devlet" sloganının içinin boşaldığına mı, petrol ve doğalgaz geçişlerinde yaşanan/yaşanacak zararlara mı, Ermenistan'la netleşmeyen, kırmızı çizgilerin buharlaştığı yeni bir macera girişimine mi?<br />Obama "soykırım" demedi diye sevinen, aynı gün Ermenistan'da yakılan Türk bayrağını görmezden gelen bir şaşkınlık içindeyiz. Elbette ki dostluk olsun, Ermenistan'la da iyi ilişkiler kurulsun. Ama nasıl? <br />Var olan çelişkiler ortamında, kafaların netleşmesi gerekiyor. Azerbaycan'ı dışlayan bir Güney Kafkasya modeli olabilir mi? Bakın Gürcistan'da ABD destekli Saakaşvili'ye yönelik toplumsal muhalefet dalgalanıyor. Ermenistan'a yönelik Türk açılımının, Ermenistan'ı Rusya'dan koparacağı savı, tartışmalıdır. Rusya, Azerbaycan-Ermenistan arasındaki Dağlık Karabağ sorununda inisiyatifi eline almıştır. Mayıs ayının ilk haftasında, her iki ülke lideriyle, Rus lideri Medvedev görüşecektir. <br />Türkiye, karşılıklı kırımlar bir tarafa bırakılarak, tek taraflı "katliam" yapmış bir ülke gibi gösterilmekte, tarihin "sanık" sandalyesine oturtulmaya çalışılmaktadır. <br />Yaşananlar, doğru bir süzgeçten geçirilmelidir. Bu açılımlar, ülkemizin içinde, yeni huzursuzlukları besleyebilir. Bu yüzden, iktidar ve muhalefetiyle Türk ulusunun, "ellerinin temiz" olduğu, tüm dünyaya haykırılmalıdır. Açılımlar, bizi çıkmaz sokağa sürüklememelidir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-2413457719497667880?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-89704394535233144912010-04-19T17:45:00.000+03:002010-04-19T17:45:22.397+03:00Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti (KKTC)de, 18 Nisan 2010'da önemli bir seçim gerçekleşti. 2005 Nisan'ından beri KKTC'nin cumhurbaşkanlığı görevini sürdüren Mehmet Ali Talat (MAT), 2010 Nisan'ında görevini başbakan Dr.Derviş Eroğlu'na bırakmak zorunda kaldı. <br />Resmi olmayan sonuçlara göre, Eroğlu oyların %50'sinden fazlasını alarak ilk turda cumhurbaşkanı seçilirken, Talat'ın oyları %42 civarında kaldı. <br />Türkiye'nin iç ve dış politikasında her zaman önemli bir yer teşkil eden Kıbrıs konusunun, Talat'ın başbakanlığından, cumhurbaşkanlığını kaybettiği düne kadar geçen sürecini, ileride ders olması açısından, dikkatlice ele almak gerekmektedir. <br />3 Kasım 2002'de, Türkiye sosyal boyutu ağır olan bir ekonomik krizin faturası, iktidarda bulunan koalisyon partilerinin ve parlamentodaki muhalefetin sandıkta tasfiyesiyle sonuçlandı. <br />İktidara gelen Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP)nin yasaklı lideri Erdoğan, parlamentonun tek muhalefet partisi CHP'nin de desteğiyle yapılan anayasa değişikliği sonucu, Mart 2003'te yapılan seçimlerde, önce milletvekili oldu, sonra da kadim dostu Abdullah Gül'ün boşalttığı başbakanlık görevlerine geldi. <br />AKP, Kasım 2002 itibarıyla, Aralık 2002'deki AB zirvesine odaklandı. "AB'den müzakere tarihi almak" başlığında, özellikle Kıbrıs konusunda, farklı bir politika izlemenin işaretlerini verdi. "Tek engel Kıbrıs" şiarıyla, Kıbrıs'ta o dönem için, 40 küsur yıllık Denktaş ve Denktaş politikalarını aşan, "yeni bir KKTC önderliği" oluşturulmaya çalışıldı. <br />Bu bağlamda, 2003 Mart döneminde İsviçre'nin Bürgenstock kasabasında yapılan müzakerelerde, KKTC cumhurbaşkanı Rauf Denktaş'a AKP hükümetinden yapılan baskılar sonuç vermeyince, siyasal iktidarın stratejisi hız kazandı.<br />2003 Aralık tarihinde, KKTC parlamentosu (Cumhuriyet Meclisi) için yapılan seçimlerde, AKP, UBP iktidarının sonlanması için elinden gelen baskıyı, AB temsilcileri ve ABD'nin telkinleriyle ortaya koydu. Sonuçta, Talat'ın CTP'si, tek başına olmasa da, oğul Denktaş'ın DP'siyle koalisyon hükümeti kurarak, iktidara geldi. <br />2003 Mart'ından beri süren gelişmeler sonucunda, BM genel sekreteri Annan'ın adını taşıyan Annan Planı hazırlandı. Denktaş, izole edilirken, plan 24 Nisan 2004'te oylandı. Koalisyon ortağı olan "oğul Denktaş"ın DP'sinin "tarafsız" oy tercihi yaptığı referandumda, Kıbrıslı Rumlar'ın %75'i planı reddederken, KKTC seçmeninin &65'i planın lehinde oy kullandı. Prosedüre göre Annan Planı, kabul edilmemiş oldu. Ancak KKTC cumhurbaşkanı Rauf Denktaş, 24 Nisan referandumu sonuçlarının, kendisi için bir "güvensizlik" anlamına geldiğini belirterek, 2005 Nisan seçimlerinde, cumhurbaşkanlığına aday olmayacağını açıkladı. <br />Böylece, 2003 Aralık-2004 Nisan-2005 Nisan'ındaki oylamaların ardından, KKTC'de "aks kırılarak",AKP'nin istediği biçimde, yeni bir siyasal önderlik oluştu. <br />Öyle ki, bu yeni siyasal irade, daha sonra yapılan parlamento seçimlerinde, "oğul Denktaş"ın da, siyaseten uzaklaştırılmasıyla, parlamento-hükümet-cumhurbaşkanlığı düzeyinde, CTP ağırlıklı, UBP'nin yine AKP'nin çabalarıyla parçalanma gayretleriyle oluşturduğu ÖRP ortaklığıyla, yeni dönem başladı. <br />Talat'ın "statükoyu kırma" sloganı, "yes be annem" tezahüratları, geçen zaman zarfında, İsmet Paşa'nın deyimiyle, "neyin olmayacağı"nın görüldüğü bir siyasal deneyimin simgeleri oldu. <br />Ne AB'nin vaat ettiği "izaolasyonların kaldırılması" gerçekleşti, ne de 2008 Eylül-2010 Mart arasındaki, Hristofyas-Talat müzakerelerinden sonuç alınabildi. Öyle ki, Talat, KKTC için yaşamsal değerde olan "çift egemenlik ve çift halk" kavramlarından bile ödün vermiş, "tek egemenlik, iki toplum" başlığına razı olmuştu. <br />Görüldüğü gibi, ne Annan Planı, ne de Talat'ın ödünleri, Kıbrıs Rum liderliğini tatmin etmiyordu. Zira, Kıbrıs Rum Yönetimi, deyim yerindeyse, Kıbrıs Türkleri'ni, "kılçıksız balık" olarak teslim almak istiyor, garantörlük kurumunun kaldırılmasıyla, AB içindeki bir "birleşik Kıbrıs"a Türkiye'nin sonsuza dek, "elveda" demesini bekliyordu. <br />Bir başka zeminde, Kıbrıs Rum Kesimi eski cumhurbaşkanı Papadopulos'un, 24 Nisan 2004 referandumu öncesi, Kıbrıs Rum TV'sinde söyledikleri temel bir itiraftı. "Ben bir devlet teslim aldım, bir toplum teslim edemem." Kısacası, Rum liderliğinin "birleşme"den anladığı, fiili Rum devleti olan ancak Kıbrıs Cumhuriyeti adını taşıyan devletle, KKTC'yi değil, halk olmaktan, toplum düzeyine indirgenmiş Kıbrıs Türkleri'ni ilhak etmek olarak görülebilir. Bir başka deyimle, "iki devletin değil, bir devletle bir toplumun bütünleşmesidir" öngörülen misyon...<br />Annan Planı'nda, iki kurucu devletten kastedilen, egemenliği olmayan, "parça devletler" yani "component states"lerdi. Üstelik parça devletlerden bir tanesi tamamen Rum, bir diğeri ise üçte bir Rum, üçte iki Türk olacaktı. Türkler, başta Güzelyurt olmak üzere, sulak ve tarıma dayalı topraklardan çekilip, sosyal konutlara yerleştirilecekti. Bir başka anlatımla tarıma dayalı Türk halkı, "işsiz ve aç" bırakılacaktı.<br />Bu konular o zaman anlatılamadı. Türk ulusuyla, Kuzey Kıbrıs Türk halkı arasında, "husumet" yaratılmaya çalışıldı. Karşı ifadeler, "dinozorluk"la, sonra da, "ergenekonculuk"la suçlandı.<br />Bunun en son örneği, 19 Nisan 2009 genel seçimlerinde görüldü. Dönemin ana muhalefet lideri, şimdinin cumhurbaşkanı Eroğlu, Rauf Denktaş'la birlikte, Talat'tan başbakanlık ve CTP liderliği görevlerini devralan Ferdi Sabit Soyer tarafından "ergenekoncu" olarak ilan edildiler. Seçimden sonra, "mahkeme süreci" ima edildi. <br />Ancak 19 Nisan 2009'da beklenmeyen bir sonuç ortaya çıktı. UBP tek başına iktidara geldi, CTP muhalefete düştü. <br /><br />http://dtansikemalizm.blogspot.com/2009/04/kktcde-uyandi-annem.html<br /><br />Böylece Talat'ın parlamento-hükümet ayağı çöktü. Talat, Denktaş'ın cumhurbaşkanlığında, kendisi "toplumlar arası müzakelere Denktaş'ın yanında yer alırken", Eroğlu ya da hükümetten herhangi bir üyeyi müzakerelere kabul etmedi. <br />Papadopulos'un seçimi kaybettiği dönemde, "yoldaşı" Hristofyas'la "uzlaşmacı müzakereler" uman Talat, beklediği sonucu alamadı. <br />Hristofyas'la müzakerelere aşırı bel bağlayan ve AKP'yle birlikte, Aralık 2009'a kadar, "acil çözüm" isteyen Talat, hayal kırıklığına uğradı. Talat, seçim öncesi Ada'yı ziyaret eden BM genel sekreterinden de beklediği işareti alamadı. <br />Oysa, Eylül 2009'da NTV'ye verdiği mülakatta, "çözüm olursa", Nisan 2010'daki KKTC cumhurbaşkanlığı seçimlerinin de "iptal edileceği" tahmininde bulunmuştu. Tüm endişesi, "seçim yapılması"ydı. Ve korktuğu başına geldi. <br />Böylece 2003-2004-2005'te 50 yıllık süreci kapsayan Türkiye'nin Kıbrıs'taki politikalarını ifade eden ve TBMM kararlarıyla bağıtlanan aks kırılırken, 2009-2010'da kendisini -Türkiye'deki siyasal iktidara karşın- yeniden üretti. AKP'nin Kıbrıs politikasının en sorunlu yanlarından biri, Temmuz 2005'te Ankara Anlaşması'nın AB'ye yeni üye olan ülkelere genişletilmesini içeren "Ek Protokol"ün imzalanmasıydı. Söz konusu protokolde, Rum kesimi, Kıbrıs adıyla anılıyor, Türkiye Rum kesimi'ni "de facto" tanınıyordu. <br />Kamuoyunda, "hava ve deniz limanları"nın Rum kesimine açılması, KKTC'nin tasfiyesi anlamına gelen protokolle ilgili, AB'nin "meclis onayı" baskısı, Türk kamuoyundan gelecek tepkiler karşısında ertelendi. 2006 Kasım'ında, AB zirvesi, 8 müzakere başlığını askıya alınca, 2002'ten beri AKP'nin yürüttüğü "bir adım önde olma" politikası çıkmaza uğradı. AB içinde, Merkel-Sarkozy çizgisinin, "açık bir dille" Türkiye'yi istememesi, Türkiye üzerindeki AB çıpasını, siyasal açıdan zayıflattı. <br />KKTC'deki 2010 cumhurbaşkanlığı seçim sonuçları, AKP'nin "Kıbrıs politikası"nın iflasıdır. 2009'dan beri, Eroğlu-Talat arasında, "taraf olmamaya" çalışan siyasal iktidarın, Talat'ı, 2003'ten itibaren "siyaseten yarattığı", "siyasal yatırımlarını" bu siyasetçiye yaptığı aşikardır.<br />Eroğlu'nun seçilmesi bir "son" değildir. Bu günlerde başkanlık hevesinde olan AKP'nin siyasal önderliği, "çevre"sinde kaybeden bir "dış politika"nın sahibi olmak durumundadır. <br />Aks sadece KKTC için değil, siyaseten Türkiye için de kırılmak durumundadır. Anayasa tartışmaları, artan baskılar, zayıflayan iktidarın belirtileridir. <br />Şunun şurasında, genel seçimlere, 1 yıl 3 ay kalmıştır.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-8970439453523314491?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-29346709193619198802010-02-27T19:57:00.000+02:002010-02-27T19:57:20.370+02:00Türkiye, 22 Şubat 2010'da gerçekleşen ve 26 Şubat'ta ikinci dalgası gelen, muvazzaf ve emekli askeri personeli kapsayan Balyoz operasyonu'nun, tarihi bir rastlantı olarak, 28 Şubat'a denk gelmesiyle, "28 Şubat 1997'in rövanşı alındı" tartışmalarına ev sahipliği yaptı.<br />Peki, gözaltına alınan ya da mahkemesi süren askeri personel, 28 Şubat 1997'deki MGK kararları ve Haziran 1997'de Necmettin Erbakan'ın başbakanlıktan ayrılmak durumunda kalması nedeniyle mi kovuşturmaya uğruyor? Ya da, 28 Şubat'ın kurmay heyeti ve ünlü genelkurmay ikinci başkanı mı takibata uğruyor?<br />12 Eylül 1980'in (yani bildiğimiz darbenin) kurmayları, yakında doğa yasaları gereği, hakkın rahmetine kavuşacak. Siyasal iktidar, 12 Eylül'ü gerçekleştiren MGK üyelerinin yargılanmasını engelleyen anayasanın geçici 15. maddesini değiştirmek için, herhangi bir girişimde bulunmadı.<br />28 Şubat'ın "siyasal rövanşı", Erbakan ve Çiller tarafından alınmıyorsa, "aldık" diyenler, demagoji yapıyor. RP'nin kapatılması, Erbakan ve arkadaşlarının "siyasal yasaklı" haline gelmesinde, Erbakan'ı "bu uygulamalara neden oldu" diye, RP'nin yerine kurulan FP'de Erbakan'ın "ak saçlıları"na karşı, "yenilikçi kanadı" oluşturanlar, FP de kapatılınca Erbakan'la birlikte SP'de yer almadılar, AKP'yi kurdular. Bu kanat, Abramowitz- Fuller ekseninde, ABD'yle, Batılı kurumlarla "uyumlu" bir çizgi yakalamayı, "Milli Görüş gömleği"ni çıkarmayı tercih ettiler. Erbakan hocanın, "Milli Görüş"ten ayrılanlara, 28 Şubat'ın rövanşını alma konusunda bir görevlendirme yapması, abesle iştigal. Zira, 28 Şubat, "Milli Görüş"ü bölerek, Erbakan'ın siyasal yaşamını, fiilen durdurdu. <br />Gelelim Çiller'e. Çiller'in, Sağ'da en çok rekabet ettiği ANAP'la ve Mesut Yılmaz'la bir araya gelen, adını DP olarak değiştiren eski partisinde esamisi okunmuyor. DP de şu anda, siyasal açıdan var olma savaşında. <br />2007'de Ergenekon, 2010'da Balyoz'la klonlanan, "ucu açık, toplu gözaltı sistemine" dayanan soruşturmalarda, yargı sürecinde gerçekler en geç açığa çıkacak.<br />Ancak ortadaki iddiaların, "gerçekleşmiş darbeler" üzerinden ele alınmaması, var olan davalarda siyasal iktidarın savcılığa soyunması, toplumda önemli bir gerilimin nedeni oldu.<br />Siyasal iktidarın, siyasal açıdan, muğlak bıraktığı, "muhafazakarlık" kavramı, Batılı anlamdaki "siyasal muhafazakarlık" değil. Kültürel açıdan, İslami bir dokudan hareket eden, yargı, bürokrasi, yaşam tarzı, kılık-kıyafet üzerinden, tüm toplumu Gramsci'nin belirttiği "hegemonik ilişkiler"le ağ gibi sarmalamaya çalışan bir muhafazakarlık görüyoruz.<br />Sözgelimi, "Türk toplumu muhafazakardır" sözü, giderek siyasal rakipleri figüranlaştırmaya çalışan, seçimleri formaliteye indirgeyecek, muhalefeti çaresizliğe sürükleyen, hatta kendisine benzeştirmeye çalışan bir çabayı da içinde barındırmaktadır. <br />Bu çerçevede, Gramsci'nin ifade ettiği "kültür endüstrisi" araçlarıyla, toplumu yukarıdan aşağıya değiştirmeye çalışan, içeriği belirsiz muhafazakarlık, Althusser'in üst yapının alt yapıyı belirlediği analizini de ete kemiğe büründürmektedir. <br />Ele alınan zeminde, siyasal iktidarın, liberal entelijansiyayla "ittifakı", 28 Şubat'tan beri sürmektedir. Ancak bu işbirliği, Batı eksenli bir yüzeyde ortaya konulsa da, iktidar partisinin "radikal iç çekirdeği" parti oy kaybettikçe, daha agresifleşmekte, liberal yazar-çizer takımı da, bu gelişmeyi görmezden gelmekte, özellikle Kemalizm yerine, 12 Eylül tipi Atatürkçülüğü ele alarak, siyasal iktidara meşruiyet kazandırmaya çalışmaktadır. <br />Bir de Gülen cemaatinin, yerküre üzerinde elde ettiği güç düşünüldüğünde, Yeni Türkiye Cumhuriyeti kitabını siparişle yazan Fuller'in, hala Ilımlı İslam akımına hayatiyet kazandırmaya çalışması, hilafete övgüler düzmesi, Kemalizm'i tasfiye çabasında, gelişmeleri daha iyi algılayabiliyoruz.<br />28 Şubat'tan sonra, Gülen çizgisi de Erbakan'ı eleştirmişti. Erbakan'ı eleştiren siyasetçiler ve cemaat 28 Şubat'ın rövanşını alırken, Erbakan ve partisini de dışlamaktadırlar.<br />AKP henüz tanımlanamamış bir siyasal partidir. 1998'de "şiir cezası"yla 3 ay hapis yatan liderinin karizmasıyla, şu an hala en güçlü parti olarak gözükmektedir. Siyasal iktidarın besin kaynağı "mağduriyet"tir. 2002 seçimlerinde, liderinin yasaklı olması, 2007'de ise, "cumhurbaşkanlığı mağduriyeti", üzerine "27 Nisan korsan bildirisi" de eklenince, iktidar zirve yapmıştır.<br />Dönüm noktası ise 2008 Temmuz'da "kapatılmama" olmuştur. Bu gelişme, 2009 Mart'ındaki 8 puanlık kaybı engelleyememiştir. Mağduriyetin mağruriyete dönüşmesi, siyasal-ekonomik açıdan bir icraat ortaya da konulmayınca, siyasal iktidarı bir telaş almıştır.<br />Siyasal iktidarın umudu "yeni bir kapatma davası"nın açılması, Silahlı Kuvvetler'in gelişmeler karşısında muhtıra vermesi ve sandıkta bu sayede kaybedilen oyları telafi etmek, hatta yeni bir zirve yapmaktır.<br />Görünen o ki, ne yeni kapatma davası açılacak, ne de ordu -olması gerektiği gibi- herhangi bir uyarıda bulunmayacaktır.<br />Mağduru olmadığı 28 Şubat'ta, Erbakan'dan rol çalan siyasal iktidar, "sanal 28 Şubat"tan medet ummaktadır. Ancak nafile..<br />Siyaset normalleştikçe, Türkiye'de siyaset te doğal mecraında akacaktır. Yeter ki, kimse işgüzarlığa soyunmasın....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-2934670919361919880?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-55648379797356668362010-01-27T15:45:00.003+02:002010-01-27T17:28:48.912+02:00İsrail'in bugünkü başbakanı Benyamin Netenyahu, İsrail-Hizbullah arasındaki savaşı bitiren 1701 sayılı BM Güvenlik Konseyi Kararı İsrail parlamentosu Knesset'te oylanırken, ana muhalefet lideri sıfatıyla tarihi bir uyarı yapmıştı: "Bu savaşın mutlaka yeni bir raundu olacaktır."<br /><br /><br /><br />Netenyahu bugün İsrail'de başbakan. 10 Şubat 2009'da yapılan genel seçimlerde partisini dördüncülükten ikinciliğe çıkaran Bibi lakaplı lider, Kadima'nın birinci parti olmasına karşın, "Kadima'sız, Sağ ağırlıklı bir koalisyon" kurdu. <br /><br /><br /><br />Ağustos 2006'da sonlanan, İsrail-Hizbullah savaşı II. Lübnan Savaşı olarak nitelendirilmişti. I. Lübnan Savaşı'nda İsrail, FKÖ'yle savaşmış, adı geçen çatışmalarda yaşanan sivil insan kayıpları ve infial duyguları, Şii nüfus arasında İran yanlısı Hizbullah'ın yapılanmasını meşrulaştırmıştı. Kuşkusuz bunda, 1980'de başlayan ve sekiz yıl süren İran-Irak savaşının, büyük bir etkisi vardı. Zira Suriye, bu süreçte Irak'a karşı, İran'la ittifaka girmişti. İran-Suriye ittifakı bugün de sürmektedir. Hatta Şii hilalinin en önemli zemini olarak görülmektedir. İran-Suriye ittifakının somut izdüşümü de, Lübnan'daki yapılanma olarak görülmektedir. Suriye, tarihsel olarak Lübnan'ı parçası olarak değerlendirmektedir. Yıllarca, bugünkü Emel örgütüne siyasal yatırım yapmıştır. Meclis başkanlığı da Şii kotası çerçevesinde Emel örgütü lideri Nebih Berri'de kalmıştır. Ancak Hizbullah'ın konumu farklıdır. 1990'da sonlanan ve Taif anlaşmasıyla resmen bitirilen Lübnan İç Savaşı'nın ardından, silahlı gruplardan bir tek Hizbullah silahlı yapısını sürdürmüştür. İsrail'in I. Lübnan Savaşı'nın yaşandığı 1982'den, Ehud Barak'ın başbakanlığı döneminde çekildiği 2000'e kadar süren 18 yıllık işgalinde, Hizbullah Lübnan topraklarında İsrail'le savaşmıştır. Toplumsal yapı içerisinde, "vatan savunması" başlığında, meşruiyet sağlamıştır. Öyle ki, İsrail, Hizbullah'la savaşmak için o yıllarda, Lübnan'daki birtakım unsurlarla Güney Lübnan Ordusu'nu kurmuştur. <br /><br /><br /><br />İsrail, 2000'de çekildikten sonra, kuzey sınırından hiçbir zaman emin olamamıştır. 1982-2000 arasında Hizbullah'la Lübnan içinde savaşan İsrail, 2000'den sonra, füzelerle de olsa, kendi topraklarından İsrail'e karşılık vermek zorunda kalmıştır. Bu çatışmaların en kapsamlısı 2006 yazında II. Lübnan Savaşı başlığı altında yaşanmıştır. Temmuz-Ağustos 2006'da yaşanan çatışmaların en önemli sonucu, İsrail'in bölgedeki "yenilmezlik ünvanı"nı kaybetmiş olmasıdır. Savaşın askeri anlamdaki galibi Hizbullah olmasa da, siyasal anlamda kazananı Hizbullah, bir başka deyimle İran olmuştur. Hizbullah siyasal açıdan olduğu kadar, 2006-2010 arasında silahlı açıdan da gücünü arttırmıştır. 2009 Haziran seçimlerinde Hizbullah'ın içinde yer aldığı 8 Mart İttifakı seçimi kaybetse de, Kasım 2009'da hükümeti kuran 14 Mart İttifakı ve ittifakın en büyük bileşeni Gelecek Hareketi'nin lideri Saad Hariri "Hizbullahsız bir kabine" kurmak istemedi. Aritmetik anlamda olmasa da, siyasal açıdan Hizbullah'ı dışlayan bir hükümet modelini göze alamadı. Bu ilginç siyasal tabloda, Hizbullah hem iki bakanla hükümette temsil edilmekte, hem de ana muhalefet partisi olarak etkinlik göstermektedir. Öte yandan, Hizbullah tekrar belirtelim, ülke içinde, kolluk kuvvetlerinin dışındaki tek ve en büyük silahlı güçtür. Mayıs 2008'de Beyrut'u basan Hizbullah güçleri, Hariri'ye ait medya organları ve siyasal merkez binalarını da işgal etmiştir. Bu tarihe bir mim koymakta fayda vardır. Hizbullah'ın yaptırım gücü, Lübnan'ın içinde, daha da fazla pekişmiştir. <br /><br /><br /><br />Hizbullah, Lübnan'da yayınlanan The Daily Star'ın iddiasına göre, yeni bir taarruza hazırlanıyor. 12 Şubat 2008'de Şam'da bombalı suikast sonucu öldürülen Hizbullah güvenlik şefi İmad Mugniye'nin anısına, bir "intikam operasyonu" tasarlanıyor. <br /><br /><br /><br />Patrick Galey, "Israel plays down talk of attacking Lebanon", The Daily Star, January 25, 2010. <br />http://www.dailystar.com.lb/article.asp?edition_id=1&categ_id=2&article_id=111031<br /><br /><br /><br />Bu arada, İsrail ordusunun Lübnan sınırına doğru yığınak yaptığı duyumları yoğunlaşıyor. Ancak Hizbullah 2006'nın aksine, İsrail sınırının "0 noktasında" yer almıyor. 1701 sayılı ateşkes kararı çerçevesinde Litani Nehri'nden İsrail sınırına ulaşan alan "Mavi Hat" olarak adlandırılıyor. Mavi Hat'ta, bizim askerlerimizin de yer aldığı uluslararası güç 2006 Eylül'ünden itibaren konuşlanmış durumda. Hizbullah, askeri yapılanması ve ağır silahlarını Mavi Hat'tın gerisinde bulunduruyor. <br /><br /><br /><br />Bu çerçevede yapılacak bir bilançoda, İran'ın Doğu Akdeniz politikasını masaya yatırmak gerekiyor. İran, Lübnan ve Gazze'de, Hizbullah ve Hamas üzerinden, "vekil güçler" aracılığıyla, siyasal bir hareketlilik kabiliyeti kazanıyor. Vekil güçler, hem İsrail'le bizzat savaşıyor, hem de İsrail'e karşı duruşlarıyla, ABD etkisindeki ılımlı Arap rejimlerini sallıyor. Üstelik Hamas, Şii olmamasına ve Sünni radikalizmine dayanmasına rağmen....<br /><br /><br /><br />Tekrar Lübnan'a dönersek, I. Lübnan Savaşı, Lübnan'da Hizbullah'ın kalıcılık sağlaması, Suriye-İran ittifakının kurumsallaşmasını sağladı. (1982)<br /><br /><br /><br />II. Lübnan Savaşı, İsrail'in "yenilmezlik ünvanı"nı sona erdirirken, Hizbullah'ı Lübnan'da askeri ve siyasal açıdan güçlendirdi. (2006)<br /><br /><br /><br />Olası bir III.Lübnan Savaşı ise, Lübnan'ın "Hizbullahistan"a haline gelmesini sağlayacak bir dönüşümün başlangıcı olacaktır. İsrail, "devletler hukuku" bağlamında "savaş hukuku"na uymak zorundayken, tıpkı Hamas gibi, Hizbullah'ın da böyle bir zorunluluğu bulunmamaktadır. "Orantısız güç", bir anlamda "orantısız güç dengesi"nin uzantısı durumundadır. Ancak, "orantısız güç dengesi", İsrail'e karşı önemli bir silah konumuna gelmiştir. İran, dini lideri Hamaney üzerinden, yine "İsrail'i haritadan silmekle" tehdit etmiştir. <br /><br /><br /><br />Fars News Agency, "Leader Calls US, Zionists Iran's Worst Enemies", January 26, 2010. <br /><br />http://english.farsnews.com/newstext.php?nn=8811061592 <br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />İsrail'in "beka sorunu" ve bu söylemle "tahrik edilmesi", daha da yoğun insani trajedilere neden olabilir. Bu zeminde, nasıl Gazze operasyonunda, Gazzeli Filistinliler kaybedip, Hamas kazandıysa, böylesine bir savaşta, Lübnanlı'lar kaybedip, Hizbullah kazanacaktır. <br /><br /><br /><br />III. Lübnan Savaşı konuşulurken, Türkiye'nin konumu da, bir hayli sıkıntılı gözükmektedir. Ilımlı Arap rejimleri, Hamas-Hizbullah çizgisinden rahatsızlık duyarken, Türkiye'nin İran etkisindeki bu eksene desteği çok yüzeysel kalma potansiyeli göstermektedir. Türkiye'nin kurumsal müttefiklik ilişkileri, bu dediğimizi doğrular niteliktedir. İran-İsrail, şimdiye kadar İran'ın "vekil güçleri" üzerinden hesaplaşmışlardır. III. Lübnan Savaşı yaşanırsa, nükleer İran konusu da öne sürülerek, bu sefer namlular, İran'ın ana karasına yönlendirilebilir. Bu çerçevede, Türkiye konuya uzak dursa da, 2012 sonrası, Türkiye'nin himayesine "Kürt açılımı"yla verilen, Irak anayasasına göre Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin toprakları stratejik değer taşıyabilir. Bölgede, Türkiye-İsrail dışında, ABD'nin en yoğun yapılanması, tam da, bu bölgede bulunmaktadır. ABD, İran'a karşı, Kürt bölgesinin vekaleti üzerinden hesaplaşabilir.<br /><br />Kısaca, III. Lübnan Savaşı, "domino etkisi"nin başlangıcı gibi gözükmektedir. <br /><br />(Bu yazı, http://dtansikemalizm.blogcu.com/ bloguyla eş zamanlı yayınlanmıştır. D.T.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-5564837979735666836?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-59080079670136526362010-01-24T13:29:00.000+02:002010-01-24T13:29:39.459+02:00Kemalist düşünceleriyle halkımıza mal olmuş, araştırmacı-gazeteciliğin ülkemizdeki öncüsü UĞUR MUMCU'yu katledilişinin 17. yıldönümünde rahmetle anıyoruz. Bugün onun kalemine kulak veriyoruz. Türk ulusunun başı 17 yıldan sonra tekrar sağolsun. (D.T.)<br /> <br /><b>Katiller Demokrasisi Hırsızlar Düzeni </b>(1962-1971) <br />"Karanlıklarda çevrilen dolapları, kredi yolsuzluklarını, devleti milyonlarca lira zarara sokan suistimalleri belgeleri ile ortaya koyanlara suikastler düzenlenecekti. <br /><br />Şimdi kamuoyu şu soruların cevaplarını araştıracak; kendilerine suikastler düzenlelen devrimciler hangi yolsuzlukları ortaya çıkarmışlardır?..Bu yolsuzluklara adları karışanlar kimlerdir... ve bunlar devletin hangi kademelerinde bulunmaktadır?.. Şimdiye kadar bu yolsuzluklar karşısında neden susulmuştur?.. <br /><br />İnsanlara cangüvenliği sağlayamamış bir düzene bir hukuk devleti denilemez. Devrimcilerin faili meçhul cinayetlere kurban gittiği bir düzene demokrasi denilemez. Yolsuzlukların devlet yetkililerini sardığı bir düzene Anayasa düzeni denilemez. Bu katiller demokrasisidir. Bu hırsızlar düzenidir." (29.12.1970, Devrim)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-5908007967013652636?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-37601228537942284202010-01-17T23:14:00.000+02:002010-01-17T23:14:44.092+02:00İsrail savunma bakanı ve İşçi Partisi lideri Ehud Barak'ın bugün (17 Ocak 2010) gerçekleşen Türkiye ziyaretinde, savunma bakanı Vecdi Gönül ilginç bir tümce sarfetti. O da kendisinin bir gazetecinin verdiği soruyla ilintili olarak, iki ülke ilişkilerini "stratejik müttefiklik" olarak değerlendirmesiydi. Bu çerçevede Gönül, aslında gazetecinin "Türkiye-İsrail statejik ortak mı?" sorusuna verdiği karşılık ta, "stratejik ortaklık" kadar ileri olmasa da, "ilişkilerin stratejik bir önemi var" anlamında bir değerlendirme yapmak istedi. <br />Ancak "stratejik müttefiklik" başlığı da, o kadar devalüe edilmiş bir ilişki modeli değil. Zira iki ülkenin 1949'dan beri süren, 1958 Çevresel Pakt'la, "askeri-istihbari-savunma" anlamında kurumsallaşan ilişkileri, 1996 ve 1997'deki ekonomik ve askeri içerikli antlaşmalarla daha da pekişse de, uluslararası ilişkiler uzmanlarınca "müttefiklik"ten ziyade "işbirliği"yle açıklanmıştı. <br />İsrail'le "en sorunlu" gözüken bir kabinenin mensubunun, ikili ilişkileri "müttefiklik" düzeyinde nitelendirmesi, dış politikada yaşanan kafa karışıklığının çok somut yansımalarından biridir. <br />Barak, Gönül'le bir saat süren görüşmesinden önce, dışişleri bakanı Ahmet Davutoğlu'yla 3.5 saat bir araya geldi. Davutoğlu, bu tür bir açıklama yapmasa da, son zamanlardaki "komşularla sıfır sorun" zemininde, Gönül, "ileri bir niteleme" yaptı. O da fiziksel olmasa da, siyasal açıdan İsrail bakan tarafından "komşu" ilan edildi. Bu değerlendirme, "stratejik müttefiklik"le "taçlandırıldı". <br />Gönül'ün açıklamaları, ikili ilişkilerin Türk tarafınca, tarihsel açıdan en iddialı nitelendirmesi oldu. Öte yandan Türkiye, bizzat siyasal iktidar tarafından, ABD'yle, Rusya'yla,Suriye'yle, Lübnan'la ve pek çok ülkeyle "stratejik ortak" olarak ifade edildi. <br />Böylece "stratejik ortak" kavramının, kabine tarafından içinin ne kadar boş olarak kullanıldığı görüldü. <br />Bu bağlamda "stratejik müttefiklik" açıklaması, dış otoriteler tarafından ne kadar ciddiye alınır, tahmin etmek güç. Ancak, Barak'ın ziyareti, ikili ilişkilerin "olumlu seyir" potansiyeli açısından önemli gözüküyor. Zira, Ayalon'un Türk büyükelçisini, olası yeni film ve dizilerdeki anti- İsrail sahnelere atfen, "sınır dışı etme" tehdidine, başbakan Erdoğan, "bizi Ayalon değil, Barak'ın açıklamaları bağlar, krizi ileri taşımayacağız" demeci, gerginliğin dondurulacağı izlenimini veriyor.<br />Değil müttefiklik, iki ülkenin mevcut işbirliğinin riske girdiği bu günlerde, "stratejik müttefiklik" gibi, 60 yıldan beri ortaya atılmayan bir "ikili ilişki" modelinin, Türkiye tarafından gündeme getirilmesi, dikkat çekicidir.<br />Bu çerçevede, Türk-İsrail ilişkilerinde, ABD faktörünü yeniden düşünmekte fayda var. ABD'nin her iki ülkeyle müttefiklik ilişkisi düşünüldüğünde, ne demek istediğimiz daha iyi anlaşılabilir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-3760122853794228420?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-21434833620514484772010-01-13T13:46:00.001+02:002010-01-14T11:12:30.405+02:002003 Ocak ayından beri yayınlanan Kurtlar Vadisi dizisi, deyim yerindeyse Türk toplumu için "şifre çözücü" bir pencere haline geldi. 7. yılını tamamlayan, "hayranlarının adlandırmasıyla Vadi", ulusal boyuttan uluslararası boyuta Kurtlar Vadisi Irak filmiyle taşındı. Vadi özellikle 2007'den itibaren, hazırlanmakta olan Ergenekon soruşturmasının istemeden de olsa halkla ilişkilerini yaptı. <br />Kurtlar Vadisi Irak, ABD'nin Irak işgaline karşı, bölge halklarının İslami duyarlılıklar ve Osmanlı geçmişiyle "kardeşliği"ni vurguluyordu. Bu Neo Osmanlı bakışa karşın, Türklük te bir biçimde, "kurucu unsur" olarak ele alınıyordu. Bu arada dizinin kahramanı Polat Alemdar, 4 Temmuz 2003'te Erbil'de 11 Türk askerinin başına "çuval geçiren" ABD'li yetkiliden Türkiye'nin intikamını alıyordu. <br />Vadi'nin, Muro filmi, herhalde bir sapmaydı. Dizinin konseptinin dışında, "belden aşağı" vurgulu bir sıradan filmdi.<br />Oysa, Kurtlar Vadisi Gladyo, Türkiye'de son yıllarda, Ergenekon'la gündeme gelen, Türkiye'deki yansıması "kontrgerilla" olan NATO'nun "soğuk savaş" yapılanmasının, "soğuk savaş sonrası" da sürdüğünü kanıtlamaya çalışan bir film oldu. İskender Büyük karakteri de, "devlet ve millet için" özveride bulunan gizli servis ajanlarının, ABD-İsrail emrinde olduğunu ifade eden bir çeşit kompozisyon oldu. <br />Kurtlar Vadisi Irak filminde Kurtlar Vadisi İran'ın reklamı yapılmıştı. Ancak dizi yapımcılarının Habertürk'ün web sitesinde verdikleri bilgiye göre, sırada Kurtlar Vadisi Filistin var. <br />Kurtlar Vadisi Filistin, şimdiden "gişe rekorları"nı garantiledi. Zira, Kurtlar Vadisi Pusu'nun son bölümünde, Polat Alemdar, İsrail konsolosluğu çağrıştıran bir binayı bastı, tüm İsrail gizli servis ajanlarını öldürdü ve en yakın adamı Memati Baş'ın çocuğunu kurtardı. Dizinin senaryosuna göre, İsrail Türkiye'yi bu çatışmadan dolayı kınamadı. Zira, çocuk kaçırmışlardı. Buradan yola çıkarak, dizinin yapımcısı ve senaristlerinden Raci Şaşmaz, Kurtlar Vadisi Irak'ta İsrail'li doktorların "organ kaçakçılığı" görüntülerinin eleştirildiğini ancak iddiaların bizzat İsrail basınınca doğrulandığını kaydetti. <br />Kurtlar Vadisi Pusu'da, son İsrail gizli servis elemanı Polat Alemdar tarafından öldürülürken, akan kanı, İsrail bayrağına sıçradı. Bu bölümün ardından, İsrail dışişleri bakan yardımcısı Ayalon, Tel Aviv büyükelçimiz Oğuz Çelikkol'u meclisteki odasına çağırdı. Diplomatik anlamda terbiye sınırlarının dışına çıkan bir üslupla, İsrail basınına İbranice "bakın bizden daha aşağı seviyedeki koltukta oturuyor, sadece İsrail bayrağı var ve yüzümüz gülmüyor" diyerek, lisansta öğrenim gören bir uluslararası ilişkiler öğrencisinin, sınıfta kalacağı bir tarzda hareket etti. İsrail koalisyonunda dışişleri bakanlığını elinde tutan, İsrail Beytinu partisinin lideri Lieberman, sadece Türkiye boyutunda değil, diğer ilişkiler boyutunda da, İsrail dış politikasına zarar veren bir kişi. Bu tabi İsrail'in sorunu. <br />İsrail'in Türkiye'yi "kaybetmesi" İsrail açısından ciddi bir stratejik yalnızlığı ifade etmektedir. Öte yandan, Ocak 2009'da başbakan Erdoğan'ın Davos'ta "one minutes" kriziyle dile getirilen, Türk-İsrail gerginliği de, birinci yılında daha olumsuz bir noktaya sürüklenmiştir. Ekim 2009'da Türkiye'nin son anda İsrail'i listeden çıkardığı "Anadolu Kartalı tatbikatı"ile TRT'de İsrail'in Gazze operasyonunu konu alan ve İsrail askerlerini "bebek katili" gösteren Ayrılık dizisi de bir başka kriz yaratmıştı.<br />Türkiye'nin Tel Aviv'deki büyükelçiliğindeki Cumhuriyet Bayramı kutlamalarına, İsrail'in ticaret bakanı Ben Eliezer'in katılması, dostluk mesajı vermesi, Kasım 2009'da aynı bakanın Türkiye ziyareti, Aralık 2009'da Kopenhag'daki iklim zirvesinde cumhurbaşkanı Gül ve İsrail cumhurbaşkanı Peres'in 1 saat bir araya gelmeleri, Peres'in Gül'e yaptığı daveti tekrarlaması, bu arada İsrail savunma bakanı ve İşçi Partisi lideri Barak'ın 17 Ocak 2010'da Türkiye ziyaretinin planlanması, krizin aşılması olarak yorumlanıyordu.<br />Ancak Kurtlar Vadisi Pusu, bu süreçte önemli bir kırılma noktası yarattı. 11 Ocak 2010'da Ayalon'un söz ettiğimiz nezaketsizliği, 17 Ocak'taki ziyareti de riske soktu. Gerçi 13 Ocak 2010 itibarıyla, İsrail başbakanı Netenyahu, Ayalon'un pek te özür sayılmayan açıklamalarını, "özür" olarak açıkladı. Türkiye de, bu beyanlar çerçevesinde bir değerlendirme yapacak.<br />Bu bağlamda, Türkiye'nin Tel Aviv büyükelçisini geri çekmesi de seçenekler arasında duruyor. <br />Kral Faysal ödülüne layık görülen Erdoğan, İsrail karşıtı söylemle, Ortadoğu'da popülarite yarattığının farkında. Ancak dış politika, duygulara göre değil, çıkarlara göre yapılır.<br />Ayalon'un densizliği ortadadır. Ancak bu, Neo Osmanlı siyasaların meşrulaştırılması için bir fırsat haline getirilmemelidir. Zira, İsrail ABD'nin stratejik ortağıdır ancak başbakanı ödüllendiren Suudi Arabistan da ABD'nin en önemli ortağıdır. Unutmayalım, Türkiye de NATO üyesi ve ABD müttefikidir.<br />İlginç bir rastlantı sonucu, 11 Ocak krizi, Lübnan başbakanı Hariri'nin Türkiye ziyareti sırasında gerçekleşti. Hariri de, başbakanlığını yaptığı koalisyonun ortağı olan Hizbullah'ı dolayısıyla İran'ı -nükleer konular dahil kollamasına karşın- Batı eksenli bir Arap lideri olduğunu ve seçimlerde Hizbullah'ın içinde olduğu bloğa karşı rakip bloğun lideri olduğunu unutmamalıyız. <br />Dizi ve filmlerin yarattığı illüzyon, gururumuzu okşayabilir. Bununla birlikte, yaşanan süreçte, dış politikadaki inisiyatifimiz, İsrail karşıtı söylemin de kolaylaştırıcılığında, sayın başbakanın bölgedeki popülaritesini arttırıcı bir nitelikte olabilir. <br />Ancak altı çizilmesi gereken nokta, Batı eksenindeki; Ürdün, Lübnan (başbakan düzeyinde), Mısır ve Suudi Arabistan'ın, Batı'ya rağmen bir dış politika uygulayacağı inandırıcı değildir. <br />Sonuçta; Suudi Arabistan ve İsrail örneklerinde olduğu gibi, herkesin ABD'ye ulaşma yolu farklıdır. Türk dış politikasından beklenen, söz edilen bölgesel odakların etkisi dışında, hem ABD, hem bölgesel odaklar (İran dahil), hem bölge dışı Rusya ve Çin gibi diğer büyük güçler arasında bir denge kurabilmektir. Soğuk Savaş'tan farklı olan budur. Yine değindiğimiz zeminde; Türkiye'nin müttefiklik, ittifak ilişkileri de verili temelde durmaktadır. <br />Arap ülkeleri vasıtasıyla ABD patronajı, Neo Osmanlı hayallerle belki popülist siyasal kazanımlar sağlayabilir. İsrail'deki aşırı sağ eğilimlerin hükümete yansıması, bu bakış açısını pekiştirebilir. Ancak ABD odaklı Arap açılımı, günün birinde, beklenmedik bir biçimde Kurtlar Vadisi İran'ın aktörü olmamızı ortaya koyabilir. <br />Bunun da en önemli "sahnesi" Irak anayasasına göre, Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin platformu olabilir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-2143483362051448477?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-54466789639545557422010-01-08T01:16:00.001+02:002010-01-08T10:39:10.911+02:00El Cezire'nin web sitesinde, İsrail'in "demir kubbe" adı verilen "füze kalkanı" tasarımından söz edilen bir haber vardı. <br /><br />Al Jazeera, "Israel to deploy missile shield", January 7, 2010. http://english.aljazeera.net/news/middleeast/2010/01/201017123728755169.html<br /><br />Habere göre, füze kalkanı kısa menzilli füzeleri kapsıyordu. Füze tatbikatı başarıyla gerçekleşmişti. Ve İsrailli yetkililere göre, 2010'un ortasında "aktif" hale gelecekti. <br />Burada somut olan nokta, İsrail'in çevresinde bir "düşman ablukası" hissetmesidir. Altı çizilmesi gereken çarpıcı gerçek ise, İsrail'in kendi sınırları ötesinde, iki "devlet içinde devlet"le savaşmasıdır. <br />2007 darbesinden sonra, Hamas Gazze Şeridi'ni Oslo Barış Süreci ve bu sürece göre uluslararası antlaşmalara göre kurulmuş olan Filistin Otoritesi'ne karşın, tek taraflı olarak ele geçirmiştir. İsrail, Aralık 2008-Ocak 2009 tarihleri arasında Hamas'a karşı Dökme Kurşun Operasyonu'nu gerçekleştirmiştir. İsrail, operasyondan sonra, dünya kamuoyu nezdinde, "sivil insanlara karşı", orantısız güç kullanmakla suçlanmıştır. Bu duruma rağmen, Hamas söz konusu süreçte daha fazla avantaj kazanmıştır. Gazzeliler savaşı kaybetmiş ancak Hamas kazanmıştır. Zira Hamas, şiddetten beslenmekte ve meşruiyetini mağduriyet üzerinden inşa etmektedir. <br />Diğer antite ise Lübnan'da oluşmuştur. Hizbullah'ı kastediyoruz. 1990 Taif Barışı'ndan sonra, Lübnan'daki silahlı gruplar -Hizbullah hariç- silah bırakmışlardır. İran destekli militan örgüt, 2006 yazında İsrail'le savaşmıştır. Savaş, II. Lübnan Savaşı olarak adlandırılmıştır. Ancak İsrail'le savaşan Lübnan değil, Hizbullah'tır. Dökme Kurşun Operasyonu'nda olduğu gibi, İsrail yine sivillere karşı "orantısız güç" kullanmakla eleştirilmiştir. Buna karşın, savaşın ardından Hizbullah Beyrut caddelerinde "zafer"ini kutlamıştır. Güney Lübnan'ın "masum köylüler"i kaybetmiş ancak Hizbullah kazanmıştır. <br />İsrail'e karşı güneybatı-kuzey hattında bir "yeni eksen"in palazlandığı gözükmektedir. Güney Lübnan Hizbullahistan'a, Gazze ise Hamasistan'a dönüşmüştür. İki bölge de uluslararası hukuk ve uluslararası sistem tarafından tanınmamaktadır. Bu antiteler aynı "kara delikler"e benzemektedirler. Zira, uluslararası kurallara uymak zorunda değillerdir. Ancak İsrail devlet olduğu için uymak zorundadır. <br />Bir düşünün. Kassam ve Katyuşa füzeleriyle Arrow II'leri karşılaştırabilir misiniz? Ancak burada temel çelişki şudur: İsrail de kendini savunmak gibi bir zorunluluğa sahiptir. <br />İsrail'in "füze kalkanı" çözümü anlaşılabilir ....Eğer işlevsel olabilirse..<br />Hamasistan-Hizbullahistan ekseni İran tarafından desteklenmektedir.İran, söz ettiğimiz eksen aracılığıyla İsrail'e karşı "vekaleten savaş"ı yaşama geçirmektedir. İran'ın nükleer hedefleri "resmi politikası"nın bir parçasıdır. O politikanın ana teması da "İsrail'i haritadan silmektir. Füze kalkanı İran'ın "vekil güçleri"ne karşı kısa vadeli bir çözüm olabilir. Bu girişim, İsrail'in güvenliği ve birliği için, yakın çevresinde "caydırıcılık" yaratabilir. <br />Buna rağmen, caydırıcılığın sürmesi açısından, İsrail'in İran'ın molla rejimine karşı uzun vadede "nükleer füze kalkanı" planlaması gerekecektir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-5446678963954555742?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-27656755799107181242010-01-05T23:21:00.000+02:002010-01-05T23:21:56.308+02:002009 yılında, ABD'de göreve yeni seçilen Obama yönetimi, dış politikada iki askeri hareketlilik üzerinde durdu. Bunlardan birincisi Irak'tan asker çekme, diğeri ise Afganistan'a yeni muharip güçler göndermeyi içeriyordu. Irak'tan asker çekme takvimi, Bush yönetiminin son döneminde Irak merkezi hükümetiyle imzalanan Kuvvetlerin Statüsü Anlaşması (SOFA)ya dayanan bir hukuki zeminin üzerine oturdu. Haziran 2009'un sonunda, Irak'ın başkenti Bağdat'tan ABD askeri personeli çekilmiş oldu. Ancak çekilme işleminin tamamı için Aralık 2011'i beklemek gerekecek. Daha önce de değindiğimiz üzere, ABD'nin çekilme takvimi Türkiye'ye "Kürt açılımı" olarak yansıdı.<br />ABD'nin diğer askeri kararı ise, Afganistan'a "daha fazla muharip güç" gönderme yönündeydi. 11 Eylül 2001 saldırılarından sonra, BM Konseyi Kararı'yla başlayan NATO operasyonu, 2010'da da sürüyor. Vadesi ise belirsiz. Bu bağlamda ABD, Türkiye de dahil olmak üzere, müttefiklerinden Afganistan'a muharip güç talep etti. Ancak olumlu yanıt alamadı. Zira Taliban sadece Afganistan'da değil, Pakistan'da da toplumsal zemini ele geçirmeye başlamıştı. Hatta ABD'nin bu bölgeyi Afpak olarak değerlendirmesi, Taliban'ın her iki ülkedeki etkinliğini zımnen kabul etmesi anlamına geliyordu. Taliban küresel düzlemde bir "ağ örgütü" haline gelen El Kaide'nin uzantısıydı. <br />Bu çerçevede Vahabi-Selefi öğretisinin "moderniteyi ve modern yaşamı tümüyle reddeden" ağı El Kaide, başka coğrafyalarda da yaşam alanı bulmaya başladı. Bunlardan en önemlisi ABD işgalinin (2003) ardından El Kaide'nin Sünni Araplar'ın yoğunlukla yaşadığı orta Irak'ı adeta bir "antrenman alanı"na dönüştürmesiydi. Afpak'tan Orta Irak'a, hatta Kafkasya'daki Çeçenistan hareketine uzanan El Kaide'nin şu an yoğunlaştığı yeni cephe ise Yemen'i işaret ediyor.<br />ABD'deki uçak saldırısı girişiminde Yemen El Kaide'si suçlanmakta. Ayrıca, Yemen'de bir başka mücadele daha var. İran, Yemen'deki Şii militanlara destek veriyor. ABD vesayetinde Suudi Arabistan ve Yemen, Şii militanlara karşı ortak mücadele veriyor. İran, Şii etkinliğini Basra Körfezi'nden çıkartıp, Aden Körfezi'ne uzatırken, Suudi Arabistan, sınırdaş olduğu Güney Irak'tan rahatsız oluyor. Zira, Suudi Arabistan'ın sınırdaş olduğu bölgenin her iki tarafında yoğunlukla Şii nüfus yaşıyor. <br />İşin ilginci El Kaide'den hem İran hem de Suudi Arabistan ekseni rahatsızlık hissediyor. Yemen hükümeti, ABD'yle ortak bir parantezde El Kaide'ye savaş açarken, yine ABD desteğinde İran destekli Şii militanlarla cebelleşiyor.<br />Yemen birbirine zıt eksendeki El Kaide ve İran hükümranlığına karşı, ortak bir ABD-Suudi destekli cephe haline geliyor.<br />2010'da Afganistan ve Irak'taki cephelere, Yemen de eklenmiş oluyor. <br />Etkilerini içinde bulunduğumuz yıl göreceğiz.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-2765675579910718124?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-71793936696362651622009-12-30T19:26:00.000+02:002009-12-30T19:26:58.480+02:00Dokuzuncu cumhurbaşkanı Süleyman Demirel'in siyasetle ilgili, çok yerinde bir tesbiti vardır. O da şu tümcede kendini ifade etmektedir. "Siyasette son yoktur, insan yaşadıkça siyaset devam eder."<br />Türkiye'de son günlerdeki tartışmaları ve endişeli yorumları izlerken, tam da bu görüş, deyim yerindeyse yerini bulmaktadır. <br />Türk toplumu son yıllarda "sürekli bir şok" yaşamaktadır. Söz konusu şok, Türk insanının kafasını allak bullak eden, "güvendiği dağlara karlar yağmasına" vesile olan bir uygulamayı ortaya koymaktadır. Şimdiye kadar "dokunulamayan kurum ve kişilere dokunulması" adeta bir alt üst oluşu kamuoyunun gözlerinin önüne sermektedir. <br /><br />Emre Kongar, 29 Aralık 2009 tarihli Cumhuriyet'teki köşesinde iki önemli alıntı yapmış. <br /><br />Emre Kongar, <i>"Soysal ve Kalkandelen: Çürüme ve Şok"(</i>Aydınlanma), <b>Cumhuriyet</b>, 29/12/2009, s.3. <br /><br />Aslında Kongar hocanın iki yazıdan ortaya koyduğu özet, tam da yaşanan süreci betimliyor. Bu yazılardan ilki Mümtaz Soysal'a ait. Soysal hoca, gittikçe değerleri ve kurumlara duyduğu bağlılığı körelen, kurumları birbirine tuzak kurmaya başlayan toplumun çürümeye başladığını, bunun da organları arasında uyumsuzluk yaşanan bir metabolizmaya benzetilebileceğini söylüyor. Bunun da, "vücudun iflası"na yol açacağını belirtiyor. <br />Öte yandan Zülal Kalkandelen, medyanın, yargının ve kolluk kuvvetlerinin dahil olduğu bir çerçevede, "şok operasyonlar"la toplumun hafızasının yok edildiği ve eski bir CIA uzmanının deneylerinden yola çıkarak, topluma yeni değerlerin öğretildiğini anlatıyor. <br />Bu değerlendirme aslında Gramsci'nin "yeni gerçeklik rejimi" kuramını anımsatıyor. "Resmi tarihi sorgulamak", "rejimi yeniden tanımlamak", "yeni bir toplumsal sözleşme" yapmak gibi düşünceleri gözden geçirince ne olup bittiği daha iyi anlaşılıyor. <br />Bu zeminden hareket edildiğinde, "canım Vahdettin vatan haini değildi", "Damat Ferit, hain değildi, ülkesinin geleceğini İngiltere'yle işbirliğinde görüyordu", "aslında Kurtuluş Savaşı olmadı", "Mustafa Kemal Vahdettin tarafından görevlendirildi", "Ermeni talepleri kabul edilse ne olur ki", "Patrikhane ekümenik olsa ne kaybederiz", "keşke Osmanlı'yı lağvetmeseydik", "hiç olmazsa halifelik kalsaydı", "Türkiye'de Türk yoktur" gibi ifadeler, size yeni bir tarih yazar. <br />Bu arada devletin temel nitelikleri tartışma konusu olmaya başlar. Atatürk milliyetçiliğinde vatandaşlığın ve sosyolojik anlamda ulusun adı olan Türk kimliği, bir alt kimliğe, bir etnik kimliğe indirgenir. <br />Kimliğini kaybeden toplum, ulus olmaktan çıkar, birbirine düşman etnik ve mezhepsel kimlikler panayırına döner. Ne diyordu Ahmet Taner Kışlalı hoca...<br />Türk ve Yugoslav modelinden biri başarılı, diğeri başarısız. Neden? Biri benzerlikleri, diğeri farklılıkları ön plana çıkarmıştır da ondan. <br />Özal'ı hatırlayın. Federasyondan söz ediyor, devletin adının Türkiye değil de, Anadolu olması tartışmalarına tebessümle bakıyordu. <br /><br />Mehmet Altan, "ikinci cumhuriyet" derken, yeni gerçeklikle tanımlanmış, Cumhuriyet kurumlarının tasfiye edildiği, sosyal olma vasfını kaybetmiş, Atatürk'ü silmiş, ordusu "lejyoner ordusu"na dönmüş bir "globaliter devlet"ten söz etmektedir. <br />Altını çizdiğimiz çerçevede sosyal olma vasfını kaybetmiş devletin boşluğu, tarikatlardan oluşan cemaatlerin yönlendirdiği "yardım dernekleri"yle doldurulmaktadır. İslam'da bireysel bir davranış olan sadaka sosyalleştirilerek, "sosyal sadaka" icat edilmiş, Deniz Fener'lerine gün doğmuştur. <br /><br />Bu yüzden "neo-liberal" devlet yapısı, siyasal İslam'la bütünleşmektedir. Zira, siyasal İslam ancak sosyal olmayan devlet yapısında, taban bulabilirdi ve buldu da. İşte dediğimiz nedenlerden dolayı "yoksulluk sürmelidir." Ve kentler, kent niteliklerini yitirmeli, alt kimlik istismarını pekiştiren varoşlar daha da artmalıdır. <br /><br />Aslında bu yapıda, iktidarın da kim olduğu önemli değildir. Çünkü değişen, toplumsal yapısı parçalanan ve hızla cemaatleşen yüzey, kendi siyasetini de üretmektedir. <br />Gramsci'nin deyimiyle, Türkiye'de tarihsel blok hızla çökertilmekte, "yeni gerçekleri"yle "devletine düşman" bir toplumsal altyapı son 60 yıldan beri mayalanmaktadır. <br /><br />Filmin son bölümü, 2012'deki "cumhurbaşkanlığı seçimi"ni "başkanlık seçimi"ne dönüştürmeyi içermektedir. Bunun ilk hamlesi 12 Eylül yönetimi tarafından gerçekleştirilmiş, 1961 anayasasında sadece devletin başı olan cumhurbaşkanı, 1982 anayasasında aynı zamanda "yürütmenin başı" olarak kabul edilmiştir. Bu arada, cumhurbaşkanına, "yasaları parlamentoya görüşmek üzere bir kereye mahsus geri gönderme"yi içeren veto hakkı verilmiş, yargı ve yüksek öğretimde geniş atama ve takdir hakları tanınmıştır. İşin ikinci aşaması 2007 Ekim'indeki referandumda, "cumhurbaşkanının halk tarafından seçilmesi"ni öngören anayasa değişikliğiyle gerçekleştirilmiştir. Son aşamada da ,hesaplar tutarsa, 2011 sonrası beklenen anayasa değişiklikleriyle tam anlamıyla başkanlık sistemine geçilmesiyle sonuçlanacaktır.<br />Başkanlık sisteminin tamamlayıcısı da "federasyon" olacaktır. <br />Bakalım "son viraj"ın akibeti ne olacak?<br />Yaşayıp göreceğiz... <br /><br />(Hepinizin yeni yılını kutlarım. Umarım 2010, hepimize mutluluk ve başarı getirir. Bu arada İngilizce çalışmalarımı içeren yeni bir blog kurdum. <br />Adresi http://dtansi-international.blogspot.com dur. Sağlıcakla D.T.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-7179393669636265162?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-63418605877778755492009-12-19T02:23:00.001+02:002009-12-19T02:27:08.916+02:0029 Ocak 2009 tarihi, 1949'dan beri iniş-çıkışlarla süren Türk-İsrail ilişkileri açısından görülmedik bir kriz durumu yarattı. Başbakan Erdoğan'ın, İsrail cumhurbaşkanı Şimon Peres'le Davos'ta katıldığı Gazze konulu toplantıda, oturum başkanı David Ignatius'a yaptığı ünlü "one minutes!" çıkışı, zaman içinde çok popüler oldu. Erdoğan konuşmasında, Peres'e yüklenirken, "siz öldürmeyi iyi bilirsiniz" tepkisi de, zihinlerde yer etti. Aslında Erdoğan'ın kızgınlığına yol açan, İsrail'in Aralık 2008-Ocak 2009 arasında, binden fazla Filistinli'nin ölümüne neden olan, Gazze'de gerçekleştirdiği "Dökme Kurşun Operasyonu"nu savunmasıydı.<br /> <br />Erdoğan'la ilgili eleştirilerin temelinde; 29 Ocak'ta yazdığımız yazıda da belirttiğimiz gibi, <i>"İsrail'in "orantısız güç" kullandığı, "ağır sivil kayıpları" verdirdiği sözkonusu harekatta, mağdur Filistinliler yerine, doğrudan Hamas'ı kollayan anlayışı yatmakta idi."<br /></i> <br />Aslında başbakanın kızgınlığındaki bir başka neden de, Aralık 2008'e kadar, Türkiye'nin aracılığında devam eden, İsrail-Suriye görüşmelerinin kesilmesiydi. Üstelik Aralık 2008'de başbakan Erdoğan ve cumhurbaşkanı Gül'e "veda ziyareti" gerçekleştiren, İsrail'in o dönemdeki başbakanı Ehud Olmert, operasyon hakkında herhangi bir bilgi vermemişti. <br /><br />Türkiye-İsrail arasında, Ocak 2009'dan itibaren başlayan soğukluk, Ekim 2009'da başka bir boyuta taşındı. Türkiye, NATO üyeleri ve İsrail'le Konya ovasında gerçekleştirdiği <i>Anadolu Kartalı </i>adındaki hava tatbikatından İsrail'i son anda çıkardı. ABD başta olmak üzere, Batılı ülkelerin tepkileri sonucunda, <i>Anadolu Kartalı </i>"milli" düzeyde yapılma durumunda kaldı. Öte yandan TRT'de yayınlanan <i>Ayrılık</i> dizisinde, İsrail askerlerinin <i>"bebek katili"</i> olarak gösterilmesi, gerginliği daha da arttırdı, hatta kronik kriz durumuna gelinmesinden korkuldu. <br /><br />Türkiye'nin Tel Aviv büyükelçiliğindeki 29 EKİM resepsiyonuna İsrail sanayi-ticaret ve çalışma bakanı Ben Eliezer'in katılması ve büyükelçilikte yaptığı konuşma, ikili ilişkilerin gelişmesi açısından küçük te olsa bir adımdı. (Bir önceki yıl Peres de 29 Ekim kutlamasına gelmişti. 2009'da ise kabineden tek katılım Ben Eliezer aracılığıyla oldu.) İsrail'in ilgili bakanı Kasım 2009'da Türkiye'yi ziyaret etti. <br />Öte yandan Türkiye, Tel Aviv büyükelçisi Oğuz Çelikkol aracılığıyla, İsrail savunma bakanı ve İşçi Partisi lideri Ehud Barak'ı resmen davet etti. Barak, bu davet üzerine Ocak 2010'da Türkiye'ye resmi bir ziyaret gerçekleştirecek.<br />Dünya İklim Zirvesi nedeniyle Kopenhag'da bulunan cumhurbaşkanı Gül ve İsrail cumhurbaşkanı Peres, 18 Aralık 2009'da 1 saat süren ve resmi heyetlerinin de hazır bulunduğu görüşme gerçekleştirdiler. <br /><br />Reuters, <i>"Turkish president to visit Israel", December 18, 2009. http://www.reuters.com/article/latestCrisis/idUSLDE5BH20Q<br /></i><br /><br />Temasların ardından, ihtiyatlı bir iyimserlik havası oluştu. Önceden cumhurbaşkanı Gül'ü İsrail'e davet eden Peres, davet talebini tekrarladı. Toplantı sonrasında köşkten yapılan açıklama çerçevesinde, Gül'ün koşullar oluştuğu takdirde, İsrail'i uygun bir zamanda ziyaret edeceği belirtildi.<br />Türkiye'nin bir başka beklentisi ise Aralık 2008'de kesintiye uğrayan İsrail-Suriye görüşmelerinin, "kendi aracılığı"nda tekrar başlamasıdır. Her ne kadar İsrail başbakanı Netenyahu, Suriye'nin Türkiye hakkındaki önerisini reddedip, "doğrudan görüşme" ya da "Fransa'nın aracılığı" gibi karşı önerilerle konuya yaklaşsa da, çeşitli nabız yoklamalarında, Türkiye yine gündeme gelmektedir. Burada Türkiye'nin yeni dönemde aracılık olasılığı, Türkiye'nin İsrail'le ilişkilerinin yumuşamasıyla doğru orantılı olarak artmaktadır. ABD'nin telkinlerini de doğal olarak unutmamak gerekmektedir. <br /><br />29 Ocak 2009'da da yazmıştık. "Türkiye-İsrail ilişkileri bitti" diyenlere, erken yorum yaptıklarını belirtmiştik. Zaten ülkeler arası ilişkiler "anlık kızgınlıklar"a ve "öfkeler"e bağlanamaz. Hele, ABD müttefiki olan bir ülkenin İsrail'le ilişkilerinin kopmasının sadece bir illüzyon olduğu da ayrı bir gerçektir.<br />Sünni Arap rejimlerinden daha gayretkeş bir tavır, ne Ortadoğu'da, ne de dünyada bir inandırıcılık taşımamaktadır. Hamas'a İran yakın dururken, Sünni Arap rejimleri ve İsrail, El Fetih'e ve El Fetih'in yönettiği Filistin Otoritesi'nin lideri Mahmut Abbas (Ebu Mazen)e yakındır. Bu yüzeyde Türkiye'nin -siyasal iktidar düzeyinde olsa bile- Hamas ve dolayısıyla İran çizgisine yakın durmasının, siyasette karşılığı yoktur. Dahası, Temmuz-Ağustos 2006'da İsrail-Hizbullah savaşında, Suudi Arabistan öncülüğünde Sünni Arap rejimleri, Hizbullah'ı eleştirmişler, Türkiye ise siyasal iktidar düzeyinde İran tipi bir örgüt olan Hizbullah'a yakın durmuştu.<br /><br />Sonuçta 2009, Türkiye-İsrail ilişkileri açısından "patinaj" olmuştur. Davos'ta Erdoğan-Peres gerilimiyle başlayan 2009, Kopenhag'da Gül-Peres uzlaşmasıyla sona ermiştir. Geriye de, kafa karıştıran tartışmalar ve Ortadoğu liderliği hayalleri kalmıştır.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-6341860587777875549?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-11613380076511112432009-12-16T12:32:00.004+02:002009-12-16T22:58:00.303+02:00Ortadoğu'nun karışık denkleminde, dünya basınına yeni bir haber düştü. İran'ın Arapça yayın yapan devlete ait uydu kanalından, "karadan karaya" yeni bir füze denemesi gerçekleştirdiği duyuruldu. Türk basınında da yer verilen habere göre, İran 2000 km'ye yakın bir menzilde, (İsrail ve Güneydoğu Avrupa'yı içine alan) <i>Siccil 2</i> füzelerini denedi. <br /><br /><b>Reuters</b>, <i>"FACTBOX: Iran's missiles and recent tests", </i>December 16, 2009.<br />http://www.reuters.com/article/idUSTRE5BF2OR20091216 <br /><br />İran'ın Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu'nun (UAEK), nükleer çalışmalarını, silah üretmeye dönük kullanma savlarından dolayı, "yaptırım" uyarısı aldığı bu günlerde, söz konusu tatbikat tam bir meydan okumayı içeriyor. <br />Öte yandan <b>Körfez İşbirliği Konseyi</b>, Ortadoğu'daki karışıklıklar karşısında "ortak ordu" kurma kararı aldı. <br /><br /><b>Reuters</b>, <i>"Gulf Arabs agree joint military force - sec-gen", </i>December 15, 2009. <br />http://www.reuters.com/article/idUSLDE5BE1KX20091215<br /><br />Örgütte, (Birleşik Arap Emirlikleri, Bahreyn, Suudi Arabistan, Umman, Katar ve Bahreyn) yer alıyor. Bu ülkelerin ortak özellikleri, Sünni ağırlıklı nüfuslarının yanısıra, Şii kesimlerinin İran etkisi altında olma endişesini taşımalarıdır. Üstelik Şah döneminden beri, İran'ın Körfez'de üstünlük sağlama gayretleri vardır. <br />Körfez ülkelerinin yanısıra, Doğu Akdeniz'de de, Lübnan ve Mısır'da, İran'dan dolayı "soru işaretleri" artmaktadır. İran, Lübnan'da Hizbullah aracılığıyla hem silahlı güce, hem de parlamento ve hükümette sandalyeye sahiptir. Ürdün'ün de benzer nedenlerden kaynaklanan rahatsızlığı ortadadır. İran, radikal Sünni örgüt olmasına karşın, Gazze'de Hamas'la yaptığı işbirliğiyle mevzi kazanmaktadır. Diğer bir zeminde, Irak'ın ABD tarafından işgalinin ardından, Güney Irak'taki İran nüfuzu, bölge ve Körfez üzerinde başka bir fiili durum yaratmıştır. Suudi Arabistan'ın Güney Irak'la komşu olan bölgelerinde ağırlıklı nüfusu Şii'dir. Yemen-Suudi Arabistan arasında Şii militanlar konusu ayrı bir sorun başlığıdır. İran'ın Irak ve Lübnan'da Şii Araplar üzerinde etnik farklılığına rağmen, mezhepsel nüfuzu vardır. Suudi Arabistan'da halkın 1/4'ünün Şii olduğu iddiaları bulunmaktadır. "Şii hilali" korkusu, Sünni Arap rejimlerin üzerine kabus gibi çökmüştür. <br />Sünni rejimler ve İran arasındaki gerginlik, İran-İsrail gerginliğinden dolayı, arka planda kalmaktadır. Oysa, İran İsrail'e yönelik güç gösterisini asıl Sünni rejimleri hırpalamak için kullanmaktadır. Ve Ilımlı Sünni rejimlerinin ortak özelliği de, bu ülke yönetimlerinin ABD'yle işbirliği içinde olmasıdır.<br />Son zamanlarda, İran'la ilişkilerini derinleştirmeye gayret eden, ABD müttefiki ve NATO üyesi Türkiye'nin, aynı zamanda bölge ülkesi olarak, işleri hızla zorlaşmaktadır.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-1161338007651111243?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-4932502837726213062009-12-12T03:46:00.000+02:002009-12-12T03:46:46.561+02:00Türkiye son günlerde, "açılım"la yatıp, "açılım"la kalkıyor. Defalarca ifade ettik, tekrar yineleyeceğiz. Siyasal iktidarın "Kürt Açılımı" olarak adlandırdığı paket, ABD'nin Irak'ta 2012'den itibaren uygulayacağı politikaları kapsıyor. Yani işin isim babası da ABD. ABD 2012'de Irak'tan askeri anlamda tamamen çekildikten sonra, 2005'te kabul ettirilen! Irak anayasasına göre Kürdistan Bölgesel Yönetimi olarak nitelenen özerk bölgenin, bir şekilde ayakta kalmasını istiyor. Sünni ve Şii Araplar'ın olası tepkilerine karşı, müttefiki Türkiye'nin Kürdistan Bölgesel Yönetimi'ni himaye edeceğini hesaplıyor. Türkiye'nin Irak'taki Kürt yönetimini ayrı bir otorite olarak tanıması, 5 Kasım 2007'de gerçekleşen Bush-Erdoğan görüşmesinin ardından başlamıştı. <br />Türkiye-Kürdistan Bölgesel Yönetimi arasındaki en temel sorun ise PKK terörü olarak gözükmekteydi. İşte tam da bu noktada, 2007'den sonra, ABD yönetimlerinin de telkiniyle, PKK'ya yönelik Türkiye tarafından "yeni bir bakış açısı" hazırlanmaya başladı. <br />Kasım 2008'de Obama ABD başkanlığına seçildi. Bush yönetimi, Ocak 2009'da Obama'ya görevi devretmeden, Obama'nın başkan seçildiği Kasım 2008'de Irak yönetimiyle SOFA (Kuvvetlerin Statüsü Anlaşması)nı imzaladı. Bu anlaşmaya göre, ABD askeri birliklerinin Aralık 2011'ye kadar, Irak'tan tamamen çekilmesi kabul edildi. <br />Nisan 2009'da Türkiye'yi ziyaret eden Obama, Türkiye'den "Ermeni Açılımı" ve "Kürt Açılımı" istedi. Ermeni açılımıyla ilgili protokoller Ekim 2009'da imzalandı. Ancak henüz parlamento onayına sunulmadı. "Kürt Açılımı" ise, önceki paragraflarda belirttiğimiz nedenlerden dolayı gündeme geldi. 2009 yazında ise, siyasal iktidar tarafından dillendirilmeye başlandı. <br />Türkiye ve Kürdistan Bölgesel Yönetimi arasındaki temel sorun haline gelen PKK'nın bitirilmesi artık elzem haline gelmişti. Ancak bu Türkiye-ABD-Kürt yönetimi tarafından Kandil'e yönelik "ortak bir askeri harekat"ı kapsamıyordu. Ya neyi ifade ediyordu? Türkiye'nin "Kürt Açılımı"yla PKK'yı tasfiyesi ortaya konuluyordu. <br />Siyasal iktidarın en büyük yanılgısı, PKK'yı Türkiye'nin Kürt kökenli yurttaşlarını temsil eden bir örgüt olarak görmesiydi. Üstelik 40 bin kişinin kanına girmiş, "ayrılıkçı bir terör örgütü"..<br />Diğer yandan PKK'nın legal siyasal kanadı haline gelmiş, parlamentoda siyasal bir grupla temsil edilen DTP de, Kürtler'in siyasal temsilcisi olarak kabul edildi. Başbakan, İçişleri Bakanı Beşir Atalay'ı, siyasal liderlere gönderirken, bugünkü kararla siyasal yasaklı haline gelen DTP genel başkanı Ahmet Türk'ü bizzat kendisi ziyaret etti. <br />Böylece "Kürt Açılımı" konusunda, sanki AKP-DTP ekseninde bir siyasal duruşun gerçekleşeceği izlenimi verildi. <br />7 Aralık 2009'da gerçekleşen ve 7 askerimizin şehit olmasına neden olan terör saldırısının, PKK tarafından gerçekleştirilmediğini ispat etmek için hükümet üyeleri adeta seferber oldu. Hatta bu saldırının "açılım"ı engellemeye yönelik bir "ergenekon" tertibi olduğu, başbakan yardımcısı Arınç tarafından ima edildi. <br />Bu şaşkınlık ortamında, terör örgütü PKK, 10 Aralık 2009'da saldırıyı üstlendi. Bay Arınç ta üzülerek, saldırının PKK tarafından gerçekleştirildiğini dün Kayseri'de teyit etmek zorunda kaldı. Başbakan Amerika gezisi dönüşünde, saldırıyı PKK'nın üstlenmesini, "taktiksel" nedene bağladı. Sorular üzerine, saldırının teröristler tarafından gerçekleştirildiğini belirtmek durumunda kaldı. <br />Siyasal iktidar üyelerinin, biraz da şaşkınlıkla "PKK'yı aklama" telaşına düştükleri sırada, 11 Aralık 2009'da Anayasa Mahkemesi DTP'yi PKK'yla ilişkisi, şiddeti övmesi ve diğer yasal nedenlerden dolayı kapattı, birtakım yöneticilerine siyaset yasağı getirdi.<br />Böylece bırakın PKK'yı, legal kanadı DTP de yasaklanmış oldu. Siyasal iktidar temsilcileri, kararı "parti kapatmaya karşıyız, ama karara da saygılıyız" yorumlarıyla değerlendirdiler.<br />Bu arada "açılım" diye yola çıkıldığından beri, DTP kaynaklı provokatif gösterilerin ardı arkası kesilmiyor. Hem güneydoğuda, hem büyük kentlerde molotof kokteylli saldırılar gerçekleştiriliyor. Ortalık yangın yerine dönmüş durumda. Ancak bunları yazmak bile, tahrik olarak kabul ediliyor.<br />Diş macununun tüpten çıkması gibi, açılım süreci, toplumu germiş, birbirine karşı bilenmiş duruma getiriyor. Güneydoğudaki toplumsal yangının benzeri, Trakya'da, Ege kıyılarında, Akdeniz'de var. <br />CHP genel başkanı Deniz Baykal'ın Danıştay saldırısının "hayali örgüt"e bağlanmasından yola çıkarak, Tokat saldırısında siyasal iktidar ve yandaş medya tarafından "PKK'yı aklama çabası" ve söz konusu saldırıyı da "hayali örgüt"e tahvil etme çabasını vurgulaması dikkat çekici gözüküyor. <br />Kimin iktidar olup olmadığı önemli değil. Türkiye'nin çözülmemesi önemli. Medyada içişleri bakanının saldırının faillerini öğrendikten sonra, açılımı engellememek için gerçeği kamuoyundan sakladığı savları umarız doğru değildir. <br />Açılım diye başlayan macera "parti kapatma"yla sonlanırken, "DTP kapatılırsa dağa çıkarız" diyenler acaba ne yapacak?<br />Herhalde devletimizin eli de armut toplamıyor. Kim teröre bulaşırsa, yasalar karşısında bedelini öder. Terör yoluyla siyaset yapmak lüksü kimseye verilmemiştir. <br />Açılım sürecinin kanlı mirasının sonlanması, Türkiye'nin aydınlık geleceği açısından bir zaruret haline gelmiştir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-493250283772621306?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-2211797192820902082009-12-07T23:09:00.005+02:002009-12-08T00:01:59.506+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/Sx17Hp_Hw2I/AAAAAAAAAPs/36F1iFQL3Lc/s1600-h/fft16_mf449353.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 235px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/Sx17Hp_Hw2I/AAAAAAAAAPs/36F1iFQL3Lc/s400/fft16_mf449353.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412617698629108578" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Malum bizde başbakan ve cumhurbaşkanlarının ABD ziyaretleri çok fazla ilgi çeker. Zaman zaman ABD başkanlarıyla Türk siyasilerin yaptıkları görüşmeler, "siyasal bir tazelenme" arayışını da ortaya koyar. ABD başkanının Türk bir siyasiye, "arkadaşım" diye hitap etmesi ya da sırtını sıvazlamasından, yemek verilip verilmemesine, yemek verildiyse mönünün zenginliğine göre, Türk-ABD ilişkilerinin düzeyi algılanmaya çalışılır.<br />Biz mevcut alışkanlıkları bir tarafa bırakarak, Erdoğan-Obama görüşmesini, liderlerin yaptığı açıklamalar ışığında çözümlemeye çalışacağız.<br />ABD başkanı Obama, Nisan 2009'da Türkiye ziyaretinde ifade ettiği "model ortaklık" kavramını yineledi ve vurguladı. Bu zeminde başbakan Erdoğan'ın deyimiyle Türk kabinesinden iki bakan (Ali Babacan ve Zafer Çağlayan) ilişkilerin ekonomik boyutuyla ilgili görevlendirildi. <br />Görüşmelerde, Obama'nın PKK ve El Kaide'yi yanyana terör örgütü olarak değerlendirmesi, özellikle 7 Aralık 2009'da Tokat'ta gerçekleştirilen ve 7 askerimizin şehit olmasına neden olan terör saldırısının ardından ifade etmesi açısından önemliydi. Bununla birlikte Erdoğan, Kandil'e yönelik bir ABD inisiyatifinden söz etmedi. Zira, Obama'nın "Kürt açılımı"na verdiği destek hala masadaydı. Bu da, 2012'den itibaren, ABD askerinin olmadığı bir Irak coğrafyasında, Türkiye-Kürdistan Bölgesel Yönetimi işbirliğini cesaretlendirmek açısından önemliydi. <br />ABD'nin Afganistan konusunda Türkiye'den beklediği "asker desteği" Türkiye'nin tutumuyla, "muharip güç" göndermeyi değil, askeri eğitim ve kültürel alanları kapsadı. <br />Bu arada, kritik konu başlıklarından birinin İran olduğu anlaşılıyor. Obama'nın her ne kadar Türkiye'nin İran'la diyalog sürecini desteklediği belirtilse de, Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu'nda İran'ın nükleer faaliyetleriyle ilgili "uluslararası yaptırımlar" konusunda "çekimser" kalan Türkiye'nin, ABD'nin telkinleriyle BM Güvenlik Konseyi'nde "tarafsız" kalamayacağı yorumları yapılıyor. <br /><br />AP, <em>"Obama Praises Turkey for Help in Afghanistan", </em><strong>The New York Times</strong>, December 7, 2009. <br />http://www.nytimes.com/aponline/2009/12/07/world/AP-US-US-Turkey.html?_r=1&scp=2&sq=erdogan&st=cse<br /><br />Obama'nın Ekim 2009'da Ermenistan'la imzalanan "protokollerin" onaylanması konusunda, kendi deyimiyle "cesaretlendirici" yaklaşımları, önümüzdeki dönemde yeni bir protokol baskısının gündeme geleceğini gösteriyor. Bu konuda "çifte baskı" gelmesi söz konusu. Zira AB, her ilerleme raporunda, Ankara Anlaşması'yla ilgili Temmuz 2005'te imzalanan Ek Protokol'ün onaylanması ve uygulanması için bastırırken, "Ermeni protokolleri" konusu da, ABD-AB kaynaklı bir başka konu olarak, Türkiye'nin dış politika ajandasına eklenecektir. Ek Protokolün Kıbrıs Rum Kesimi'ne "tek taraflı" olarak hava ve deniz limanlarının açılması anlamına geldiğini de bir tarafa kaydedelim.<br />ABD, Kıbrıs konusunda bilinen yaklaşımlarını tekrarlaşmıştır. Öte yandan "patrikhane'nin statüsü" ve "Heybeliada Ruhban Okulu"nun açılması da yine yenilenen konu başlıklarıdır.<br />Bu ziyaretin genel değerlendirmesinde, Afganistan ve Irak konuları ön plandadır. "Model ortaklık" başlığındaki özel ilişki modelinin coğrafyası, Orta Asya'dan Balkanlar ve Kuzey Afrika'ya kadar geniş bir alanı ifade etmektedir. Üstelik ekonomik içerik te, geliştirilmesi açısından vurgulanmaktadır. Türkiye-Kürdistan Bölgesel Yönetimi ilişkisinin ABD patronajında 2012'den itibaren daha da fazla pekiştirileceği gözükmekte, bu da "açılım"ın karşılığını ortaya koymaktadır. <br />Türkiye-AB ilişkilerinin erozyona uğraması, ABD çıpasını yeniden kuvvetlendirmektedir. Bu da, Davutoğlu'nun "bölgesel yaklaşımları" ve "yeni Osmanlıcı" yaklaşımlarına karşın, bölgede ABD'yle bir başka özel ilişki modeline sahip olan İsrail'i Türk dış politikasının vizyonuna koymaktadır. Türkiye-ABD-İsrail "üçgen ittifakı" adı konmadan yaşama geçmeye, daha önce de olduğu gibi devam edecektir. "One minute" kriziyle Arap ülkelerinin gönlü alınsa da, ABD ortaklığı, bu üçgeni ete kemiğe büründürmektedir. Başbakan Erdoğan artık İsrail devletini değil İsrail hükümetini eleştirmektedir. Öte yandan Erdoğan, İsrail-Suriye arasında, İsrail başbakanı reddetse de, "arabuluculuk" tekliflerini tekrarlamaktadır. <br />Erdoğan'ın Bush döneminde gerçekleştirdiği, 5 Kasım 2007'deki Beyaz Saray ziyaretinin sonucu, Türk basınında iddia edildiği üzere, Irak'a yönelik sınır ötesi harekatla ilgili anlaşma ve elektronik istihbarat paylaşımından ibaret değildi. Daha önemli sonuç, Türkiye'nin Bağdat'ın yanısıra, Kürdistan Bölgesel Yönetimi'ni muhatap almayı kabul etmesiydi. <br />7 Aralık 2009'un sonucu daha sonra, kapsamlı olarak analiz edilebilir. Ancak bugünden görünen, Nisan 2009'da Obama tarafından önerilen, iki ülke arasında "model ortaklık" adı altında ifade edilen "özel ilişki" modelinin Türkiye tarafından kabul edilmesidir. <br />Sonuçları, önümüzdeki dönemde görülecektir. İlk görev Afganistan gibi varsayılsa da, zor görev 2012'den itibaren Irak'ta Barzani'yle birlikte üstlenilecek riskleri işaret etmektedir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-221179719282090208?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-27201458418462505752009-11-28T16:02:00.003+02:002009-11-28T16:45:42.513+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/SxE3YqJbgdI/AAAAAAAAAPk/QBgElNzgOUQ/s1600/iaea_org_logo_new.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 280px; height: 66px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/SxE3YqJbgdI/AAAAAAAAAPk/QBgElNzgOUQ/s400/iaea_org_logo_new.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5409165524218905042" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br />Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu (UAEK), 27 Kasım 2009'da tarihi bir karar aldı. Türkiye'nin Afganistan, Brezilya, Mısır, Pakistan ve Güney Afrika'yla birlikte "çekimser" oy kullandığı ilgili metinde, İran nükleer çalışmalarının "silah yapma" hedefine yönelik olmasından dolayı kınanıyor. <br /><br />Mark Heinrich, <em>"IAEA votes to censure Iran over nuclear cover-up", </em><strong>Reuters</strong>, November 27, 2009. <br />http://www.reuters.com/article/newsOne/idUSTRE5AQ1BZ20091127?pageNumber=1&virtualBrandChannel=11621<br /><br /><br />UAEK'in kararı, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'ne gidecek. Çin ve Rusya'nın da destek verdiği zeminde, İran'a "ağırlaştırılmış yaptırımlar"ın gündeme gelmesi sözkonusu. <br />Türkiye'nin durumu bir hayli kritik gözüküyor. Zira UAEK'teki tavrını, olası bir Güvenlik Konseyi kararından sonra sürdürmesi türlü handikaplar taşıyor. Son zamanlarda ABD ve AB tarafından Türkiye, İran'la ilgili yoğun eleştirilere muhatap olurken, Davutoğlu'nun çizgisi açısından bir kavşak noktasına geliniyor. <br />Batı müttefikliği ve bölgesel ilişkiler arasında sıkışan "yeni Türk dış politikası"nın dayanma marjı, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi kararından sonra, bir somut tercih noktasına doğru hızla ilerliyor. <br />Küba, Malezya ve Venezuella'nın UAEK'teki ret tavrı, eksenleri açısından anlaşılabilir. Gelgelelim Türkiye'nin konumu, adını saydığımız ülkeler gibi değil. Sistemin içinde kalma iddiasında olan, NATO'da, Avrupa Konseyi'nde üyeliği süren, AB'ye giriş sürecinde olan Türkiye'nin, bir sonraki adımda siyasaları bir hayli dalgalanmaya yüz tutmuş durumda. <br />UAEK'in kararı ve Güvenlik Konseyi'nin olası kararı, İsrail açısından da süreci hızlandıracağa benziyor. İsrail-İran geriliminin Türkiye için bir başka sorun haline gelmesi aşikar. Üstelik , Batı odaklı Ilımlı Arap rejimlerinin olası Güvenlik Konseyi yaptırımlarını desteklemesi durumunda, Türkiye'nin İran'dan yana tavır koyması işi daha da içinden çıkılmaz hale getirebilir. <br />Küba ve Venezuella'yla benzer bir dış politika da, yeni kafa karışıklıklarını besleyebilir.<br />İç politikada tribünlere seslenmenin kolaylığı dış politikada yoktur. <br />Günü geldikçe de faturası ödetilmektedir. <br /><br />(Hepinizin Kurban Bayramı kutlu olsun.) D.T.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-2720145841846250575?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-77876686365108597802009-11-15T22:57:00.002+02:002009-11-16T00:09:45.627+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/SwB70T7mevI/AAAAAAAAAPU/Y0LzGVsUFCI/s1600-h/france+sarkozy+w+netanyahu+in+Paris.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 298px; height: 175px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/SwB70T7mevI/AAAAAAAAAPU/Y0LzGVsUFCI/s400/france+sarkozy+w+netanyahu+in+Paris.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404455691478268658" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Türk Dış Politikası'nda son dönemlerde yaşanan sistematik yanlışlar, bırakın "bir arpa boyu yol almayı", geleneksel olarak kabul edilen "güvenilirlik, tarafsızlık ve tüm taraflara eşit mesafede olmak" gibi özelliklerimizi de sulandırmaya başladı. <br />Aralık 2008'e kadar, 1 yıl gibi bir süreyle Suriye-İsrail arasında devam eden "kolaylaştırıcı aracılık" rolümüz, İsrail'in söz konusu tarihte Gazze'ye başlattığı operasyon nedeniyle kesilmişti. 4 raund süren görüşmelerde sonuç alınamasa da, birtakım gelişmeler olmuştu. <br />Suriye devlet başkanı Esad, 2009 ilkbaharında, İsrail'e "doğrudan görüşmeler" ya da "ABD aracılığıyla görüşmeler gibi seçenekler sunmuştu. Zira geçen zaman zarfında, Ocak 2009'da başbakan Erdoğan, Davos'ta katıldığı Gazze konulu toplantıda, İsrail cumhurbaşkanı Peres ve moderatör Ignatius'la "one minute" krizi yaşamıştı. <br />Ekim 2009'daki "tatbikat" ve "dizi" krizlerinden sonra, Türkiye-İsrail arasındaki ilişkiler iyice gerildi. Suriye devlet başkanı Esad geçenlerde <em>Hürriyet</em> gazetesine verdiği demeçte, "İsrail'le arası iyi olan bir Türkiye'nin, Suriye'nin işine yarayacağını, arabuluculuk için bunun şart olduğunu" ileri sürdü. Öte yandan, Türkiye'nin İran'la yaptığı ekonomik anlaşmalar ve başbakanın nükleer konularda İran'ı haklı gören tavrı, ABD ve AB tarafından tepki çekti. Hatta, blog'da da yer verdiğimiz üzere, Türkiye'nin Batı ekseninden kaydığı iddiaları, Batı basınında daha fazla dillendirilmeye başlandı. <br />Türkiye'nin Suriye-İran yakınlaşmasının ılımlı Arap ülkelerinin de dikkatini çektiği bir dönemde, Suriye devlet başkanı Esad'ın, gelişen iyi ilişkiler zemininde, İsrail'le görüşmelerde Türkiye'ye aracılık önermesi, İsrail başbakanı Netenyahu tarafından reddedildi. Netenyahu, Türk başbakanını arabuluculuk konusunda, "tarafsız ve dürüst olmamakla" suçladı. <br /><br /><strong>The Jerusalem Post</strong>, <em>"PM: France could mediate Syria talks", </em>Nov 15, 2009. http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1258027294857&pagename=JPost%2FJPArticle%2FShowFull<br /><br /><br />Bu suçlamanın temelinde, başbakanın kişiliği değil, Türkiye'nin son siyasalarla Suriye yanlısı olduğu fotoğrafı dikkat çekmektedir. Burada, Türkiye'nin sadece İsrail'den değil, Batı ekseninden de uzaklaştığı izlenimi verilmeye çalışılmaktadır. <br />Netenyahu, Suriye-İsrail olası görüşmelerinde Fransa'yı ve Fransız devlet başkanı Sarkozy'i Suriye'ye önermektedir. Kıbrıs'ta elde ettiği üslerle Ortadoğu'ya ilgisini hissettiren Fransa, böyle bir aracılıkla bölgede inisiyatif kazanmaya çalışmaktadır. Netenyahu'nun Fransa ziyaretinin "çok verimli" geçmiş olduğu gözükmektedir. <br />Bu kadar hevesli bir "stratejik derinlik" siyasetinin, talihsiz bir illüzyona dönüşmesi dikkat çekicidir. <br />Türkiye, henüz Batı eksenindedir ancak Türkiye-Suriye-İran üçgeni varmış izlenimi yaratılmıştır. İsrail, Mısır'la sıkı diyaloğunu, Ürdün'le ilişkilerini sürdürürken, Türkiye ılımlı Arap rejimlerini eleştiren bir çizgiye düşmüştür. <br />Türkiye'nin içinde bulunduğu Batı ekseninde gittikçe "güvensiz" müttefik olarak görülmesi, Suriye-İran ekseninde değerlendirilmesi, görüntüden ibaretten olsa da, sosyal psikolojideki "kendi kendini gerçekleştiren kehanet"i de akıllara getirmektedir. <br />Bu arada NATO'nun askeri kanadına "bizim de olurumuzla" dönen Fransa, Ortadoğu'da daha da ön planda gözükürken, AB içinde Türkiye'ye karşı pozisyonunu da pekiştirmektedir. <br />Kürt ve Ermeni açılımlarında ABD'ye hoş gözükmeye çalışan Türkiye, Sedat Ergin'in deyimiyle, "stratejik müttefikiyle" İran, Sudan ve İsrail konularında gittikçe artan çelişkilere düşmektedir. Bu çerçevede, başbakanın 7 Aralık 2009'daki Washington D.C. ziyaretinde, ABD başkanı Obama'yla yapacağı görüşme önem kazanmaktadır. <br />İç politikadaki karmaşanın toz bulutu gündemi kaplamışken, dış politikada erozyon yaşanmaktadır. <br />Böylece "pergel ucu"yla Ortadoğu'dan Balkanlar ve Kafkaslar'a yay çizmeye çalışan, hemen her bölgede arabuluculuk saplantısına giren yeni Türk Dış Politikası, tam tersine en iddialı olduğu Ortadoğu bölgesinde "devre dışı" kalmaktadır. <br />Var olan siyasaları, aklı selimle gözden geçirme zorunluluğu vardır. <br />Bu hepimizin hayrına olacaktır.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-7787668636510859780?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-35308880383018640422009-11-08T01:13:00.011+02:002009-11-08T12:56:27.037+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/SvYLyeHx5ZI/AAAAAAAAAPM/S037VysaR9E/s1600-h/capt.photo_1255434562994-3-0"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 259px; height: 345px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/SvYLyeHx5ZI/AAAAAAAAAPM/S037VysaR9E/s400/capt.photo_1255434562994-3-0" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5401517764784547218" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Son günlerde Batı medyası tarafından sürekli gündeme getirilen, Uluslararası Ceza Mahkemesi tarafından "soykırım"la suçlanan Sudan devlet başkanı El Beşir'in İSEDAK toplantısı için Türkiye'ye gelmesinden dolayı körüklenen, Türkiye'nin <em>"eksen değiştirme" </em>senaryolarına argüman olarak konulabilecek bu başlık, aslında hiç de düşünüldüğü gibi değil. Zira öneri, Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu başkanı El Baradey'den geliyor. Baradey, İran'ın Rusya'dan nükleer gaz alana kadar, <em>"zenginleştirilmiş uranyum"</em>unu Türkiye'de stoklamasını istiyor. Böylece bir bakıma, İran'ın Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 5 daimi üyesi artı Almanya gözetimindeki müzakereler çerçevesinde, İran'ın "nükleer silah" yapma amaçlı değil, "nükleer enerji" amaçlı çalışmalar içinde olmasının bir güvencesi olarak, Türkiye gösteriliyor. <br />Türkiye'nin de bu öneriye sıcak baktığı savlanmasına karşın, Türkiye'nin Birleşmiş Milletler daimi üyeliğinin, öneriden habersiz olduğu belirtiliyor. Baradey, Türkiye'nin ABD müttefiki ve İran dostu olarak, böyle bir konuma uygun olduğunu ima ediyor. (Bu arada AB ve ABD'nin İran konusunda Türkiye'ye yönelik uyarılarını arttırdığını ekleyelim.)<br /><br /><strong>ynetnews</strong>, <em>"ElBaradei suggests Turkey store Iran's uranium" </em>, November 7, 2009. <br />http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3801586,00.html<br /><br /><br />Tam da altını çizdiğimiz gelişmelerle ilgili bir kavşak noktası oluşmuş durumda. "Bölgesel politikalar"da, "stratejik derinlik"in aldığı mesafe, ABD-İran rekabetinde, katalizör olmak isteyen yeni Türk dış politikası açısından, sözkonusu teklif geçerli olmasa da, buna benzer yeni durumların gündeme geleceğini gösteriyor. <br /><br /><br />Öte yandan İran, Lübnan'da <em>"kaybettiği seçimi", </em>Hariri'yle girişilen <em>"çetin pazarlıklar" </em>sonucu, tamamen almış gözükmese de, varılan son uzlaşmayla, kendini hissettiren bir aşamaya dönüştürmüş durumda. <em>New York Times</em>'ın haberine göre, Hariri'nin kabinesi 30 üyeden oluşacak. 15 bakan Hariri'nin ABD-Suudi destekli bloğundan, 10 üye iki <em>Hizbullah </em>üyesinin bulunduğu Suriye-İran odaklı muhalefet cephesinden, 5 bakan da cumhurbaşkanı Mişel Süleyman'ın (Hristiyan ve Batı odaklı) kotasından oluşacak. <br /><br />Bu gelişmelere koşut olarak, <em>Hizbullah</em>'la ittifak yapan Hristiyan lider ve <em>Özgür Yurtsever Hareket</em>'in genel başkanı Mişel Aun'un da kabinede varlığıyla etkili olacağı kaydediliyor. Böylece İran gerek kendi uzantısı <em>Hizbullah</em> ve gerek müttefiki Suriye'yle Lübnan'daki yeni yönetimde, var olan denge unsurlarından biri olacak. Suriye destekli <em>Emel</em> örgütünün lideri ve meclis başkanı Nebih Berri'nin yeni dışişleri bakanı olacağı ifade ediliyor. <br /><br /><strong>Reuters</strong>, <em>"Lebanon’s Opposition Said to Agree to Government", <strong>The New York Times</strong>, </em>November 6, 2009. <br />http://www.nytimes.com/reuters/2009/11/06/world/international-lebanon-government.html?_r=1&ref=global-home<br /><br /><br />Türkiye, bu zeminde yeni verili durumda kendisine <em>"vazifeler"</em> ararken, İran parlamentosunun ulusal güvenlik şefi Alaeddin Brucerdi <em>"zenginleştirilmiş uranyum"</em>larını başka bir ülkeye transferi düşünmediklerini söyledi. Şimdilik Baradey'in önerdiği <em>"katalizörlük"</em> işlevi suya düştü. <br />"Nükleer İran" konusunda çelişkili tutumlar takınan siyasal iktidarın konumu , Lübnan ve Gazze'de İran'ın desteklediği <em>Hizbullah-Hamas </em>çizgisine duyduğu sempatiyle iyice sıkışmış durumda. <br />İşlerin iyice karıştığı Ortadoğu'da Batı odaklı ılımlı Arap rejimlerinden çok, Suriye-İran çizgisine savrulan bir dış politika dalgalanması, Türkiye hakkındaki "eksen spekülasyonları"na hizmet edecek gibi gözüküyor. <br /><br />(Harita: AFP)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-3530888038301864042?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-88354958229352089322009-11-04T12:30:00.017+02:002009-11-04T13:47:41.341+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/SvFoPxd56iI/AAAAAAAAAPE/yuebqOTGR4M/s1600-h/Saudi_etc_pol.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 390px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/SvFoPxd56iI/AAAAAAAAAPE/yuebqOTGR4M/s400/Saudi_etc_pol.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5400212048380029474" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Gün geçmiyor ki, yeni Türk dış politikasının özellikleri göze batmasın ya da polemik yaratmasın. <br />İki konuyu ele alacağız. Birincisi Rize belediye başkanının, siyasi patronunu örnek alarak, neredeyse <em>"ikinci one minute"</em> etkisi yaratan konuşması. İsrail'in Ankara büyükelçisi Gabi Levi, Rize'yi ziyaret ettiğinde, kentin belediye başkanına uğruyor, belediye başkanı önce İsrail'in politikalarını eleştiriyor. Buraya kadar anlaşılabilir bir zemin var. Ardından İsrail'li turistlerin başına <em>"istenmeyen olayların"</em> gelmesinden endişe ettiğini ifade ediyor. <br /><br />Muhammet Kaçar/DHA, <em>"İsraillilerin başına hadise gelsin istemem", </em><strong>Hürriyet</strong>, 4 Kasım 2009, s.27. <br /><br />Ertuğrul Özkök'ün kültür bakanı Ertuğrul Günay'a dayandırdığı istatistikte, Karadeniz'e gelen yabancı turistlerin %70'inin İsrailli olduğu ve özellikle gençlerin <em>"trekking" </em>için geldikleri bilgisi var. <br /><br />Ertuğrul Özkök, <em>"Belediye Diplomasisi", </em><strong>Hürriyet</strong>, 4 Kasım 2009, s.27. <br /><br />İç politikadaki üslubun dış politikaya yansıması ve bu tarzın, kendini yeniden üreterek muhafazakar temelli bir <em>"yabancı düşmanlığı"</em>na dönüştürmesi, bir hayli düşündürücü gözüküyor. Öte yandan, bu tavırlar, Türkiye hakkında <em>"Batı ekseni"</em>nden kopma savlarına da neredeyse, su taşıyor. <br /><br />İkinci konu ise, İsrail'de istihbarat ağırlıklı haber yapan DEBKA sitesinin bir savına dayanıyor. <strong>DEBKA</strong> haberinde, İsrail parlamentosu Knesset'in Dış İlişkiler ve Savunma Komitesi'ne, İsrail askeri istihbarat şefi tuğgeneral Amos Yadlin'in sunduğu rapor ele alınıyor. Söz konusu raporda, Hamas'ın Gazze Şeridi'nde 60 km. menzilli İran yapımı bir füze denediği belirtiliyor. Söz konusu füzenin karadan denize fırlatıldığı, olası bir savaşta Tel Aviv'e ulaşacağı kaydediliyor. <br />Bu rutin gözüken istihbarat raporunda, İran yapımı füzelerin, Gazze'deki Hamas ve Lübnan'daki Hizbullah'a, Türkiye-Suriye hattından ulaştırıldığını iddia ediliyor. <br />Raporda ayrıca Hamas'ın cephaneliğine, Çin orijinli İran yapımı Silkworm (İpekböceği) füzelerinin C-802 serisinin de eklendiği ifade ediliyor. <br /><br /><strong>DEBKAfile</strong>, <em>"Hamas successfully tests new Iran-made Silkworm that can reach Tel Aviv",</em> November 3, 2009. <br />http://www.debka.com/<br /><br /><br />Burada bizi ilgilendiren konu, Türkiye hakkındaki savlar. Rapordaki ifadesiyle, Türkiye ilk kez, Hamas ve Hizbullah'a yönelik <em>"silah trafiği"</em>nde yer alıyor. Buna ihtimal vermiyoruz. Zira, NATO üyesi ve ABD müttefiki olan Türkiye'nin (Avrupa Konseyi üyeliği ve AB katılım sürecinde olduğu) anımsanırsa, böyle bir maceraya, Türkiye'de hükümet kim olursa olsun girmesi, bir hayli rizikoludur. Zamanında Çeçenistan'a resmi olmayan yollardan yapılan silah yardımlarının, bugün son derece gelişmiş düzeyde olan Türkiye-Rusya ilişkilerinde, ne tür tahribatlar yarattığı, daha hala hatırlardadır. <br /><br /> <em>"Türkiye Eksen mi Değiştiriyor" </em>başlıklı yazımızda ortaya koyduğumuz üzere, ABD'deki Obama yönetiminin kendi ulaşamadığı alanlara Türkiye'yi yönlendirmesi (İran ve Suriye örneğinde olduğu gibi) bir illüzyon yaratıyor. Bu savımıza paralel bir görüşün, Cüneyt Ülsever tarafından da belirtildiğini gördük. <br /><br />Cüneyt Ülsever, <em>"Türkiye nereye payidar?", </em><strong>Hürriyet</strong>, 4 Kasım 2009, s.28.<br /><br />Ancak, Türkiye'de hakim olan ideolojik bakış açısı ve toplumdaki hızlı muhafazakarlaşma, Batı değerlerini reddederek, Batı eksenindeki kurumsal müttefiklik ilişkilerinde, derin bir çatlak meydana getiriyor. Türkiye hakkında, Hamas ve Hizbullah'a <em>"silah yardımı"</em> yaptığı hakkında iddialar ileri sürülebilmesi bile, yeni oluşan verili zemini açıklığa kavuşturuyor. 12 Mart 1947'de, Türkiye Yunanistan'la birlikte Batı savunma konseptine dahil edilir ve 1952'de NATO'ya kabul edilirken, hep Ortadoğu'daki konumu Batı tarafından ön plana alındı. O yüzden Batı eksenindeki siyasal davranışın dış politikadaki uygulama alanı Ortadoğu'dur. Bu çerçevede <strong>Türkiye için Batı ekseni Ortadoğu'dan başlamaktadır. </strong><br /><br />Bu noktada, komşuluk ve iyi niyet girişimleri dışında, daha önceki yazıda ayrıntılarını verdiğimiz, Türkiye-Suriye-İran illüzyonuna katkı vermenin çok fazla bir anlamı olmadığı gibi, ironik bir durumu da dışa vurduğunu görmek gerekmektedir. Mısır, Ürdün ve Suudi Arabistan'dan <em>"daha radikal", </em>hatta bu yüzeyde, Suriye ve İran'la yeni bir <em>"işbirliği"</em>nin geliştirildiğini abartarak pazarlamaya çalışmak, <em>"sonu olmayan"</em> bir maceraperestliği beslemektedir. <br /><br />Kısa vadede eksenin değişmemesi, Batılı değerleri, orta ya da uzun vadede <em>"külliyen" </em>reddetmesi olası bir toplumsal yapıda, geleceğe dönük bir umut vermemektedir.<br />Elbette bu noktada, ABD ve AB'nin <em>"ılımlı İslam" </em>politikalarının, <em>"eksen değiştirme" </em>olasılığına ne kadar hizmet ettiği de unutulmamalıdır. <br />(Harita Kaynak: http://www.atlapedia.com/online/maps/political/Saudi_etc.htm)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-8835495822935208932?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-65129279121110430852009-11-02T22:38:00.009+02:002009-11-02T23:50:53.391+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/Su9TQPfhCgI/AAAAAAAAAO8/2ICwsN3JiSM/s1600-h/GoogleEarth_Image.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 344px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/Su9TQPfhCgI/AAAAAAAAAO8/2ICwsN3JiSM/s400/GoogleEarth_Image.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5399626016742246914" /></a> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br />Geçtiğimiz aydan beri, Batı ve İsrail basınında, Türkiye'nin <em>"Batı ekseni"</em>nden uzaklaştığı, yeni bir arayış çerçevesinde, Soğuk Savaş'ın dengelerini aşarak, daha rahat manevra kabiliyetine ulaştığı ve Ortadoğu'da liderlik hedefine kitlendiği dillendirilmeye başlandı. <br />Öyle ki, özellikle İsrail'le Ocak 2009'da yaşanan "one minute" krizinin ardından, Ekim 2009'da "tatbikat" ve "dizi" krizlerinin eklenmesiyle, Türkiye-İsrail arasında hızlı bir kopuşun gerçekleştiği, başbakanın İran'daki temaslarının ardından, Türkiye-İran yakınlaşmasının doğal gaz anlaşmalarıyla somutlaştığı yorumlandı. Türkiye-Suriye yakınlaşması da hesaba katıldığında, <strong>Türkiye-Suriye-İran </strong>arasında yeni bir üçgen oluştuğu ima edildi. <br />Ortaoğu'da İsrail'le ilişkilerin Batı'yla, İran'la ilişkilerin <em>"şer ekseni"</em>yle ilintilendirildiği yüzeyde, elbette unutulan birtakım kurumsal taahhütleri de anımsatmak gerekmektedir. <br />Bunu ifade etmeden önce, 28-29 Ekim 2009'da İsrail'de <strong>Bar İlan Üniversitesi BESA Center'</strong>da, benim de konuşmacı olarak katıldığım panellerde, İsrail'deki meslektaşların, Türkiye-İran yakınlaşmasını, biraz da abartılı bir endişeyle ifade ettiklerini bir yere not etmekte yarar var. <br />Konuya dönecek olursak, Türkiye'nin Ortadoğu'daki <em>"tek NATO üyesi", </em<em>>"tek Avrupa Konseyi üyesi" </em>ve <em>"tek AB katılımcı üyesi"</em> olduğunu anımsayalım. <br />Türkiye-İran yakınlaşmasından yola çıkan Batılı ve İsrailli gözlemcilerin , Türkiye'nin Mısır, Ürdün ve Suudi Arabistan'dan daha radikal bir çizgi izlediğini savlamaları ise, mevcut siyasal iktidarın kafa karışıklığıyla daha iyi anlaşılabilir. Filistin'de Batı Şeria'daki Özerk Yönetimin lideri Mahmut Abbas'ı dışlayacak kadar bir Hamas hayranlığı, Türkiye'deki siyasal iktidar için bir başka soru işaretini tetiklemektedir. Aralık 2008-Ocak 2009'da gerçekleşen İsrail-Hamas savaşında, Türkiye hükümetinin Filistinliler'in <em>"insani kayıplar"</em>ından çok, <em>"Hamas mağduriyeti"</em>ni ön plana çıkarması, daha da çıkmaz bir yol haritası ortaya koydu. Zira Mısır, Ürdün ve Suudi Arabistan, İsrail'i protesto ettiği kadar, Hamas'ı da suçlamışlardı. <br />2006 yazında yaşanan İsrail-Hizbullah savaşında, Suudi Arabistan Hizbullah'ı kınarken, İsrail'e herhangi bir kınama deklare etmemişti. Türkiye'deki siyasal iktidar kadrosu ise Hizbullah'a toz kondurmadı. <br />Doğu Akdeniz'de Lübnan'dan Gazze Şeridi'ne uzanan <em>Hizbullahistan-Hamasistan </em>ekseni, İran odaklı bir siyasal projeyi içermektedir. Buna Körfez'de Güney Irak'ı da ekleyin. Ürdün,Mısır ve Suudi Arabistan'ın Batı eksenli "ılımlı rejimler"i, İran'ın (içinde Hamas gibi Şii olmayanlar olsa da) Şii ekseni'ne karşı, bir duruş sergilemektedirler. ABD'de Bush yönetimi Erdoğan hükümetine bu zeminde Ilımlı Sünni İslam eksenine "modelliği" önerirken, Obama döneminin "model ortaklığı"nda, Türkiye, Obama yönetiminin "ulaşamadığı" rejimlere diyalog parantezinde gitmekte, dışişleri bakanı Davutoğlu'nun "stratejik derinlik"i ise, bir büyük gücün yardımıyla, Ortadoğu ve Balkanlar'da bir "periferi" kurmaya yeltenmektedir. Bu çaba da, "merkezkaç" eğilimleri kurumsallaştırmaya başlamaktadır. <br />Türkiye işte bu yüzden, ABD'nin haberdar olduğu bir süreçte, siyasal iktidarın ideolojik saplantıları yüzünden, gereksiz bir kuşkuyu üzerine çekmektedir. Halbuki İran dahil, komşularla ilişkileri geliştirmekte bir yanlış yoktur. Gelgelelim, bu tür ilişkiyi "siyasal İslam" ya da "neo Osmanlı" başlığında ortaya koymak, farklı değerlendirmelere neden olmaktadır. Bununla birlikte, nükleer bir İran'ı savunmak ta, Batı ekseninde yer alan bir ülke için, ciddi kuşkulara neden olmaktadır. Bir başka boyutta ise, ABD'nin Kürt ve Ermeni açılımlarına "uyum telaşı" da siyasal iktidar için bir başka çelişkiyi gündeme getirmektedir. <br />Gelinen noktada, İsrail'de başbakanlık eski siyasal araştırma şefi Aryeh Levin, Sovyetler'e karşı 1955'te Türkiye-Irak-İran-Pakistan hattında, İngiltere'nin de katıldığı Bağdat Paktı'na atıfta bulunmaktadır. İngiltere dışındaki ülkeler, o dönem Sovyet karşıtı bir <em>"Kuzey Kuşağı"</em> olarak adlandırılmaktaydı. Irak'ın kendi bünyesinde gerçekleşen, 1958'deki askeri darbesinin ardından pakttan çekilmesiyle, adı CENTO olarak değişen kuşak, Levin'e göre, Sovyetler'in olmadığı bir yüzeyde, yeniden canlanmaktadır. Başbakan Erdoğan'ın İran ve Pakistan temaslarına da, ad vermeden gönderme yapılan analizde, bu sefer Batı ekseninin hakim olmadığı bir Kuzey Kuşağı'ndan söz edilmektedir. Bu çerçevede, Irak'ta da oluşan yeni biçimlenme ve toparlanma da ele alınarak, neredeyse İngiltere haricinde bir Bağdat Paktı akıllara getirimektedir. Hadi biz de katkıda bulunalım. Suriye de bu zincire eklenirse, belki de <em>"genişletilmiş bir Kuzey Kuşağı"</em> bile konuşulabilir. <br /> <br />Aryeh Levin, <em>"Analysis: The new northern tier?", </em><strong>The Jerusalem Post</strong>, November 1, 2009. <br />http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1256799063451&pagename=JPost%2FJPArticle%2FShowFull <br /> <br />Davutoğlu'nun <em>"romantik İslamcı", </em>Levin'in <em>"aşırı kuşkucu" </em>tavırları eklendiğinde, Ortadoğu'da belki de birtakım hayallerden söz etmek mümkün olacaktır. <br />Türkiye'nin NATO, Avrupa Konseyi ve AB başlıklarındaki taahhütleri kurumsal ve devlet düzeyindedir. Diğer hareket tarzları, konjonktürün de yardımıyla, ortaya konulsa da, yaşamda karşılık bulmaları zordur. <br />Türkiye, görünür gelecekte, ABD müttefikliğiyle somutlaşan Batı ekseninden ayrılma konumunda değildir. Fuller'in de bu çok istediği senaryo, yeni maceraların da başlangıcı olabilir. <br />Mevcut zeminde, Türkiye üzerindeki Batı kaynaklı abartılan kuşkular, orta vadede İran odaklı senaryolar bazında, Türkiye'ye yönelik olası Batı baskısının da emaresi olabilir. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-6512927912111043085?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-37242826071739289122009-10-23T23:40:00.010+03:002009-10-24T17:41:25.008+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/SuIuitpwfCI/AAAAAAAAAO0/-hVm-DLAeL0/s1600-h/images.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 151px; height: 78px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/SuIuitpwfCI/AAAAAAAAAO0/-hVm-DLAeL0/s400/images.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5395926477448444962" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/SuIucpvLLpI/AAAAAAAAAOs/DCEoAC1piTg/s1600-h/anadolukartali_clip_image002_0000.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 162px; height: 151px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/SuIucpvLLpI/AAAAAAAAAOs/DCEoAC1piTg/s400/anadolukartali_clip_image002_0000.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5395926373318209170" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><em>"Anadolu Kartalı" </em>tatbikatı, Türk Silahlı Kuvvetleri bünyesindeki web sitesine göre, ilk kez 18-19 Haziran 2001'de düzenlendi. Bu çerçevede tatbikat Kosova ve Bosna-Hersek'teki deneyimlerle birlikte, Türk Hava Kuvvetleri açısından <em>"iç güvenlik harekatı"</em> zemininde değerlendiriliyor. <br />İlgili sitede, <em>"Anadolu Kartalı"</em> eğitimleri, ABD Nellis Hava üssünde icra edilen <em>Red Flag </em>eğitiminin benzeri olarak nitelendiriliyor. ABD-Türkiye müttefiklik ilişkisinin doğal sonucu olarak, İncirlik üssünde, ilki 2-15 Mayıs 1998 tarihlerinde, ikincisi 21 Eylül-2 Ekim 1998'de Türk-ABD filolarının katılımıyla gerçekleştirildiği ifade ediliyor. <br />Aşağıdaki tabloda, <em>Anadolu Kartalı </em>tatbikatına yıllar içinde katılan ülkelerin dökümü yer almaktadır:<br /><em>18-19 Haziran 2001 <strong>Türkiye-ABD-İsrail</strong><br />22 Nisan-3 Mayıs 2002 <strong>Türkiye-ABD</strong> <br />14-25 Ekim 2002 <strong>Türkiye-ABD-Birleşik Arap Emirlikleri</strong><br />3-14 Kasım 2003 <strong>Türkiye-ABD-Almanya-İsrail</strong><br />5-16 Nisan 2004 <strong>Milli (Ulusal)</strong><br />7-18 Haziran 2004 <strong>Türkiye-ABD-İsrail-Ürdün</strong> <br />27 Eylül-8 Ekim 2004 <strong>Türkiye-ABD-Almanya-İsrail-Hollanda-İtalya-Pakistan </strong><br />4-15 Nisan 2005 <strong>Milli (Ulusal)</strong><br />12-23 Eylül 2005 <strong>Türkiye-Fransa-Hollanda-İtalya</strong><br />14-25 Kasım 2005 <strong>Türkiye-ABD-Belçika-İsrail</strong><br />24 Nisan-5 Mayıs 2006 <strong>Milli (Ulusal)</strong><br />12-22 Haziran 2006 <strong>Türkiye-ABD-Fransa-NATO-Pakistan</strong><br />4-15 Eylül 2006 <strong>Türkiye-NATO</strong><br />6-18 Kasım 2006 <strong>Türkiye-ABD-NATO</strong><br />11-22 Haziran 2007 <strong>Türkiye-NATO-Pakistan-İngiltere-ABD-Ürdün</strong><br />3-14 Eylül 2007 <strong>Milli (Ulusal)</strong><br />5-16 Kasım 2007 <strong>Milli (Ulusal)</strong><br />5-16 Mayıs 2008 <strong>Milli (Ulusal)</strong><br />9-20 Haziran 2008 <strong>Türkiye-ABD-Birleşik Arap Emirlikleri-NATO-Ürdün</strong><br />8-19 Eylül 2008 <strong>Türkiye-ABD-İsrail-İtalya</strong>3-14 Kasım 2008 Türkiye-Pakistan<br />27 Nisan-8 Mayıs 2009 <strong>Milli (Ulusal)</strong><br />8-19 Haziran 2009 <strong>Türkiye-ABD-Birleşik Arap Emirlikleri-İngiltere-NATO-Ürdün</strong></em><br /><br />Kaynak: <br /><strong>ANADOLU KARTALI</strong>, http://www.anadolukartali.tsk.tr/default.asp?loc=tr&p=tarihce<br /><br />Sorun haline gelerek, uluslararası olmaktan çıkarılmak zorunda kalınan ve ulusal hale dönüştürülen son tatbikat, 12-23 Ekim 2009 tarihlerinde, Türkiye-ABD-İtalya-İsrail ve NATO arasında öngörülmüştü. İsrail'in listeden çıkarılması, ABD ve İtalya'nın bunun üzerine tatbikattan çekilmesiyle, <em>Anadolu Kartalı </em>ulusal zeminde ele alındı. Görüldüğü gibi, İsrail söz konusu tatbikata pek çok kez -bu arada mevcut siyasal iktidar döneminde de- katıldı. Aslında temelde Türkiye-ABD işbirliğiyle, NATO, Batılı ülkeler, İsrail ve Batı'yla uyumlu birtakım İslam ülkelerinin katıldığı bir tatbikat söz konusu. İsrail, tatbikatın öznesi olmasa da, konu İsrail'in Türkiye tarafından <em>"son dakikada" </em>liste dışı bırakılmasını içeriyor. <br /><br />Gelelim <em>"Juniper Cobra"</em>ya, Türkçesiyle <em>"Ardıç Kobrası"</em>na... <br />Juniper Cobra ilk kez, Şubat 2001'de İsrail'in Negev bölgesine yakın Dimona nükleer merkezinde Irak'tan ve diğer Arap ülkelerinden gelecek <em>Scud</em> saldırılarına karşı, iki askeri kıtanın Amerikan <em>Patriot </em>füzelerini kullanmasını içeriyordu. Amerikan askerleri de Almanya'nın Ansbach üssünden gelmişlerdi. 2000'de Almanya'daki Patriot füzeleri de İsrail'e yerleştirilmişti. <br /><br /><strong>GlobalSecurity.Org</strong>, <em>"Military Juniper Cobra", </em>http://www.globalsecurity.org/military/ops/juniper-cobra.htm<br /><br />2001'den beri 2 yılda bir yapılan <em>Juniper Cobra</em>, 2009'da 5.kez düzenlendi. 21 Ekim 2009'da gerçekleştirilen tatbikat, şimdiye kadar gerçekleştirilmiş olan en büyük ABD-İsrail ortak tatbikatı oldu. 17 ABD savaş gemisi İsrail'in Hayfa limanına geldi. <em>Defense Update</em>'e göre ABD ve İsrail Hava Kuvvetleri'nin katılımıyla, Patriot ve Hawk füze sistemleri opere edildi. Ayrıca İsrail'e Patriot PAC-3 füze savunma sistemleri, ABD tarafından Avrupa'daki üslerinden alınıp, yerleştirildi. <em>Juniper Cobra 2009'un, </em>İsrail'e yönelik bir nükleer saldırıya karşı yapıldığı ifade edildi. Arrow II'nin ardından, Arrow III'ün, İran'ın Şahab-2 füzelerine karşı ele alındığına dair savlar da var. <br /><br /><strong>Defense Update</strong>, <em>"Israel, U.S. European Command Embark on Juniper Cobra Joint Air-Defense Exercise",</em> October 22, 2009. <br />http://www.defense-update.com/analysis/juniper_cobra10_israel_211009.html#<br /><br />Türkiye-İsrail ilişkilerinde <em>"bir bardakta kopartılan fırtına"</em>nın ne kadar <em>"anlamlı"</em> olduğu, her iki tatbikatın analizinde görülebiliyor. ABD, Anadolu Kartalı'na bu yıl katılmasa da, hem esin kaynağı, hem de en güçlü katılımcılarından.<br /><em>Juniper Cobra </em>ise, ABD-İsrail askeri işbirliğinin, en somut, bu sene en büyük gösteri alanı oldu.<br />Türkiye-ABD, İsrail-ABD müttefikliğinin modern matematikteki deyimiyle "ortak kümesi" ABD. Bu zeminde Türkiye-İsrail ilişkileri, bu iki müttefiklik ilişkisinin doğal bir uzantısı, özel bir izdüşümü olarak gözüküyor.<br /><em>Anadolu Kartalı</em>'nda eğer siyasal iktidar <em>"yaptırım" </em>anlamında İsrail'i dışlamayı düşünmüşse, <em>Juniper Cobra</em>'daki ABD damgası, denklem formülasyonlarında olduğu üzere, bu siyasayı etkisiz hale getirerek "götürüyor". <br />Geriye iç politik hesaplar kalıyor. <br /><em>"Ermeni ve Kürt açılımları"</em>ndaki siyasal tahribatın hasarı, İsrail karşıtı söylemle aşılmaya çalışıldı. ABD'yle girilen diyaloglardan sonra, bu metot da konsolide edilecek gözüküyor. İsrail'in Ankara büyükelçisi Gabi Levi, 23 Ekim'de başbakan yardımcısı Bülent Arınç'la yaptığı görüşmeden sonra, özellikle <em>Ayrılık </em>dizisinin bundan sonraki aşamaları çerçevesinde <em>"tatmin" </em>olduğunu söyledi. <br />İç politik hesaplarla girişilen bir dış politika oyunu daha kullanım dışı kaldı.<br />Olan da, ülkenin zamanına, bölge ülkeleriyle gereksiz stres yaşamasına oldu. <em>"One minute" </em>damgalı dizi, buram buram siyasal iktidar propagandası kokarken, Türkiye 2008 Aralık-2009 Ocak'ta yaşanan Gazze çatışmalarındaki yaşamını kaybeden <em>"masum siviller"</em>in haklarını koruyan bir tavır sergileyen ülke görünümünden çok , siyasal iktidarın <em>Hamas</em> hayranlığıyla anılır oldu.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-3724282607173928912?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-66958670672957948452009-10-21T01:01:00.008+03:002009-10-21T02:16:56.790+03:00Gün gelir, olaylar karşısında yazacak, konuşacak bir sözcüğünüz kalmaz. 20 Ekim 2009'da Türkiye-Irak sınırında yaşananlar, yürek burkan ve de vicdanları kanatan bir atmosferi yaşatıyor.<br />Habur'dan Türkiye'ye giriş yapan teröristler, Türk Ceza Kanunu'nun 221. maddesindeki <em>"etkin pişmanlık"</em>tan yararlanmayacaklarını, hem savcılık ifadesinde, hem de savcılık tarafından serbest bırakıldıktan sonra söylüyorlar. Öcalan'ın talimatıyla Türkiye'ye giriş yapan PKK'lılar, buna karşın ilgili maddeden yararlanıp, serbest bırakılıyorlar. Bu çerçevede <em>"etkin pişmanlık" </em>uygulamada esnetilip, <em>"pişmanım" </em>deme zorunluluğu ortadan kaldırılıyor. <br />Yani, terörden pişman olmayan, sadece silah bırakıp, Türkiye'ye giriş yapan, yetkili makamlara teslim olan militanlar var. TCK 221'in uygulamadaki esnekliği, yasa değişikliği yaparak, başka davalara emsal olmadan, sadece PKK'lılara yönelik "fiili bir örtülü af"fı gündeme getiriyor. Ve uygulamadaki esneklik, bir başka zeminde emsal haline geliyor. <br /><em>"Kürt açılımı"</em> diye başlayan, siyasal iktidarın <em>"demokratik açılım"</em> olarak düzelttiği yeni politika, sınır boyunda DTP-PKK yandaşlarınca <em>"kahramanlar" </em>gibi karşılanan terör örgütü mensuplarının siyasallaşma stratejilerini kolaylaştırıyor.<br />ABD'nin 2012'de askerinin kalmayacağı Irak'ta, en azından Irak anayasasına göre Kürdistan Bölgesel Yönetimi (KBY) olarak adlandırılan ve devletleştirilen bölgesinin güvenliği Türkiye'ye havale ediliyor. Türkiye ve KBY arasında, 2007'den beri resmileşen ilişkilerde en temel engel haline gelen PKK da, yine Türkiye'nin ödünleriyle siyasallaşarak, tasfiye oluyor. Her olasılığa karşı da, Kandil'deki dağ kadrosu dağıtılmıyor, Türkiye'ye "aba altından sopa gösteriliyor."<br />Obama'nın Nisan 2009'da talep ettiği iki açılım da (Kürt ve Ermeni açılımları) son hız devam ediyor.<br />Gelinen nokta da artık PKK fiili bir siyasal aktör durumuna gelmiştir. "Şehit aileleri" ise artık "devre dışı" kalan faktörler seviyesine indirgenmiştir. <br />Türkiye çok sıkıntılı bir "Obama deneyi"yle, her alanda karşı karşıyadır. <br />Ve sözün bittiği yerde, "akıl tutulması"nın yaygınlaşması, pervasızlaşması söz konusudur.<br />Yeni dönemin siyaseti, silahlı terörün kravat takmasına sahne olmak üzeredir. Üstelik terörün başı Öcalan da, şimdiden siyasal bir aktör sayılma talebindedir.<br />Türkiye, mevcut ABD patentli açılımları yeniden gözden geçirmelidir.<br />Yarınları kaybetmeden, vakit çok geç olmadan...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-6695867067295794845?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-88637522691109415882009-10-13T23:16:00.011+03:002009-10-14T00:51:54.514+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/StT2H_9wh6I/AAAAAAAAAOM/7fr_priAiUg/s1600-h/images.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 129px; height: 94px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/StT2H_9wh6I/AAAAAAAAAOM/7fr_priAiUg/s400/images.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392205271159310242" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/StT2EHoUSkI/AAAAAAAAAOE/3iDAdC81lBw/s1600-h/syria.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 146px; height: 94px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/StT2EHoUSkI/AAAAAAAAAOE/3iDAdC81lBw/s400/syria.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5392205204497386050" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Türk dış politikasında ilginç günler yaşanıyor. 11 Ekim'de düzenlenmesi planlanan <em>Anadolu Kartalı </em>tatbikatının uluslararası bölümü iptal edilerek, Türkiye-İsrail ilişkilerinde yeni bir kriz durumu ortaya çıktı. Söz konusu tatbikat, NATO üyeleri ve İsrail'i kapsayan bir hava tatbikatıydı. <br />2008 Aralık-2009 Ocak tarihlerinde İsrail'in Gazze'de Hamas'tan kaynaklanan roket saldırılarına yönelik hava hücumlarında, Konya'da eğitim alan İsrail uçaklarının kullanıldığı iddia edilmişti. <br />2009 Ocak tarihinde yapılan Davos zirvesinde, Türk başbakanının İsrail cumhurbaşkanı Şimon Peres'e yönelik sert tutumu, moderatör David Ignatius'a "one minute" söyleminde netleşen öfkeli tavrı Batı medyasında eleştirilirken, Arap medyasında övgüyle karşılanmıştı. <br />Ekim 2009'da <em>Anadolu Kartalı </em>tatbikatından, İsrail'in dışlandığı savları, tatbikatın uluslararası bölümünden ABD ve İtalya'nın çekilmesi, beraberinde <em>Anadolu Kartalı'</em>nın ulusal ölçekte bir askeri tatbikata dönüştürdü. <br />İsrail'den gelen sert tepkilerden en dikkat çekeni Dışişleri bakan yardımcısı Ayalon'un sözlerinde ete kemiğe ürünüyordu. Ayalon, İsrail'deki önemli gazetelerden <em>Jerusalem Post</em>'taki ifadesinde, Türkiye'nin tavrının sadece İsrail'e değil, Avrupa ve Amerikan çıkarlarına da zarar verdiğini belirtiyordu. <br /><br /><strong>Jerusalem Post</strong>, <em>"Ayalon: Turkey's decision should be looked into without bowing our heads",</em> October 11, 2009.<br />http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1255204769797&pagename=JPost%2FJPArticle%2FShowFull<br /><br />Öte yandan, ABD Dışişleri Bakanlığı sözcüsü P.J.Crowley, tatbikata davet edilen bir ülkenin, önceden haber vermeden, son anda listeden çıkartılmasını, hangi ülkenin başına gelirse gelsin kabul edemeyeceğini beyan ederek, Türkiye'nin tutumunu eleştirdi. <br /><br /><strong>Jerusalem Post</strong>, <em>"US criticizes Turkey for ousting Israel from military drill",</em> October 13, 2009. <br />http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1255450643051&pagename=JPost%2FJPArticle%2FShowFull<br /><br />İsrail'in giderek sertleşen tutumu, İsrail savunma bakanı ve İşçi Partisi lideri Barak tarafından yatıştırılmaya çalışıldıysa da, İsrail'in önemli düşünce merkezlerinden <strong>BESA Center</strong>'ın direktörü Prof. Efraim İnbar'ın <em>"Türk arkadaşlarıma açık mektup" </em>başlığındaki ifadeleri, Türkiye'deki mevcut siyasal iktidara dozajı yüksek eleştiriler içerirken aynı zamanda Türkiye'nin Batı'dan kopması kaygısını da içermekteydi. <br /><br />Efraim Inbar, <em>"An Open Letter To My Turkish Friends", </em><strong>BESA Center </strong>Perspectives Papers No. 92, October 11, 2009.<br />http://www.biu.ac.il/SOC/besa/perspectives92.html<br /><br />İsrail'den Türkiye hakkında bu bağlamda tansiyon yükselirken, <em>Hürriyet'</em>te Zeynep Gürcanlı'nın kaleme aldığı <em>"özel haber", </em>var olan kriz ve kaygıları derinleştirecek içerikte gözüküyor. Haberde , Türkiye-Suriye arasında vizelerin kalkmasını içeren seremonilerin yanısıra, Türk ve Suriyeli 10'ar bakanın katıldığı toplantıda alınan kritik kararlar, Türk kamuoyuna açıklandı. <br />Buna göre, en önemli karar Türkiye-Suriye arasında geniş bir ortak askeri tatbikatın yapılması hakkındaydı. <br />Stratejik anlamda bir hayli ses getirecek bu kararın yanısıra, komutanların arasında kırmızı telefon hattının kurulması, subay değişimi de kararlaştırıldı. <br />Bu zeminde, Gürcanlı'ya göre, <em>"Güvenlik alanında Suriye ile güvenlik işbirliğinin derinleştirilmesine karar verildi. Bu çerçevede Atalay, Şam hükümetiyle Güvenlik İşbirliği Anlaşması imzalanacağını resmen açıkladı. Atalay, terörden insan kaçakçılığına, uyuşturucu suçlarından tarihi eser kaçakçılığına kadar tüm suçları kapsayacak bu anlaşma için Türkiye’nin bir taslak hazırladığını bunun da toplantılarda Suriye tarafına iletildiğini söyledi."</em><br />Zeynep Gürcanlı, İsrail'i en çok kızdıracak konuların başında ise iki ülkenin arasında, savunma bakanları toplantısından sonra, alınan kararlar yüzeyinde, 3 komitenin kurulması dikkat çekiyor. Komitelerin adları ise şöyle: terörle mücadele-güvenlik, askeri eğitim- manevralar, lojistik- savunma sanayi. <br /><br />Zeynep Gürcanlı, <em>"İsrail’e misilleme gibi karar", </em><strong>Hürriyet</strong>, 13 Ekim 2009.<br />http://www.hurriyet.com.tr/gundem/12683864.asp?gid=229<br /><br />İsrail'i <em>Anadolu Kartalı</em>'ndan dışlar ve iki ülke arasındaki ilişkiler hızla irtifa kaybederken; Suriye'yle bu anlamda kapsamlı bir işbirliğine girişilmesi, kuşkusuz dikkat çekecektir.<br />1947'de BM Genel Kurulu'nda Filistin'le ilgili <em>"taksim planı"</em>nı Türkiye reddetmiş, Filistin'de <em>"tek devlet"</em>i içeren bir eğilim göstermişti. Mayıs 1948'de İsrail kurulduktan sonra, Aralık 1948'de Türkiye, Fransa ve ABD'yle birlikte BM'de kurulan <em>"Filistin Uzlaştırma Konseyi"</em>nde yer aldı. Mart 1949'da İsrail ve Arap ülkeleri arasında "ateşkes" imzalandıktan sonra, Türkiye İsrail'i tanıyan, nüfusunun çoğu Müslüman olan ilk ve 1978'e kadar "tek ülke" oldu. <br />1967 ve 1973 savaşlarında, Türkiye ve İsrail arasındaki ilişkiler ne kadar gerildiyse de, 1958'de muhafazakar DP döneminde imzalanan "çevresel pakt" zemininde kurulan <em>Trident</em> adı verilen istihbarat ağıyla, askeri, savunma ve istihbarat çerçevesinde kesintisiz ilerledi.<br />Soğuk Savaş sonrası, FKÖ ve İsrail'in temsilcilik düzeyini büyükelçiliğe çıkaran Türkiye, İsrail'le 1996 ve 1997'de askeri ve ekonomik ağırlıklı anlaşmalar imzaladı. 1998'de de revize etti. <br />Suriye'yle ise, 1946'daki bağımsızlık sürecinden beri Hatay ve su sorununda karşı karşıya geldik. 1957'de Sovyet güdümlü Suriye ve ABD müttefiki Türkiye, savaşın eşiğine geldi. 1984-1999 arasında Türkiye'ye yönelik PKK teröründe, 1998'e kadar PKK'nın başı Öcalan'ı ve PKK militanlarını ülkesinde ağırladı. 1998'de Öcalan'ın Suriye'ye terketmesi, Türkiye'nin Suriye'ye yönelik baskı politikasının sonucuydu. Türkiye-Suriye, 1957'den sonra, 1998'de tekrar savaşın eşiğine gelmişti. <br />1998'deki Adana mutabakatından sonra, Türkiye-Suriye ilişkileri yumuşadı. Hafız Esad'ın ölümünden sonra, Suriye devlet başkanı olan Beşşar Esad döneminde ilişkiler daha da gelişti. <br />10. cumhurbaşkanı Sezer de, bu zeminde Suriye'yi ziyaret etti. Türkiye-Suriye ilişkilerindeki bu gelişme, Suriye'nin Soğuk Savaş sonrası Sovyet desteğini yitirmesi, Türkiye-İsrail ablukası altında kendini hissettirmesi çerçevesindeydi.<br />Suriye'nin bir başka özelliği de, 1980'lerdeki İran-Irak savaşı sürecince, İran'la başlayan ittifakı ve bunun doğal sonucu, Lübnan'daki Hizbullah yapılanmasıydı.<br />2005'te Lübnan başbakanı Refik Hariri suikastinde, Suriye şimşekleri üzerine çekti ve 1976'dan beri süren işgalini sona erdirmek zorunda kaldı.<br />2008'den beri, ABD'yle ilişkilerini yumuşatan Suriye, ABD'nin Haziran 2009'da Şam'daki büyükelçiliğini yeniden açmasıyla, bir açılım başlattı. 2008 Aralık ayına kadar süren Suriye-İsrail dolaylı görüşmeleri de yeni Suriye siyasasının bir uzantısıydı. <br />Türkiye-Suriye arasındaki ilişkilerin, Batı'ya rağmen olduğunu söylemek, hele Türkiye'nin Batı'dan ayrılmaya başladığını ifade etmek, amacını aşan ifadelerdir. Türkiye'deki mevcut iktidarın, ABD siyasalarına verdiği desteğin somut emareleri Ermeni ve Kürt açılımlarıdır. <br />Ancak, Ermeni açılımında Anadolu'dan oy kaybetme kaygısı, İsrail'e yönelik söylemle telafi edilmeye çalışılıyorsa, bu çok büyük bir stratejik hata anlamına gelir. Zira, ABD müttefikliğinin zemininde, Yahudi lobisinin konumunu ve ABD-İsrail ilişkilerini yok saymak mümkün değildir. ABD, Suudi Arabistan ya da başka bir Arap ülkesine gösterdiği toleransı Türkiye'ye göstermez. Çünkü Türkiye NATO üyesi, Avrupa Konseyi üyesi ve AB katılımcı üyesidir. İçinde bulunduğu ittifakların İsrail'e bakışı da bellidir. <br />Davutoğlu'nun romantik İslamcı yaklaşımlarından ziyade, ABD'nin Suriye'yi kazanma ve İran'ı izole etme arayışı, Türkiye-Suriye ilişkilerini derinleştirmiştir. Yoksa, NATO bünyesinde olan Türkiye'nin NATO'ya karşın, bir başka ülkeyle askeri işbirliğine girmesi inandırıcı değildir.<br />Burada en somut sorunlardan biri hala Suriye-İran ittifakının NATO karşıtı eğilimleriyle sürmesidir.<br />İsrail'le ilişkileri de mevcut siyasal iktidarın ideolojik dürtüleriyle yok saymak, ciddi bir hesap hatasını ortaya koymaktadır. <br />Zira ABD'yle ilişkilerin iyi, İsrail'le ilişkilerin kötü olduğu bir denklemin mümkün kılınabileceğini düşünmek, ayağı havada gezmekle eş anlamlıdır.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-8863752269110941588?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-69572239578031791162009-10-09T20:12:00.008+03:002009-10-09T21:37:25.684+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/Ss-Ce2ef8fI/AAAAAAAAANE/MX_epv6oG_M/s1600-h/poar01_obama0803.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 199px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/Ss-Ce2ef8fI/AAAAAAAAANE/MX_epv6oG_M/s320/poar01_obama0803.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390670745516896754" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Çok şükür, dünyaca ünlü yazarımız Orhan Pamuk'tan sonra, en büyük müttefikimiz ABD'nin başkanı Obama da Nobel ödülü sahibi oldu. Pamuk, edebiyat ödülü aldığından dolayı, bir değerlendirme yapamayacağım. Zira uzmanlık alanım edebiyat değil. Gerçi kendisi romanlarından ziyade, "siyasi söylemler"iyle gündemde ama olsun. <br />Gelelim Obama'ya... Barak Hüseyin Obama, Kasım 2008'de ABD başkanlığına seçildi. Daha seçileli bile bir yıl olmadı. Göreve ise 20 Ocak 2009'da başladı. İçinde bulunduğumuz ay, görevdeki dokuzuncu ayını dolduracak. Blog'da, uygulamayı tasarladığı ve başladığı siyasaları, bir çok kez ele almıştık. <br /><br />Ancak, "erken gelen Nobel", zannederim Obama'yı da şaşırttı. ABD başkanı, siyasal söylemlerinin yanısıra, ABD'lilerin deyimiyle, ilk kez ABD başkanlığına seçilen "Afrikalı Amerikalı" oldu. Bir başka deyimle, deri rengi siyah bir başkan olarak, bir "ABD rüyası" gerçekleştirmiş oluyordu. Uzun yıllar kölelikten kurtulma müdahalesi veren siyah renkli ABD'liler açısından, Obama'nın göreve gelişi, müthiş bir sinerji yarattı. Söz konusu olumlu hava, Avrupa kamuoyuna da yansıdı.<br />Bush döneminde ABD'nin imajı, ciddi anlamda sarsılmıştı. Özellikle 2. Körfez Savaşı sırasında, ABD'nin Batılı müttefiklerini de yok sayarak, "tek taraflı" hareket tarzı, ABD'nin Afganistan operasyonu öncesi "haklı ve mağdur" görünümünü de silmiş, hatta, Afganistan konusundaki çıkmaz, daha fazla göze batmaya başlamıştı. <br />Obama seçildikten sonraki ilk değerlendirmemizi bir anımsayalım: <br /><br /> <em>"Obama, Irak'tan asker çekme taahhüdüne karşılık, Afganistan'a daha fazla asker göndermeyi düşünüyor. Zira ABD'deki askeri-sınai kompleksi tamamen karşısına almayı cesaret etmesi imkansız gözüküyor. ABD askerleri çekildikten sonra, Barzani ağırlıklı bir Kürt açılımı, yeni ABD yönetimi tarafından teşvik edilebilir. Güneydoğu Anadolu'da, "sivil itaatsizlik" eylemlerine hoşgörüyle bakılabilir. ABD'nin Obama liderliğindeki Demokrat yönetimi, "soft power" olarak adlandırılan "yumuşak güç" siyasasıyla, "demokratik kuruluşlar" yoluyla, ülkelerin rejimlerinin değiştirilmesini gündeme alabilir. İmaj tazeleyen ABD yönetimi yeniden "demokrasi", "insan hakları" şampiyonluğuna soyunabilir.<br /><br />Bunun en somut göstergelerinden biri Ermeni Soykırımı iddialarıdır. Obama başkan seçilmeden, "soykırım" ifadesini kullanmıştır. Ermeni lobisi Obama'ya açık destek vermiştir. Bu bağlamda, yeni ABD yönetiminden "g-resolution" olarak kodlanan, soykırım yasası beklentisi vardır. Obama'nın 24 Nisan 2009'da yapacağı, Ermeni olaylarını anma gününde, "soykırım" sözcüğünü kullanma olasılığı yüksektir. Türkiye'nin Ermeni sınır kapısını açması talebi, AB'nin 2008 İlerleme Raporu'nda da yinelenmiştir. Türkiye açısından kırmızı çizgi sayılan soykırım iddialarının yeni ABD yönetimi tarafından benimsenmesi, "maç diplomasisi"ne rağmen, Türkiye'yi zorlayacaktır.<br /><br />Obama, Kafkasya'da Rusya'ya fazla meydan okumasa da, bir "orta yol formülü"nü kararlılıkla ileri sürecektir.<br /><br />İran'la diyalog sözü, Suriye'yle ilişkileri yumuşatma vaadi, Ortadoğu'da yeni açılım arayışını kuvvetlendirmekle birlikte, İsrail'e yönelik klasik ABD tutumunda bir değişiklik yoktur. Obama Yahudi lobisinin de desteğini almıştır. Annapolis süreci'ni cesaretlendireceği görülen Obama, bir yandan Kudüs'ün mevcut statüsünün tartışılamaz olarak değerlendirmekte, bir yandan da müzakerelerde bu konunun ele alınabileceğini belirtmektedir. <br /><br />Obama, Türkiye'nin Suriye-İsrail arasındaki dolaylı görüşmelerdeki "kolaylaştırıcı rolü"nü övmektedir. Öte yandan ABD askerlerinin çekilmiş olduğu bir Irak'ta, Türkiye'nin konumu kritik hale gelecektir. En temel sorun da Ermeni iddialarında yoğunlaşacaktır."</em><br /><br /><strong>deniz tansi kemalizm</strong>, <em>"Obama döneminin görünümü", </em>5 Kasım 2008. http://dtansikemalizm.blogspot.com/2008/11/obama-dneminin-grnm.html<br /><br />Obama göreve geldikten sonra, özellikle Suriye'yle Bush'un son döneminde başlayan diyalog sürecini geliştirdi. Ve nihayet, Haziran 2009'da Suriye'deki büyükelçiliğini yeniden açtı. İsrail-Filistin konusunda <em>Annapolis Barış Süreci </em>tıkandı. 10 Şubat 2009'da İsrail'de işbaşına gelen Netenyahu hükümeti, Batı Şeria'da yeni yerleşimler kurmaya devam etti. Obama, Nisan 2009'da Ürdün kralı Abdullah'ı harekete geçirerek, Haziran 2007'de Arap Birliği'nin Riyad zirvesinde kararlaştırılan <em>"Arap Barış İnisiyatifi"</em>nin tekrar gündeme getirilmesini istedi. İnisiyatif'te söz konusu olan, İsrail'in 1967 sınırlarına çekilmesi karşılığında, Arap ülkelerinin İsrail'i tanımasını içeriyordu. <br /><br /><strong>Haaretz</strong>, <em>“Jordan king urges ‘immediate’ Pan-Arab peace move”, </em>April 11, 2009. http://www.haaretz.com/hasen/spages/1077741.html<br /><br />Aslında Obama, Filistinli mültecilerin geriye dönüşlerini revize eden bir plan hazırlamıştı. Buna göre, Filistinli mültecilerin tamamı ülkelerine değil, bir bölümü komşu Arap ülkelerine sığınacaklardı. <br /><br />Öte yandan, blog'daki geçen yazımıza konu olan <em>"İran kıskacı daralıyor"</em> yazımızı anımsayalım. ABD başkanı, seçilmeden ve seçildikten sonra, İran'la diyalog konusunu ön plana alsa da, daha son G-20 zirvesinde, İran'ın daha önce duyurmadığı <em>"uranyum zenginleştirme tesisi" </em>konusunda, Britanya başbakanı ve Fransız cumhurbaşkanıyla birlikte "ortak bir açıklama" yaparak, uyarı tonunu yükseltti. Bu zeminde Bush döneminin "yalnız ve saldırgan ABD'si" yerine, Batılı müttefikleriyle ortak siyasalar üreten, dünyaya sempatik gelen bir ABD söz konusu oldu. <br /><br />Matt Spetalnick and Mark Heinrich, <em>"Western leaders warn Iran over nuclear site", <strong>Reuters</strong>,</em> September 25, 2009. <br />http://www.reuters.com/article/newsOne/idUSN2550821720090925?pageNumber=1&virtualBrandChannel=11604<br /><br />Obama'nın ABD'nin "arka bahçesi" Honduras'taki darbeyi eleştirse de, ABD patentli darbe suçlamasından kurtulamadı. <br />Bush'un Rusya'yı "pasifize" etmeye çalışan askeri hamleleri, Obama tarafından durduruldu. Bunun en somut dışavurumu ise, Bush'un Polonya ve Çek Cumhuriyeti'ne yerleştirmeyi düşündüğü "füze kalkanı" projesinin Obama tarafından iptal edilmesiydi. Bu bakış açısının tohumları Obama'nın Temmuz 2009'da Moskova'ya yaptığı ziyarette atıldı. Obama, vurguladığımız ziyarette, Rusya'yla Taliban'a karşı "ortak bakış" geliştirmesi önemliydi. Bu çerçevede, Afganistan'da ABD öncülüğünde gerçekleştirilen NATO operasyonuna Rus desteği sağlandı. Kırgızistan'da kapatılan ABD üssü, Rusya'nın desteğiyle yeniden açıldı. Rusya, "füze kalkanı" projesinin ABD tarafından iptaliyle, ABD'nin Batılı müttefikleriyle İran'ın nükleer silah yapma iddiası çerçevesindeki çalışmalarına karşı sertleştirdiği politikasına destek verdi. Yaptırımların ağırlaştırılması siyasasına olumlu bakmaya başladı. <br /><br />Obama'nın dünyadaki "barış çabaları"nın yanında, Türkiye'ye yönelik bakışı ise, başka bir başlık oldu. ABD başkanı resmi gezi anlamında, Kanada'dan sonra ziyaret ettiği ikinci ülke Türkiye oldu. <br />ABD başkanı, Türkiye'ye geldiğinde yaptığımız değerlendirmelerde belirttiğimiz gibi, iki ülke arasında Ortadoğu, Orta Asya, Balkanlar'da <em>"model ortaklık"</em> ve <em>"kritik stratejik ortaklık"</em> önerdi. Ilımlı İslam yerine, <em>"laik demokratik" </em>yapının vurgulandığı ziyarette, ABD başkanı Türkiye'den <em>"Ermeni açılımı"</em> ve <em>"Kürt açılımı"</em> istedi. <br />Aslında Obama, kendi ülkesi açısından pragmatik bir talep dizisi getirmişti. Kasım 2008'de bir önceki ABD yönetimi, 2011 sonuna kadar, Irak'tan tedricen çekilmeyi içeren bir anlaşmayı, Irak yönetimiyle imzalamıştı. (SOFA) Irak'ta ABD askerinin kalmayacağı 2012'de, Irak anayasasına göre Kürdistan Özerk Bölgesi (KÖB)ile Türkiye'nin iyi geçinmesini istiyordu. Bu çerçevede PKK'nın tasfiyesi gerekiyordu. Ve PKK'nın tasfiyesi ise, Türkiye'de legalleşmesi ve siyasallaşmasını içeren bir yol haritasını içeriyordu.<br /><em>"Ermeni açılımı" </em>ise, Kafkasya'da dışlanan Ermenistan'ın Batı eksenine yaklaştırılmasını hedefliyordu. Bu zeminde fedakarlık yine Türkiye'ye düşüyordu. Ermenistan BM tarafından tanınan Türkiye-Ermenistan sınırını tanıyarak, bu sayede Türkiye'nin kapalı tuttuğu sınır kapısının açılmasını sağlayacaktı. Böylece Ermenistan Kafkasya'daki izolasyondan kurtulacak, Batı eksenine yanaşacaktı. Ve bu arada Ermenistan, "soykırım" savlarından vazgeçmeyecekti. <br /><br />Yarın (10 Ekim 2009)da İsviçre'de Türkiye-Ermenistan tarafından imzalanacak protokollerde bakalım daha neler var. Bir iddiaya göre, ABD dışişleri bakanı Hillary Clinton da, imza töreninde hazır bulunacak. <br /><br />"Obama barışı", Türkiye'nin yapısı üzerinde ilginç bir egzersiz sergiliyor. Nobel komitesinin kararında, "açılımlar"ın ne kadar etkisi var bilmiyoruz. <br />Ancak ülkemizin geleceğinde "Obama barışı"nın bir hayli radikal etkileri olacağı gözüküyor.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-6957223957803179116?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-71507891174272110262009-09-25T23:14:00.009+03:002009-09-26T00:23:41.312+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/Sr0ztQ6CzKI/AAAAAAAAAM0/M43H7IqDKFk/s1600-h/ads%C4%B1z.bmp"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 199px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/Sr0ztQ6CzKI/AAAAAAAAAM0/M43H7IqDKFk/s320/ads%C4%B1z.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385517582130531490" /></a><br /><br />(Harita kaynak: BBC)<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Birleşmiş Milletler Genel Kurul toplantısında yaşananlar, İran'ın "uranyum zenginleştirme programı" zemininde yaptığı açıklamalar, uzun bir süreden beri, dünya kamuoyunun gündemini işgal eden "İran" konusunu yeniden ve daha vurgulu biçimde gündeme getirdi.<br />İran'ın, nükleer çalışmalarını "barışçıl" amaçlı yaptığı savına örnek verirken, "ikinci bir uranyum zenginleştirme tesisi"nden söz etmesi, ortalığı karıştırdı. Zira, İran'dan gelen "itiraf" gibi açıklama, ABD başta olmak üzere, Batılı ülkelerin tepkilerinin, daha somut ve birlik içinde ifade edilmesine vesile oldu.<br />Daha önceleri sadece, ABD ve İsrail tarafından vurgulanan ve iddia olunan, İran'ın "nükleer silah yapma hedefindeki" çalışmalarına, bu sefer daha güçlü bir tepkinin gelmesi söz konusu. Öncelikle, seçildiği ve göreve başladığı günden beri, "İran'la diyalog" konusuna ağırlık veren ABD başkanı Obama, G-20 zirvesi nedeniyle birlikte olduğu Fransa cumhurbaşkanı Sarkozy ve Britanya başbakanı Brown'la "ortak bir basın toplantısı" düzenledi. Üç Batılı lider, özellikle, 1 Ekim 2009'da BM Güvenlik Konseyi'nin 5 daimi üyesi ve Almanya'nın (5+1) temsilcileriyle, İran'lı yetkililer arasında yapılacak görüşmelerde, "somut ilerleme" istediler. <br /><br />Matt Spetalnick and Mark Heinrich, <em>"Western leaders warn Iran over nuclear site", </em><strong>Reuters</strong>, September 25, 2009. <br />http://www.reuters.com/article/newsOne/idUSN2550821720090925?pageNumber=1&virtualBrandChannel=11604<br /><br /><br />Irak'ın bilfiil işgal edildiği "2.Körfez Savaşı"nın aksine, Batı Avrupalı liderler ve ABD başkanı arasındaki "görüş birliği" dikkat çekti. Öte yandan konuyla ilgili Rusya devlet başkanı Medvedev'i bilgilendiren Obama'nın, "ağırlaştırılacak yaptırımlar" konusunda, Rus liderini ikna ettiği savları var. Eğer Rusya'nın yaklaşımı konusunda öne sürülenler doğruysa, herhalde ABD'nin Polonya ve Çek Cumhuriyeti'ne konuşlandırmayı düşündüğü "füze kalkanı" projesini rafa kaldırması, Rusya üzerinde bir hayli etkili oldu. <br />Bu çerçevede, her ne kadar Çin, "daha yumuşak" bir üslup kullanmaya gayret etse de, <em>5+1 </em> ülkelerinin İran'a "ortak bir dil"le baskıyı yoğunlaştırmaları ve sonuç alınmaması durumunda, "ağır yaptırımlar" uygulamaları kuvvetle olasıdır.<br />Sayın başbakanın da, Ekim ayında İran'ı ziyaret edeceği, kamuoyuna ilan edildi. Aslında Türkiye açısından, gerçekten de sıkıntılı bir sürece girileceği gözüküyor. İran'ı "ikna çabaları"na Türkiye'nin de katılacağı gözlemlenebiliyor. <br />Tıpkı İran politikasında olduğu gibi, aslında Suriye konusunda da Türkiye, Batı adına bir siyasa izliyor. Dışişleri bakanının kendi eseri "Stratejik Derinlik"teki temel savı, bir büyük gücün kullanılarak, Türkiye'nin kendi "çevresi"nde bir etki yaratacağı varsayımı vardı. Her akademisyene nasip olmaz. Kendi yazdıklarını sayın bakan, "uygulama fırsatı" buluyor. Hatta, kendisini Kissinger'a da benzetenler var!!!<br />Bu bağlamda, Suriye'yle aramızdaki "vize"yi de kaldıran yakınlaşma siyaseti, (blog'da Suriye hakkındaki yazılara bakınız), ABD'nin Eylül 2008'den beri New York'ta başlattığı ABD-Suriye diyaloğunun çok kuvvetli bir izdüşümü. Öyle ki, Obama'yla birlikte, ABD'nin "Suriye açılımı" daha da hızlandı. Önce ABD kongresinden heyetler Suriye devlet başkanı Esad'ı ziyaret ettiler, ardından Obama, Ortadoğu özel temsilcisi Mitchell'i bizzat Esad'a gönderdi, nihayetinde 2005'ten beri kapalı olan ABD'nin Suriye büyükelçiliği yeniden açıldı. Neden Suriye konusuna, İran yazısında bu kadar ağırlık verdik? Aslında neden-sonuç ilişkisi ortada. Suriye'nin Batı eksenine yakınlaştırılması, 1982'den , özellikle İran-Irak savaşının sürdüğü yıllardan beri devam eden Suriye-İran ittifakını bozmak, İran'ı siyasal açıdan tecrit etmek anlamına geliyor. Bu da, bölgede, ABD ve NATO müttefiki olup, nüfusunun çoğunluğu Müslüman olan Türkiye'yle en rahat olabilir. Bu zeminde, Suriye-İsrail aracılı görüşmelerindeki aracının da Türkiye olduğunu anımsatalım. <br />Suriye-İran ittifakının ete kemiğe büründüğü yer de, geçen yazımızın konusu olan Lübnan. Lübnan'daki Şii ittifakı ve bu ittifakın en önde gelen bileşeni Hizbullah, bir anlamda varlığını, Suriye'nin, İran'la olan ittifakından kaynaklanan lojistik ve siyasi desteğine borçlu. Bugün gelinen noktada, Hizbullah, Lübnan içinde, kendi başına bir olgu haline geldi. Ne var ki, Suriye kaynaklı bir destekden yoksun olması, orta vadede Hizbullah'ı köşeye sıkıştırabilir, İran da "iyice kendi kabuğuna" çekilebilir (mi)<br />Basınımızda, Türkiye öncülüğünde geliştiği iddia edilen, Türkiye-Suriye-Irak yakınlaşması da, aslında yine ABD siyasetinin uzantısıdır. Artık Irak, "ABD müttefiki" bir ülkedir. Ve Irak yönetimi, Suriye'yi, Irak içindeki "terör grupları"na destek vermemesi için, sert bir içerikle uyarmaktadır. Yani, Türkiye'nin "neo osmanlı" ya da "pergel ucu"yla, inisiyatif kullanması, bir fanteziden ibarettir. "Stratejik Derinlik"teki iddia yerine getirilmektedir. Büyük gücün "gölgesi"nde, "bölgesel güç" gibi hareket edilmekte ancak taşeronluktan öteye gidilememektedir. <br />Gelelim Patriot'lara. Ne diyor İran? "Bizim için Patriot almayın, biz sizin dostunuzuz" sözlerini sarfediyor. "Yaptırımların" ağırlaşma olasılığının olduğu bu günlerde, İslam Konferansı Örgütü Genel Sekreteri Prof.Dr.Ekmeleddin İhsanoğlu, Batı dünyasını şu sözlerle uyardı. "Irak'ın işgalinde de, kitle imha silahları nedeni ortaya konmuştu. Şimdi de İran için böyle bir gerekçe yaratmayın." (Siyasal iktidar İhsanoğlu'nun seçilmesini, kendi pergel mantığıyla açıklamakta ve övünmektedir.) <br />Irak, bulunamayan kitle imha silahlarıyla ABD işgaline uğrarken, sayın bakanın "pergel ucu" siyasetinde, İran'a yönelik ambargo dahil türlü yaptırımlarda acaba Türkiye ne yapacaktır? Mazallah, İran'a yönelik olası bir askeri seçenek gündeme gelirse, "arabuluculuklar" ve "kolaylaştırıcılıklar" sonuç vermezse, neo osmanlı yaklaşım ne yapacaktır? Yoksa, hatırlara Yavuz Sultan Selim-Şah İsmail savaşları getirilerek, Osmanlı ruhu mu tazelenecektir? <br />Umarız sağduyu galip gelir, bölgemiz yeni bir savaşa sürüklenmez... <br />Ve Cumhuriyet'in "laik dış politikası" anımsanarak, kalıcı Ortadoğu barışının temelleri atılır.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-7150789117427211026?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-13666620093254268292009-09-14T01:17:00.006+03:002009-09-14T15:16:14.907+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/Sq19ICKafAI/AAAAAAAAAMs/L2OgQxYhgao/s1600-h/2006crisis_lebanon_israel.png"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 298px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/Sq19ICKafAI/AAAAAAAAAMs/L2OgQxYhgao/s320/2006crisis_lebanon_israel.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5381094706750585858" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Lübnan'da 7 Haziran 2009'da gerçekleşen genel seçimler sonucu, 128 sandalyeden 71'ini kazanan 14 Mart Bloku lideri Saad Hariri'nin, geçen yazılarımızda, hükümeti kuramadığından dolayı, söz konusu görevini, cumhurbaşkanı Mişel Süleyman'a iade ettiğini belirtmiştik. <br /><br />Elias Sakr, <em>"Hariri gives up bid to form unity cabinet, vows to reveal who blocked his efforts",</em> <strong>The Daily Star</strong>, September 10, 2009. http://www.dailystar.com.lb/article.asp?edition_id=1&categ_id=2&article_id=106368<br /><br />Yeni hükümetin kurulamamasında, matematik hesabı iyi olanlar yanılabilirler. Zira, 128 sandalyeden 65'ine sahip olmak hükümeti kurmak için, yeterli gözükebilir. Oysa, Lübnan'ın karmaşık siyasal sisteminde yaşayabilen bir hükümet kurmak için, mümkün oldukça "kapsayıcı" bir denklem kurmak gerekiyor. Üstelik, Hariri'nin siyasal koalisyonundan Velid Canbulat'ın, muhalif konumda gözüken 8 Mart Blok'una kaydığı gözüküyor. <br />Canbulat, İran'daki haber kaynaklarına, İran ve Suudi Arabistan'ın, Lübnan'ı İsrail'e karşı "silahlandırması" gereğini söylüyor. <br /><br /><strong>The Jerusalem Post</strong>, <em>"Jumblatt: Iran, Saudi Arabia should arm Lebanon",</em> September 13, 2009. <br />http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1251804556012&pagename=JPost%2FJPArticle%2FShowFull<br /><br />Aslında Canbulat'ın ifadeleri, sıfır toplamlı bir denklemi işaret ediyor. Zira, Canbulat'ın altını çizdiği iki ülke (Suudi Arabistan ve İran) Lübnan siyasetinde rakip gözüküyor. Suudi Arabistan Sünniler'e, İran Şiiler'e oynuyor. Nitekim, 7 Haziran 2009'da, Suudi Arabistan'ın desteklediği, Batı'nın da sempatik baktığı "oğul Hariri" seçimlerde önde gelen blokun lideri oldu.<br />İran'ın desteğinin adresi ise net: Hizbullah<br />7 Haziran 2009 seçimlerinde, aslında diplomatik kulislerde beklenen senaryo, olası bir Hizbullah zaferiydi. 7 Haziran sonrası, İran'ın Lübnan'daki etkisinin artacağı, Lübnan'ın "Hizbullahistan" haline geleceği endişeleri vardı. Bu da İsrail'le bir çatışma riskinin artması demekti. Ancak beklenenin aksine, Hizbullah seçimleri kaybetti.<br />Hariri, seçimlerde "kazanan" olmasına karşın, Hizbullah'ın içinde olacağı bir hükümeti tercih etti. Aksi takdirde, Şiiler'i dışlayan bir kabine, "kapsayıcı" olmayacağından, zayıf bir duruma düşebilirdi. Sayıları hızla artan Şiiler'in, Hizbullah aracılığıyla sesleri daha gür çıkıyor, dış politikada da, İran etkisinin artması her an gündemde. <br />Hariri'nin hükümeti kuramaması, Lübnan politikasında ciddi boşluk doğurdu. Hizbullah, kaybettiği seçimlerin rövanşını, hükümeti kurdurmamakla aldı. Zaten Hizbullah'ın talep ettiği "nisbi sistem" yaşama geçerse, Irak örneğinden yola çıkarak, Şii ağırlıklı bir siyasal sistem inşa edilebilir. Bu da, Irak ve Lübnan'da Şii hükümetlerin vücut bulması, İran'ın Şii hilalinin somutlaşması anlamına gelmektedir. Hizbullah, legal Lübnan siyasetinde var olmasıyla birlikte, militan bir güce de sahiptir. Ülkedeki diğer siyasal gruplar, ABD inisiyatifindeki Taif anlaşması (1989) gereğince silahlarını teslim etmesine karşın, Hizbullah silahlı gücünü koruyan tek siyasal gruptur. Mayıs 2008'deki Hizbullah müdahalesi (Hizbullah Beyrut'a girmişti), o dönem Hizbullah'ın Batı destekli Sünni Sinyora hükümetine "veto" hakkıyla girmesini sağlamıştı. <br />İsrail'le Hizbullah güçlerinin 2006 yazında yaşadığı II. Lübnan Savaşı, o dönemde Hizbullah'a Lübnan içindeki siyasal desteğin artmasını sağlamıştı. <br />11 Eylül 2009 Cuma günü, öğleden sonra, Lübnan topraklarından İsrail'in Nahariye kentine iki roket saldırısı gerçekleşti. 13 Eylül 2009 günkü İsrail kabine toplantısında Lübnan, bizzat İsrail başbakanı Netenyahu'nun ağzından uyarıldı.<br /><br />Patrick Galey, <em>"Israel says Lebanese government to blame for rockets", </em><strong>The Daily Star</strong>, September 14, 2009. <br />http://www.dailystar.com.lb/article.asp?edition_id=1&categ_id=2&article_id=106461<br /><br /><br /><br /> Aynı Netenyahu, İsrail-Hizbullah arasındaki çatışmaları sona erdiren, BM Güvenlik Konseyi'nin 1701 sayılı kararı İsrail parlamentosu Knesset'te oylanırken, "bu savaşın mutlaka ikinci bir raundu olacaktır" demişti. Oysa, 2006'da yaşanan Lübnan savaşı II numaralı savaştı. Gerçi ilk Lübnan savaşı, 1982'de FKÖ-İsrail arasında yaşanmıştı.<br />Netenyahu, 2006'da söz konusu konuşmayı yaparken ana muhalefet lideriydi. Bugün ise İsrail başbakanı.<br />Hizbullah'ın siyasal belirsizlikten yararlanarak, güney Lübnan'daki hükümranlığını pekiştirmesi ve İsrail'le çatışması, bölgedeki dengeleri sarsabilecektir. ABD başkanı Obama'nın böyle bir durumda "olası barış süreçleri" doğmadan ölürken, Hizbullah'ın Lübnan'ı eline geçirmesi "an meselesi" olacaktır. <br />Bu da, İran'ın İsrail'e fiilen "komşu" olması anlamına gelecektir. Söz konusu durum da, İran-İsrail arasındaki savaş olasılığının, daha da somutlaşması anlamına gelecektir. (Hala Patriot'ları niye alacağımız konuşuluyor.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-1366662009325426829?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-29143682992835916862009-09-13T14:37:00.005+03:002009-09-13T16:10:44.888+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/SqzrmWDxNjI/AAAAAAAAAMk/uXL6HLW7W90/s1600-h/mail.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 193px; height: 166px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/SqzrmWDxNjI/AAAAAAAAAMk/uXL6HLW7W90/s400/mail.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380934698789844530" /></a><br />Düz yazı mantığına göre baktığınızda, Türkiye'de şu anda Ilımlı İslam ya da "muhafazakar demokrat" bir siyasal iklim var. Son yıllarda da, sayın Davutoğlu'nın danışman ve bakan olarak katkısıyla, Ortadoğu açılımlı bir dış politikası var. Bir de yine dışişleri bakanının deyimiyle, Yeni Osmanlı bir bakışı var.<br />Biz buna illüzyon diyoruz. İç politikada, ulus-devleti etnik, dinsel, mezhepsel bir zeminde, erozyona uğratan çabalar olabilir. Ancak konumuz, bunla bağlantılı olsa da, dış politika zemininde anlaşılabileceğinden, diplomatik bir analize gayret edeceğiz. <br /><br />12 Mart 1947'yi bir yere not edelim... Bu tarih, Türkiye ve Yunanistan'ın ABD başkanı Truman'ın adıyla anıldığı, "Truman doktrini"ne dahil edildiği günün adıdır. ABD başkanı Truman, tarihi konuşmasında, önemli vurgular yapmıştır. En önemli yaklaşım da, şu tümcede kendisini göstermiştir. "Yunanistan'ı kaybedersek Türkiye'yi, Türkiye'yi kaybedersek tüm bir Ortadoğu'yu kaybederiz." Tümce, şöyle yorumlanabilir. Türkiye'nin, Yunanistan'la birlikte, Batı savunma konseptine ve Batı eksenine kabul edilmesindeki temel neden Ortadoğu'dur. Soğuk Savaş yıllarında, özellikle 1960'lı yıllara kadar, "sırtı Ortadoğu'ya dönük" Türkiye, trajikomik bir çelişkiyle, Batı bloğunda, Ortadoğu'daki konumu nedeniyle değerlendirilmiştir. Bunun doğal uzantıları da, Avrupa Konseyi üyeliği ve NATO üyeliği olmuştur. <br />1960 ve 1970'li yıllar, Türkiye'nin Ortadoğu'ya gerçekten "açılım" yaptığı yıllardır. Zira, "Batı'nın sadık bekçisi" olarak anılan ülkemiz, anılan döneminde, ABD'ye rağmen, hem Sovyetler, hem de ABD karşısındaki Arap ülkeleriyle ilişkilerini geliştirebilmiştir. Bu kuşkusuz, 1964'teki ABD başkanı Johnson'un, başbakan İsmet İnönü'ye yazdığı mektupta belirginleşen, "Johnson mektubu krizi"yle de tetiklenmiştir. Kıbrıs'a yönelik olası bir Türk müdahalesinde NATO silahlarının kullanılmasını caydırmaya çalışan Johnson'un ifadelerinde, en ağır yaklaşım, Türkiye'ye karşı Kıbrıs nedeniyle gerçekleşecek olası bir Sovyet saldırısında, NATO'nun, kendi müttefiki Türkiye'yi kollamak için "kollektif savunma" doktrinini uygulamayabileceği idi. İnönü'nün tarihi yanıtı, "O zaman yeni bir dünya kurulur, Türkiye de yerini alır" biçimindeydi. <br />Demirel'in başbakanlığı sırasında, 1967'de gerçekleşen 6 gün savaşında, Türk hava sahası, Sovyetler'e açıldı. Nedeni de, Arap-İsrail savaşında, Sovyetler'in Arap ülkelerine yardım yapması idi. O zaman için, tahmin edilmesi güç tavır, şöyle yorumlanıyordu. NATO üyesi Türkiye, NATO'nun varlık nedeni Sovyetler'e hava sahasını, -nedeni ne olursa olsun- açmıştı. Öte yandan, Batı eksenine yaklaşmanın turnusol kağıdı, 1949'da, İsrail'i tanımak idi. İsrail'e o dönem takınılan tavırın bir ileri boyutu da, 1969'da, Mescid-i Aksa'ya gerçekleştirilen saldırı sonucu kurulan İslam Konferansı Örgütü'ne Türkiye'nin kurucu olmasıdır.<br />1974'te Ecevit'in başbakanlığında gerçekleşen Kıbrıs Barış Harekatı, "hegemon güce rağmen gerçekleşen, kabul edilemez bir operasyon" idi. <br />12 Eylül 1980'de, Türkiye ABD açısından "rayına oturtuldu." 1979 Şubat'ında İran İslam devrimi, 1979 Kasım'ında Sovyetler'in Afganistan işgalinden sonra, Türkiye'nin de "kaybedilmemesi" gerekiyordu. <br />24 Ocak 1980'de, "serbest piyasa ekonomisi"ne geçildi. 12 Eylül'de de Ecevit'in deyimiyle, Latin Amerika modeli, siyasal içeriğine kavuştu. <br />12 Eylül Türkiye'sinde, general Evren, bir yandan Pakistan, bir yandan da diğer ABD yanlısı Arap rejimleriyle "içli dışlı" oldu. Bu o zaman da, bugünkü gibi "Ortadoğu açılımı" olarak pazarlanmaya çalışıldı. Malum, Avrupa Konseyi üyeliğimiz "geçici olarak" askıya alınmıştı. ABD desteği ise arkamızda tamdı. "Bizim çocuklar"ın dokunulmazlığı vardı, ne de olsa...<br />Özal da, (12 Eylül'ün başbakan yardımcısıydı, sivilliğin mimarı olarak ananlara hatırlatmak istedim)), ANAP iktidarlarında, "Ortadoğu'ya açıldı". <br />Aynı Özal, o dönemki adıyla AET'ye başvurdu. Koalisyon hükümetleri döneminde, AB üyeliği için, resmen adaylık süreci gerçekleşti.<br />AKP iktidarında, bir yandan, AB katılım sürecine koşut olarak, "üyelik müzakareleri" resmen başladı, bir yandan da birtakım başlıklar Kıbrıs bahanesiyle askıya alındı. Ancak kendi tanımlarıyla, "muhafazakar demokrat" iktidar, zayıflayan AB sürecinin de etkisiyle, en büyük iddiasını Ortadoğu'da koydu. <br />"Arabuluculuk", "kolaylaştırıcılık" gibi medyatik savlar, birtakım kalemşörlere çok kolay geldi. İş döndü dolaştı, Bush döneminde Ilımlı İslam, Obama döneminde Ermeni ve Kürt açılımlarında düğümlendi. <br />Türk basınına yansıdığı gibi, 7.8 milyar ABD doları tutarındaki "Patriot" füzeleri ağırlıklı savunma paketi, ABD kongresine geliyor. Söz konusu Patriotlar, füze savunma sistemidir. (1. Körfez Savaşı'ndan anımsayın). <br />Ve Türkiye'ye satılacak. Türkiye, bu savunma sistemini kime karşı kullanacak? Herhalde Irak'ın kuzeyindeki Barzani'ye değil. Ya da terörle mücadelede gündeme gelmeyecek. Peki ABD, Türkiye'ye bu "savunma paketi"ni niye açıyor? Konu, İran olmasın? <br />İran'la bağlantılı bir başka gelişme gündeme geldi. <br />Nihayet İsrail itiraf etti. İsrail başbakanı Netenyahu, 7 Eylül'de Rusya'daymış. Temaslar, "güvenlik" gerekçesiyle saklanıyor. Netenyahu'nun Rusya gezisinde gündemin "İran" olduğu söyleniyor. İddialardan biri, blogda yer verdiğimiz spekülasyonu içeriyor. İsrail, İran'ı vurmadan önce Rusya'yı bilgilendiriyor. Başka bir spekülasyona göre de, İran'a silah satacak bir Rus gemisi görüşmelerde gündeme geliyor, İsrail Rusya'yı caydırıyor. <br /><br />Rivayet muhtelif. Dönelim ülkemize. Yeni Osmanlıcılık konusuna sempati duyan sayın bakana bir anımsatma. Osmanlı imparatorluğu, 1912'ye kadar, bir "Ortadoğu imparatorluğu" olmadı. Osmanlı ne zaman bitti diye sorarsanız, resmi bitiş 1 Kasım 1922'dir. Ancak tarihsel final, 1912 Balkan Savaşı'dır. Osmanlı, Balkanlar'da felsefi, siyasi ve ekonomik vizyonunu ortaya koymuştu. <br />1912-1918 arasındaki Osmanlı, başka bir şeydi. Zaten ömrünü tamamladı ve Ulusal Kurtuluş Savaşı'nın ardından Türkiye Cumhuriyeti büyük Atatürk tarafından kuruldu. <br />Tarihimizde Osmanlı var. Tıpkı, Selçuklular gibi, ya da çok daha eskilerdeki Hunlar gibi.<br />Ancak biz Osmanlı değiliz, biz Türk'üz. Türklüğümüz de kan ya da ırkla değil, <strong>yurttaşlıkla</strong> tanımlanır. Hem Orta Asya'dan, hem de Anadolu'dan ve geçilen coğrafyalardan, pek çok kavmin, ayrımsız kaynaşmış bir alaşımıyız. Hunlar da bizim, Hititler de, İyonya da, Osmanlı da. Biz hepsiyiz. <br /><br />Gelelim Ortadoğu'ya. Taşeronlukla, kendimizi "bölgesel güç" olarak tanımlamaktan artık vazgeçelim. <br />NATO ve Avrupa Konseyi üyesi Türkiye'nin, AB üyelik sürecindeki durumu, bilinmezliklerle dolu. <br />Ancak Ortadoğu'dan okunduğu zaman Türkiye, Batı açısından çaresiz değil, gereksinim duyulan bir ülke. Yeter ki, bunu kendimize anlatabilelim ve ağırlığımızı hissettirelim.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-2914368299283591686?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-7592692509374468382009-09-12T15:15:00.003+03:002009-09-12T15:56:51.798+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/SquaYKTSvrI/AAAAAAAAAMc/7041cYrx7OE/s1600-h/images.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 116px; height: 78px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/SquaYKTSvrI/AAAAAAAAAMc/7041cYrx7OE/s400/images.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380563919697002162" /></a><br /><br />12 Eylül 1980 askeri müdahalesinin 29. yıldönümünde, elbette söylenecek çok şey var. 12 Eylül 2008'de, askeri müdahalenin ekonomi-politiğini ve dış politik yönünü irdeleyen bir analiz kaleme almıştım. Söz konusu analizi, doktora tezimden de faydalanarak yayınlamıştım. <br /><br /><strong>deniz tansi kemalizm</strong>, <em>"12 Eylül: Ilımlı İslama Giden Yol", </em>12 Eylül 2008. <br />http://dtansikemalizm.blogspot.com/2008/09/12-eyll-ilimli-islama-giden-yol.html<br /><br />12 Eylül 2009'da, CHP ve DSP eski genel başkanı, eski başbakanlardan rahmetli Bülent Ecevit'in 6 Eylül 1980'de Petrol-İş kongresinde yaptığı konuşmanın bir kesitini dikkatlerinize sunuyorum.<br />Müdahaleden 1 hafta önce, müdahalenin adeta "geliyorum" dediği o günlerde, sayın Ecevit'in uyarısı gerçekten de "tarihi bir uyarı" niteliğindeydi: <br /><em>“Toplum tribünde seyirci, partiler de sahada oyuncu durumunda olursa yalnızca partilerle politikacılar soyunup sahaya çıkar halk da tribünlerde seyirci gibi kalırsa demokrasi gerçeklik kazanmaz. Demokrasinin böyle sanıldığı, böyle uygulandığı bir ülkede siyaset giderek çirkin ve anlamsız bir oyuna dönüşür, tıpkı Türkiye’de olduğu gibi..Sonuç vermeyen kavgalı, gürültülü bir çekişmeye dönüşür yine tıpkı bizde olduğu gibi..Sonunda korkarım biri çıkar düdüğü çalar “oyun bitti herkes evine” der ve bir anlamsız oyuna dönüşen demokrasi de böylece sona erer. Petrol-İş Kongresi’ne, izninizle, tribündeki işçileri sahaya çağırmak için geldim. Demokrasi sahasında, demokrasinin sağlıklı kuralları içinde siyasal sürece daha aktif katkıda bulunmaya çağırmaya geldim. Yalnız petrol işçilerini değil, demokrasiyi benimsemiş bütün işçileri çağırmaya geldim..” </em> <br />Demokrasiye her zaman sahip çıkmak ve tribünlerde oturmamak gerekmektedir. <br />Şimdi de "yandaş" kurumların dolduruşuna gelmeden, tribünlerden sahaya inme zamanıdır.<br />Siyasal iktidarın, anayasanın geçici 15. maddesini kaldırması beklenmemelidir.<br />Zira, 12 Eylül, ANAP ve AKP iktidarlarında, kendi ruhunu bulmuştur. <br />Bu bağlamda, sivil ya da askeri darbelerin yaşanmadığı, Atatürk cumhuriyetinde, gerçek demokrasinin içselleştirildiği ve 12 Eylüllerin bir daha olmadığı, esenlik dolu günler yaşamak dileğiyle...<br />(Kenan Evren, bugünkü siyasal dengelere baktığında, herhalde "eser"iyle övünüyordur. Siyasal iktidarın kendisine "plaket" vermesi, sanırım uygun bir davranış olur.)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-759269250937446838?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-18470426485723391992009-09-11T00:01:00.007+03:002009-09-11T01:11:26.022+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/Sql4DDmWX7I/AAAAAAAAAMU/a_7To8BwcGc/s1600-h/MV5BMjE3NTI5Mjc1MF5BMl5BanBnXkFtZTYwMjIyOTY4._V1._CR0,0,144,144_SS90_"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 90px; height: 90px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/Sql4DDmWX7I/AAAAAAAAAMU/a_7To8BwcGc/s400/MV5BMjE3NTI5Mjc1MF5BMl5BanBnXkFtZTYwMjIyOTY4._V1._CR0,0,144,144_SS90_" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379963223771865010" /></a><br /><br /><br /><br />11 Eylül 2001'de El Kaide tarafından ABD'nin New York ve Washington D.C. kentlerinde gerçekleştirilen saldırıların 9. yılındayız. (Tıpkı ABD işgaliyle hayatını kaybeden sayıları milyonu aşan Iraklı gibi, saldırı sonucu can veren ABD vatandaşlarının da acısını paylaşıyoruz.)Özellikle New York'taki "ikiz kuleler"in yok edilişiyle simgelenen saldırılar, dünyada gerçekten büyük bir şok yaratmıştı. Her iki dünya savaşına katılmasına karşın, kendi topraklarında, yaşadığı "iç savaş" dışında savaş görmeyen ABD'nin söz konusu olaylarla "dokunulmazlığı" adeta ortadan kaldırılmıştı. <br />Üstelik, ABD "soğuk savaş" boyunca Sovyetler'den saldırı beklerken, soğuk savaş sonrası, o zamana kadar adı bilinmeyen bir örgütün tahribatına uğramıştı: El Kaide<br />Aslında trajikomik bir biçimde El Kaide'nin temellerine en fazla harç atan ülkelerin başında da ABD geliyordu. Özellikle Sovyet işgaline karşı mücadele veren Afgan mücahitlerine en büyük desteği verenlerin başında ABD vardı.<br />Mücahitlere "lojistik destek" ve "ideolojik eğitim" gibi takviyeler yapan ABD, en sadık müttefiklerinden Pakistan'ı, Afgan mücahitleri açısından bir "sığınak" haline getirmişti. <br />Selefi öğretisine bağlı olarak örgütlenen El Kaide'nin, dünya kamuoyuna mal olan lideri Usame bin Ladin de, ABD'yle Sovyetler'e karşı mücadelede işbirliği yapmış, adı geçen "istihbarat eğitimleri"ne katıldığı iddia edilmişti. Bir de Ladin, yine ABD'nin "sadık dostu" Suudi Arabistan vatandaşıydı. <br />11 Eylül saldırılarının ardından, soğuk savaş boyunca gelişen güvenlik konsepti çöktü. Artık, "iki kutuplu" dünyanın simetrik esasa dayanan karargah ve cephane düzeni geçerliliğini kaybetmişti. Bu doğrultuda, ABD'nin 2002'de geliştirdiği yeni ulusal güvenlik stratejisinde "asimetrik savaş" başlığı, temel bir bakış açısı haline getirildi. Kitle imha silahları üretebilecek, terör yaratabilecek devlet ve devlet dışı aktörlere karşı, "önleyici vuruş" hakkı, ABD tarafından kendisine verilmişti. Birleşmiş Milletler (BM) anayasasına aykırı "önleyici vuruş" konusu, özellikle 2.Körfez Savaşı sırasında ve Irak'ın ABD tarafından işgalinde, bir hayli tartışma konusu oldu. Oysa, 11 Eylül 2001 sonrası, NATO, ABD'ye karşı gerçekleşen terör saldırılarını "5. madde" kapsamında değerlendirdi ve "kollektif savunma" anlayışı doğrultusunda Afganistan operasyonu başlatma kararı aldı. Altı çizilen görev, BM tarafından NATO'ya verildi. <br />11 Eylül 2001'in ardından Bush'un yaklaşımı tam bir "orta çağ" zihniyetini yansıtıyor, İslam dünyasına karşı, bizzat Bush'un ağzından "haçlı seferi" ilan ediliyordu. Bush, gaflarını düzeltmeye çalıştıysa da, bu sefer de Sünni Arap rejimlerini "Ilımlı İslam" başlığı altında, kontrol etmeye çalıştı. <br />2008 Kasım'ında ABD başkanlığına seçilen ve Ocak 2009'da görevi Bush'tan devralan Obama, Irak'tan asker çekme stratejisine karşılık, Afganistan'a daha çok asker gönderecek bir anlayışın sahibi oldu. <br />Ne var ki, 2001'den itibaren ABD öncülüğündeki NATO kuvvetleri, Afganistan'da "hayalet avcılığı" yapıyor. El Kaide'nin "küresel ağı" içinde bulunan Taliban, ABD'nin deyimiyle Afpak bölgesinde, hızla daha belirleyici bir sosyal-siyasal güç olarak karşımıza çıkıyor. Afganistan'da Taliban'ın "halkın içinde gizlenmesi ve örgütlenmesi", Pakistan'daki Peştun kökenlilerin, yine Peştun kökenli Taliban'a sempati beslemesi, 2001'den bu yana, Pakistan sınırından geçen 17 bin civarında Taliban militanının Pakistan medreselerinde "talebe" yetiştirmesi, bilançonun ağırlığını daha çok ortaya koyuyor. <br />ABD'nin "hayalet avcılığı", Bush dönemindeki "terörle mücadele" doktrininde daha da yoğun yaşanıyordu. ABD'nin her yeni işgali ve müdahalesi, Ortadoğu halkları arasında hem anti ABD duyguları pekiştirdi, hem de başta El Kaide olmak üzere, pek çok militan örgüte de "personel kaynağı" sağladı. <br />ABD'nin işini zorlaştıracak iki güncel gelişmeden biri, Lübnan'da ABD'ye sempati duyan 14 Mart Bloku'nun lideri Saad Harirî'nin 7 Haziran 2009 seçimlerinden sonra, hükümeti kuramaması ve görevi iade etmesidir. <br /><br />Elias Sakr, <em>"Hariri gives up bid to form unity cabinet, vows to reveal who blocked his efforts",</em> <strong>The Daily Star</strong>, September 10, 2009. http://www.dailystar.com.lb/article.asp?edition_id=1&categ_id=2&article_id=106368<br /> <br /><br />Bir başka konu da, İsrail başbakanı Netenyahu'nun 7 Eylül 2009'daki temaslarıdır. Söz konusu temasların ne olduğu bilinmemektedir. Zira 10 saat ortadan kaybolan İsrail başbakanının programı, İsrail kamuoyuna da açıklanmamıştır. İsrail'de başbakanlıktan yapılan resmi açıklamada, konunun İsrail güvenliğiyle ilgili olduğu açıklanmıştır. Bir başka kuvvetli iddia da, Netenyahu'nun Moskova'ya "program dışı" ziyaret yaptığı hakkındadır. Konu taraflarca doğrulanmamıştır. Ancak konuyla ilgili ilginç iddialardan biri, İsrail'in İran'ı vurmadan önce Rusya'yı bilgilendirdiği hakkındadır. <br /><br />Olga Gouresky, <em>"Russian report: Netanyahu may be planning attack", </em><strong>ynetnews.com</strong>, September 10, 2009. <br />http://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-3775025,00.html<br /><br />Öte yandan, Lübnan'daki siyasal kaostan, yeni bir Hizbullah-İsrail çatışması çıkar mı? Çok uzak bir olasılık değil gibi gözüküyor.<br />Sadece Afganistan'da değil, Irak'ta da "hayalet avcısı" konumuna düşen ABD'nin bölgedeki gelişmeler karşısında, ne tür siyasalar hazırladığı tam olarak kestirilememektedir. <br />Zira Obama, pek te hazır olmadığı bir gündeme alışmaya çalışmaktadır.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-1847042648572339199?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6942884970070221745.post-11557201219913607592009-09-10T01:01:00.004+03:002009-09-10T15:26:05.814+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/Sqg0oH5yXUI/AAAAAAAAAME/1wvG4CdFXn0/s1600-h/images.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 96px; height: 78px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/Sqg0oH5yXUI/AAAAAAAAAME/1wvG4CdFXn0/s400/images.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379607618814893378" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/Sqg0T13OB0I/AAAAAAAAAL8/82SxQcPIN6g/s1600-h/20099515219888580_5.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 309px; height: 206px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_C6wd96GGu3I/Sqg0T13OB0I/AAAAAAAAAL8/82SxQcPIN6g/s400/20099515219888580_5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379607270374901570" /></a><br />Venezuela devlet başkanı Hugo Chavez, bir süredir "Ortadoğu ağırlıklı" bir temas programı gerçekleştiriyor. Bu bağlamda Chavez, Cezayir, Libya, Suriye, İran gibi Ortadoğu ülkelerini ziyaret ederken, en son Beyaz Rusya'da görüşmeler yaptı. Venezula devlet başkanının şimdiki durağı ise Rusya..<br />Chavez'in Rusya'daki diplomasisine değinmeden önce, Ortadoğu'daki açılımına dikkat çekmek gerekmektedir. Libya, Suriye ve İran gibi ABD'yle "sorunlu ülkeler"le "dayanışma" göstermesi, dünyanın ikinci büyük petrol üreticisinin, sadece Güney Amerika'da değil, Ortadoğu'da da "ABD karşıtı" bir ekseni olgunlaştırma gayretini göstermektedir. Ancak burada dikkat edilmesi gereken nokta, Venezula'nın ABD karşıtı eksende, önderlik rolünü üstlenmek gibi bir savının olmamasıdır. Venezula devlet başkanı, söz konusu temaslarıyla, kendi deyimiyle, ABD'nin dünya üzerindeki "hegemonyası"na karşı, bir "ağırlık merkezi"nin inşasına katkıda bulunmaya çalışmaktadır.<br />Chavez, altı çizilen zeminde, ABD karşıtı eksenin politik önderliğini Rusya olarak görmektedir. Putin'in Rusyası Sovyetler'in eski "arka bahçesi"nde yeniden Rus nüfuzu kurmasının ardından, özellikle Güney Amerika'da filizlenen "Sol dalga"nın ikliminden faydalanmaya çalışmaktadır.<br />Küba'nın klasik anti ABD yaklaşımı, Venezula'yla birlikte, ABD'nin "burnunun dibine" Rus donanmasının gelmesine öncü olmuştur. Soğuk Savaş sonrası, Rus donanmasının Küba ve Venezuela açıklarına demirlemesi, Rus denizaltılarının blogda daha önce de belirttiğimiz üzere, New York'un 300 km. kadar yakınlarına gelmesi, ABD açısından, daha düne kadar "rafa kaldırılmış" tehditlerdi. <br /><br />Mark Mazzetti, Thom Shanker, <em>"Russian Subs Patrolling Off East Coast of U.S", </em><strong>New York Times</strong>, August 4, 2009. <br />http://www.nytimes.com/2009/08/05/world/05patrol.html<br /><br /><br />Rusya'nın Ortadoğu'da İran-Suriye ekseniyle olan yakın teması, Ortadoğu denkleminde ABD tarafından zaten gözlemlenmekteydi. Gelgelelim, Rusya'nın sadece Ortadoğu boyutunda değil, Şangay'da Çin'le, Ortadoğu'da diğer ABD karşıtı rejimlerle ve en nihayetinde Güney Amerika'yla bir "ağ" kurmaya çalışması, artık dengelerin yavaş ta olsa değiştiğini göstermektedir.<br />Bütün bunların yanısıra Chavez'in Rusya'daki müzakerelerinde, Kremlin dış politika danışmanı Sergei Prikhodko'ya göre, petrol, enerji, askeri teknik ve finans alanında 10 anlaşma hazırlanmıştır. Öte yandan Reuters'in belirttiği üzere, Venezuela'nın ordusunu yeniden yapılandırmak için, Rusya'dan 4 milyar $ değerinde silah satın alması söz konusu olmuştur. Chavez, Rusya'daki temasları sırasında, Rusya'dan düzinelerce tank alacaklarını ifade etmiştir. <br />Venezula-Rusya arasındaki ekonomik ilişkiler boyutunda, iki ülkenin de "enerji zengini" oldukları anımsanırsa, bu boyutta da, yeni bir ortaklık tesis edilmiş, Venezuela devlet petrol şirketi PDVSA ve Rus enerji şirketlerinin oluşturdukları konsorsiyum, Venezuela'da Orinoco nehir havzasından petrol çıkarmak için çalışmalara başlama kararı almışlardır. Rusya'nın konsorsiyumunda, <strong>Rosneft, Gazprom, Lukoil, TNK-BP ve Surgutneftegaz </strong>gibi devlet ağırlıklı Rus enerji şirketleri yer almaktadır. Rusya başbakan yardımcısı Igor Sechin'e göre, anlaşmanın Venezuela parlamentosu tarafından onaylanması beklenmektedir. <br /><br />Vladimir Soldatkin, <em>"Chavez visits Russia to discuss arms, energy deals", </em><strong>Reuters</strong>, September 9, 2009. <br />http://www.reuters.com/article/worldNews/idUSTRE58860Y20090909?pageNumber=1&virtualBrandChannel=0<br /><br />Chavez'in Venezuela-Rusya işbirliğini politik-ekonomik hatta geliştirmesinden ABD'nin duyduğu rahatsızlık, özellikle Chavez'e karşı ABD destekli başarısız "askeri darbe" denemelerinde görülmüştür. Chavez, bu girişimlerden adeta "güçlenerek" çıkmıştır. Son dönemde Venezuela-Kolombiya arasındaki ilişkiler ciddi bir biçimde gerilmiş, Kolombiya Venezuela'yı, Kolombiya yönetimine karşı savaşan Marksist FARC örgütüne destek vermekle suçlamıştır. Venezuela, söz konusu savı reddetmiş, Kolombiya'yı "ABD adına" ortamı germekle tenkit etmiştir. <br />Chavez'in Ortadoğu temaslarında, İran'la ortaya koyduğu dayanışmada, yine iki ülkenin "enerji üreticisi" olmaları dikkatleri çekmiştir. Enerji gücünden güçlendirilmeye çalışılan bu "ağ"ın, küresel düzlemde ne gibi etkileri olacağı orta vadede görülecektir. <br />ABD karşıtı olmasa da, ABD ve IMF'ye karşın gelişen Brezilya da, Güney Amerika'da bir başka "ekonomik ve siyasal güç" olarak göze çarpmakta, hatta Rusya, Hindistan ve Çin'le BRIC adında bir ekonomik oluşumun öncüsü olarak gözükmektedir. <br />Yeni denge arayışları, Ortadoğu'da da, verili zemini etkilemeye yüz tutmuştur. Bu da ABD kaynaklı yeni Ortadoğu Barış Süreçleri'ne karşı uluslararası platformlarda ortaya konulan itirazların, daha yüksek sesle dillendirileceğini göstermektedir.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6942884970070221745-1155720121991360759?l=dtansikemalizm.blogspot.com' alt='' /></div>deniz tansihttp://www.blogger.com/profile/02971258567317476359noreply@blogger.com0